Кіріспе

Гюстав Мария Леонхардт (30 мамыр 1928 жыл - 16 қаңтар 2012 жыл) – голландиялық клавишті аспаптарда орындайтын музыкант, дирижер, музыкатанушы, педагог және редактор. Ол тарихи тұрғыдан негізделген орындаушылық қозғалысының көрнекті өкілі болды, ол музыканы сол дәуірдегі аспаптарда орындауға бағытталған. Леонхардт кәсіби түрде көптеген аспаптарда ойнады, оның ішінде клавесин, түтік аспап, клавиорган (клавесин мен органның үйлесімі), клавикорд, фортепиано және рояль. Ол оркестрлер мен хорларды да дирижерлік етті.

Өмірбаян

Гюстав Леонхардт Гилверсум қаласына жақын 's Graveland қаласында дүниеге келген. 1947-1950 жылдары Базельдегі Schola Cantorum Basiliensis-те Эдуард Мюллерден орган және клавесин сабақтарын алған. 1950 жылы Венада клавесинист ретінде тұңғыш рет өнер көрсетті, сонымен қатар музыкатануды оқыды. 1952-1955 жылдары Музыка академиясында, ал 1954 жылдан Амстердам консерваториясында клавесиннен сабақ берді. Ол сонымен қатар шіркеу органисі де болды.

Мансап

Леонхардт Ренессанс, Барокко және Классикалық кезеңдердегі соло, камералық, оркестрлік, опералық және хор музыкасының әртүрлі түрлерін орындады және дирижирледі. Ол клавесинист, органшы, клавишашы, фортепианист, камералық музыкант немесе дирижер ретінде жазған көптеген композиторлардың арасында Иоганн Себастьян Бах, Карл Филипп Эмануэль Бах, Вильгельм Фридман Бах, Генрих Бибер, Джон Блоу, Георг Бём, Уильям Бёрд, Андре Кампра, Франсуа Куперен, Луи Куперен, Джон Дауланд, Жак Дюпли, Антуан Форкерей, Гироламо Фрескобальди, Иоганн Якоб Фробергер, Орландо Гиббонс, Андре Гретри, Джордж Фредерик Гендель, Жак Мартин Оттетер, Жан Батист Лулли, Клаудио Монтеверди, Вольфганг Амадей Моцарт, Георг Муффат, Иоганн Пахельбель, Генри Пурселл, Жан Филипп Рамо, Кристиан Риттер, Иоганн Розенмюллер, Доменико Скарлатти, Агостино Стефани, Ян Питерсзон Свелинк, Георг Филипп Телеманн, Франсиско Вальс, Антонио Вивальди және Маттиас Векман болды. Леонхардттың мансабының басты бөлігі Иоганн Себастьян Бах еді. Леонхардт композитордың музыкасын алғаш рет 1950 жылдардың басында жазды, 1953 жылы «Гольдберг вариациялары» мен «Фуга өнері» жазылды. Соңғысы оның алдыңғы жылы жариялаған диссертациясын қамтиды, онда бұл туынды клавесин үшін жасалғаны дәлелденді, бұл қорытынды қазір кеңінен қабылданды. Бұл жазбалар оның атақты клавесинист және Бахтың интерпретаторы ретінде беделін нығайтты. 1954 жылы ол ағылшын контртеноры Альфред Деллермен бірге Леонхардт барокко ансамблін басқарды, олар Бахтың екі кантатасын жазды. Ансамбльге оның әйелі, Эдуард Мелкус (скрипкалар), Элис Харнонкорт Хоффелнер (скрипка, альт), Николаус Харнонкорт (виолончель) және Мишель Пиге (гобой) кірді. 1971 жылы Леонхардт пен Харнонкорт Бахтың барлық кантаталарын жазу жобасын бастады; екі дирижер кантаталарды бөліп, өздерінің ансамбльдерімен жазды. Бұл жоба, кезеңдік аспаптардағы алғашқы цикл, 1971 жылдан 1990 жылға дейін он тоғыз жылға созылды. Сонымен қатар, Леонхардт Бахтың «Матайдың құмарлығын», «Ми минорындағы мессасын», «Магнификатты» және барлық секулярлық кантаталарды, сондай-ақ клавесин концерттерін, «Бранденбург концерттерін» және оның көптеген камералық және клавесиндық музыкасын жазды. Ол Бахтың «Гольдберг вариацияларын» (үш рет), «Партиталарын» (екі рет), «Фуга өнерін» (екі рет), «Жақсы темперленген клавесин», «Француздық сюиталарын», «Ағылшын сюиталарын» (екі рет), «Изобретениялар мен симфонияларды» және клавесин, клавиша немесе орган үшін көптеген жеке туындыларды жазды. Кейбір әріптестерінің таңғалуына орай, Леонхардт Жан-Мари Штрауб пен Даниэль Хюйеттің 1968 жылғы «Анна Магдалена Бахтың хроникасы» фильмінде Иоганн Себастьян Бахтың рөлін (перукамен) қабылдады. 1974 және 1990 жылдар аралығында Леонхардт Ян Питерсзон Свелинк шығармаларының негізгі ғылыми жинағының редакторы болды, ол SwWV немесе L. деп белгіленеді.

