Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2 немесе 3 ғасырдағы гностикалық христиан мәтіні
2nd or 3rd century Gnostic Christian text
Құтқарушының Ізгі хабары – Жаңа Келісімнің апокрифтеріне қосылған, басқаша белгілі емес Ізгі хабардан қалған фрагменттер. Ол 1961 жылы Берлиндегі Египет мұражайына сатып алынған (Papyrus Berolinensis 22220 тіркелген нөмірімен) өрттен зақымдалған парқмент кодексінің фрагментінен тұрады. Оның мәні тек 1991 жылы анықталды, осыған дейін оның сипаттамасы кешікті (ұқсас көптеген қолжазбалардың сипатталуы салдарынан 30 жылдық кешігу туды), және 1996 жылы Чарльз В. Хедриктің лекциясында жарияланды.
The Gospel of the Saviour is a fragmentary Coptic text from an otherwise unknown gospel that has joined the New Testament apocrypha. It consists of a fragmentary fire damaged parchment codex that was acquired by the Egyptian Museum of Berlin in 1961 (accessioned as Papyrus Berolinensis 22220). Its nature was only discovered in 1991, when it came round to being described (the sheer number of similar manuscripts being described causing the 30 year delay), and was revealed in a 1996 lecture by Charles W. Hedrick.
Аудармалар мен пішімдер
Оны Хедрик және Пол Мирекки (Hedrick and Mirecki 1999) мен Барт Д. Эрман (Ehrman 2003) редакциялап, ағылшын тіліне аударған. Мәтіннің фрагментті болуы мазмұнының әртүрлі ретпен орналасуына мүмкіндік береді, соның салдарынан бірнеше пайдалы аудармалар жасалды және бұл мәселе қоғамдық талқылауға түсті (§ Әдебиеттер тізіміне қараңыз).
It has been edited and translated into English by Hedrick and Paul Mirecki (Hedrick and Mirecki 1999) and by Bart D. Ehrman (Ehrman 2003). The fragmentary nature of the text admits of more than one sequential ordering of the contents, giving rise to more than one useful translation, and some public discussion (see § Bibliography).
Күні, шығу тегі және стилі
Қолжазба VI ғасырға жатқан сияқты көрінеді; лексика мен грамматикадағы эллинизмдер оның жоғалған грек түпнұсқасынан аударылғанын көрсетеді. Теологиясы мен стиліне қарағанда, оның негізінде жатқан болжамды грек мәтіні екінші ғасырдың соңында немесе үшінші ғасырдың басында жазылған болуы мүмкін. Бұл Евангелие – повесть емес, диалог, бұл форма антик дәуірінде оқу-әдістемелік материалдар үшін жиі таңдалған. Алин Сучю Құтқарушының Ізгі хабарының, шын мәнінде, Ізгі хабар емес, керісінше, "апостолдық естелік" деп аталатын копт жанрына жататынын және 451 жылы өткен Халкидон соборынан кейін жазылғанын айтады.
The manuscript appears to date from the 6th century; Hellenisms in the vocabulary and grammar suggest that it was translated from a lost Greek original. The hypothetic original Greek text on which it is based is thought to have been composed somewhere in the late second or early third century, judging from the theology and style. The Gospel is not a narrative but a dialogue, a form often chosen in Antiquity for didactic material. Alin Suciu has argued that the Gospel of the Saviour is not in fact a gospel but rather belongs to the Coptic genre of "apostolic memoir" and was written after the Council of Chalcedon in 451.
Гностикалық тақырыптар
Мазмұны гностикалық сипатта, себебі құтқарылу тек құпия білімді (гнозисті) түсінгендерге ғана мүмкін. Сонымен қатар, бұл Петірдің Ізгі хабарымен салыстырылады, онда айқышқа шалынудың маңызы азайытылған, ол – көктегі саяхаттың бір бөлігі деп есептеледі, бұл идея гностикалық көзқарасқа сәйкес келеді. Аты аталмаған Құтқарушы (демек, Иса) өзінің шәкірттерімен басқа жерде кездеспейтін, жеке сұхбаттасады. Ал бір сәтте айқыш тірі жантайынша қарастырылады, өлімге арналған құрал емес, серіктей сезіледі.
The content is heavily Gnostic in that salvation is available only to those who understand the secret knowledge (gnosis), and also shows parallels with the Gospel of Peter, in that the significance of the Crucifixion is somewhat watered down, being considered a part of a heavenly journey, an idea much more in keeping with a Gnostic world view. The unnamed Saviour (assumed to be Jesus) engages in a dialogue with his apostles that is somewhat more personal than is found elsewhere. And at one point, the cross itself is addressed, as if it is a living creature, a companion rather than a device for death.