Кіріспе

Ферентино – Италиядағы қала және коммуна, Лацио аймағындағы Фрозиноне провинциясында, Римнің оңтүстік-шығысында орналасқан. Ол Монти-Эрничи аймағында, теңіз деңгейінен жоғарырақ жатқан төбеде орналасқан.

Тарих

Ферентинум – герниктердің қаласы болған; 364 ж.б.д. римдіктер оны жаулап алды және 306 ж.б.д. көтеріліске қатыспады. Б.з.д. 195 жылдан кейін тұрғындары римдік азаматтарға айналды, ал кейіннен бұл жер муниципиум мәртебесіне ие болды. Қала Латын жолынан жоғары орналасқан, мықты бекініс болғандықтан, кепілдерді ұстау үшін пайдаланылды. 1198 жылдан 1557 жылға дейін Ферентино Кампания және Маритима провинциясының Папалық ректоратының орталығы болды. Күлгін мата мен кестелеу, сондай-ақ қолөнер (Форначи Джорджиден шығарылған саз кірпіштер) салаларында дамыған қала, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін фармацевтика саласында негізгі өнеркәсіптік өсімді бастан өткерді.

Негізгі көрікті жерлер

Ферентинода әлі күнге дейін ежелгі бекіністердің қалдықтары сақталған. Сыртқы қабырғалардың төменгі бөлігі, бәлкім, жеке тұрған жоқ, табиғи түрде көлденең қабаттарға бөлінген, кедір-бүдір кесілген әктас тастан салынған; одан жоғары жерлерде тікбұрышты туф тас блоктарынан қабырғалар тігілген. Екі қақпа – Porta Maggiore, толығымен тікбұрышты туф тас блоктарынан тұрғызылған екі қақпалы қақпа, және Porta Sanguinaria (туф аркасы бар) сақталған. Осы қақпаның сыртында Аул Квинктилий Приск жазған өсиетнама тасқа мөрленген. Қаланың ең биік бөлігі – акрополь (б.з.д. II-I ғасырлар) да бекітілген; оның төменгі қаладағыдай массивті қоршау қабырғалары бар. Шығыс бұрышында, қазіргі епископ сарайының астында, құрылыс көбірек күтіммен жасалған. Бұл ғимараттың іргелес карнизі Сулла дәуіріндегі екі жазуды алып жатыр, олар құрылысты жүзеге асырған екі цензордың (жергілікті шенеуніктер) есімдерін көрсетеді; ал ішкі жағында, бірнеше бөлмелер бар, есіктердің бірінің үстінде және кішкентай сыртқы есіктің үстінде сол цензорлардың жазулары бар. Бұл бөлмелерді жарықтандыратын терезелер карнизден жоғары орналасқан, ал қабырға олардың үстінен жалғасады. Бұл құрылыстың барлығы бір кезеңге жататын сияқты. Әулие Иоанн мен Пауыл соборы көне акропольдің жоғарғы жазықтығының бір бөлігін алып жатыр; ол 1099-1118 жылдары ескі шіркеудің орнында қайта жаңартылды; ішкі жағы 1693 жылы жаңғыртылып, 1902 жылы бастапқы түріне келтірілді. Онда Косматес стиліндегі әдемі киборий және XII ғасырға жататын мозаикалық еден бар. Төменгі қаладағы (XIII-XIV ғасырлар) Санта-Мария-Маджоре готикалық шіркеуінің сыртқы пішіні өте әдемі; ішкі құрылысы, тіктөртбұрышты жоспарға ие, қалпына келтіру кезінде бұзылған. Басқа діни құрылыстарға Сан-Валентино бенедиктин шіркеуі (көбінесе Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қайта жаңартылды, бірақ әлі де XIII ғасырға жататын фрескалары сақталған) және 1327 жылға дейін Папа Целестин V-нің денесі сақталған Сант-Антонио Абаттың романдық монастыры кіреді. Соңғысының жүрегі Клариссалардың кішкентай монастырлық шіркеуінде (XVII ғасыр) сақталған. 2021 жылы Италияның Мәдениет министрі қаланың римдік театрының толық қазба жұмыстарын жүргізу үшін 1,5 миллион евро қаржы бөлді, ол халықтың пайдалануына ішінара қалпына келтіріледі.