Кіріспе

Солтүстік-Батыс территориялары мен Нунавут, Канададағы өзен.

География

Телон өзенінің су жинау алабы шамамен қамтиды. Адам қоныстарынан шалқар орналасқан Телон және оның төңірегі толыққанды табиғи жабайы жер. Ол Канаданың ең қашық орналасқан өзені деп сипатталған. Өзеннің көп бөлігінде, әсіресе төменгі ағысында ені бір километрге дейін жетеді және Бейкер көліне құятын жерінен жоғары қарай Беверли, Абердин және Шульц көлдеріне дейін кеңейеді.

Фауна

Телонның айналасындағы жерде шамамен 100 бұлан және 2000-нан астам мускус сиырлары шөп жейді. Көктем және күз мезгілінде 300 мыңға жуық далалық карибуы өзенді кесіп өтеді.

Тарих

Инуиттер, оның ішінде Карибу инуиттері мен Мыс инуиттері, Телонның айналасындағы сирек қоныстанған жерлерді ұзақ жылдар бойы мекендеп келді. Инуиттердің аң аулау және саяхаттау кезіндегі артефактілері (оның ішінде инукшук бағыттаушы тастары) өзен жанында оңай көрініс табады. 1770–71 жылдары ағылшын саяхатшысы Сэмюэл Хирн Канаданың солтүстік ішкі аймандарын зерттеу барысында Телон өзенін кесіп өтті. 1900 жылы Джеймс Уильям Тиррелл осы аймаққа экспедиция ұйымдастырды. 1926–27 жылдары қысқы айларда Джон Хорнби екі серігімен бірге Телон өзені бойында аштықтан көз жұмды. Олар көшіп бара жатқан карибуларды аулауды жоспарлаған, бірақ оларды таба алмады. Дегенмен, Хорнбидің 1923 жылы Джеймс Чарльз Критчелл Буллокпен бірге жасаған бұрынғы саяхаттарының нәтижесінде 1927 жылы Телон қорығы құрылды, ал 1956 жылы Телон жабайы табиғат қорығы болып қайта аталды. 1927 жылы (нақты жылы белгісіз) норвегиялық саяхатшы және жазушы Хельге Ингстад Ұлы Құл көлінің шығыс жағынан келген жергілікті тұрғындармен бірге Телонның бастауына (Линкс көліне) иттермен саяхат жасады. Осы саяхаты туралы ол "Тұтқырлық пен ашаршылық елі" атты кітабында толыққанды сипаттаған.

Туризм

1990 жылы Телон өзенінің төменгі ағысы Канаданың тарихи мұра өзені деп жарияланды. Өзенге автомобиль жолы болмаса да, әр жазда көптеген жабайы кемпингке шығушылар мен каноэмен жүзушілер Телонға келеді.

Мәдени сілтемелер

Телонның алабы 1979 жылы Борис және Аркадий Стругацкийдің «Бейтеректегі жуанша» ғылыми фантастикалық романында Головандардың елшілігі орналасқан жер деп көрсетілген: Саракш планетасында дамыған, ақылды каноид (көпек тәрізді) жаратылыстар.