Тәуекел және марапаттар

Клавишашы, дирижер және ғалым Джон Батт: «Барроко музыкасы саласында бірнеше буынға зор ықпал еткен [Леонхардт] туралы еш күмән жоқ» деді. Осы талқылауда Батт 1990-шы жылдардың басында Леонхардт үшін хор дайындағанда одан неге көп үйренгенін айтты. Жалпы алғанда, Леонхардт көптеген клавесинистердің техникасы мен стиліне өзінің сабақтары, басылымдары және жазбалары арқылы маңызды әсер етті; оның шәкірттері мен әріптестерінің арасында Роберт Хилл, Боб ван Асперен, Джон Батт, Шарлотта Маттакс, Дэвитт Морни, Жак Огг, Мартин Перлман (Бостон бароккосының музыкалық жетекшісі), Эдвард Парментье, Кристоф Руссе, Луиза Спицизен, Андреас Стайер, Скип Семпе, Доменико Морганте, Питер Вальднер, Франческо Сера, Жаннет Соррелл (Аполлон оты, Кливленд барокколық оркестрінің музыкалық жетекшісі), Колин Тилни, Глен Уилсон және Крис Мэри Франсин Уитл сияқты клавесинистер мен клавишашылар бар. Батт Леонхардттың ықпалы міндетті түрде қарапайым, тікелей мәселе емес екенін, бірақ оның кейбір шәкірттері саналы немесе санасыз түрде одан өзгеше ойнауға тырысқанын айтады. Бахтың «Гольдберг вариацияларының» жазбаларын салыстыра отырып, Батт Тони Купманның «Гольдберг» жазбасында ықпалдың «классикалық мысалы» жұмыс істеп жатқанын мәлімдейді, онда «бірден көзге түсетіні – әр тактқа қосылған үздірілмейтін әшекейлеу, көбінесе нотацияда бұрыннан бар әшекейлеулерге қарамастан. Менің бірден туындайтын реакциям – бұл орындаудың басты хабары «Леонхардт емес»» деуі мүмкін. Сол сияқты, ол «Боб ван Асперен [Леонхардттың] ырғақты нәзіктігін жаңа деңгейге көтереді және, мүмкін, шығарманың [«Гольдберг вариацияларының»] ең ырғақты бай жазбасын ұсынады, ол біреулерге идеалды, ал екіншілеріне әдепсіз болып көрінеді». «Амстердамның қызыл шамдар ауданында» жұмыс істейтін, экуменикалық христиандық қайырымдылық ұйымы «наркомандар, секс-қызметкерлер, босқындар және баспанасыз адамдардың мәселелерін шешеді». Леонхардт Даллас, Амстердам, Гарвард, Мец және Падуа университеттерінің құрметті докторы болды. 2007 жылы Францияда «Ordre des Arts et des Lettres» орденінің командирі, ал 2008 жылы Бельгияда Корольдік орденінің командирі атанды. Леонхардт өзінің соңғы қоғамдық өнері 2011 жылдың 12 желтоқсанында Париждегі «Théâtre des Bouffes du Nord» театрында берді. Содан кейін ол денсаулығына байланысты зейнеткерлікке шығып, 2012 жылғы барлық келісімдерін тоқтатты. Ол 2012 жылдың 16 қаңтарында Амстердамда 83 жасында рактан қайтыс болды. Оның құрметіне екі астероид аталды: 9903 Леонхардт және 12637 Густавлеонхардт.

Жинақ

Леонхардт 1617 жылға дейін салынған Herengracht каналындағы Huis Bartolotti үйінде тұрды және сәндік өнер, кескін суреттері мен гравюраларды жинаушы болды. 2014 жылы оның жинағы Sotheby's аукционында сатылды. Оның аспаптары бірнеше бұрынғы студенттеріне, оның ішінде Скип Семпе мен Пьер Хантайға сатылды.