Ж.Г. Брилл компаниясы: Американдық теміржол көліктерінің тарихы
J. G. Brill Company
J.G. Brill компаниясы – АҚШ-та 90 жылға жуық трамвай, автобус, пойыз жасаған ірі өндіруші. 45 мыңнан астам трамвай шығарған, Филадельфиядағы ірі кәсіпорын.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жүгіретін құрам өндірушісі
Англиядағы тарихи трамвай желісі (J. G. Brill компаниясымен ешқандай байланысы жоқ)
Rolling stock manufacturer
the heritage tramway line in England (unrelated to the J. G. Brill Company)
J. G. Brill компаниясы шамамен 90 жыл бойы АҚШ-та трамвайлар, қалааралық автобустар, моторлық автобустар, троллейбустар және теміржол вагондарын өндірді, осылайша троллейбус және қалааралық вагондарды ең ұзақ өндірген компания атанды. Өрбу кезеңінде Brill АҚШ-тағы трамвайлар мен қалааралық вагондарды өндірушілердің ішінде ең ірісі болды және басқа өндірушілерге қарағанда көбірек трамвайлар, қалааралық және газ-электрлік вагондар жасады, жалғыз трамвайдың 45 000-нан астам данасын құрастырды. Компания 1868 жылы Филадельфияда Джон Джордж Брилл тарапынан атпен жүретін вагондарды өндіруші фирма ретінде құрылды. Оның ірі зауыт кешені Филадельфияның оңтүстік-батысында 62-ші көше және Вудленд авенюсінде, Балтимор және Огайо теміржолының жанында орналасқан. Ең гүлденген кезеңінде ол Филадельфияның ең ірі жұмыс берушілерінің бірі болды. Компания жылдар бойы Кливлендтегі Kuhlman және Индиана штатындағы Jewett сияқты троллейбус және қалааралық вагондарды өндіретін көптеген компанияларды өз ішіне қосты. 1944 жылы теміржол вагондарына деген сұраныс азайған кезде, ол American Car and Foundry Company (ACF) компаниясымен бірігіп, ACF Brill болып қайта құрылды. Компания 1954 жылы өндірісті тоқтатса да, оның кейбір қалааралық вагондары 1980 жылға дейін Филадельфия аймағында және сондай-ақ Австралияда қызмет етті.
The J. G. Brill Company manufactured streetcars, interurban coaches, motor buses, trolleybuses and railroad cars in the United States for nearly 90 years, hence the longest lasting trolley and interurban manufacturer. At its height, Brill was the largest manufacturer of streetcars and interurban cars in the US and produced more streetcars, interurbans and gas electric cars than any other manufacturer, building more than 45,000 streetcars alone. The company was founded by John George Brill in 1868 in Philadelphia, as a horsecar manufacturing firm. Its large factory complex was located in southwest Philadelphia at 62nd St and Woodland Avenue, adjacent to the Baltimore and Ohio Railroad tracks. At its peak of operation, it was one of Philadelphias's largest employers. Over the years, it absorbed numerous other manufacturers of trolleys and interurbans, such as Kuhlman in Cleveland and Jewett in Indiana. In 1944, with rail car business diminishing, it merged with the American Car and Foundry Company (ACF) to become ACF Brill. Although the company ceased production in 1954, some of its interurbans served the Philadelphia area until the 1980s and similarly in Australia.
Троллейбустар мен қалааралық вагондар
1868 жылы Brill компаниясы J. G. Brill and Sons ретінде құрылды. 1872 жылы Джеймс Роул фирмаға қосылғаннан кейін ол The J. G. Brill Company деп қайта аталды. 1902 жылы Брилл American Car Company компаниясын сатып алды; 1904 жылы G. C. Kuhlman Car Company (Кливленд), содан кейін John Stephenson Company (Нью-Джерси); және 1907 жылы Wason Manufacturing Company (Массачусетс). Брилл 1908 жылы Danville Car Company компаниясының бақылау үлесін сатып алды, оны 1911 жылы таратып, содан кейін 1921 жылы канадалық теміржол вагондары жасаушы Preston Car Company компаниясын сатып алды, ол 1923 жылы жұмысын тоқтатты. Жылдам ішкі өсім және осы сатып алулардың нәтижесінде Brill әлемдегі ең ірі теміржол вагондары өндірушісіне айналды. Үлкен тапсырыстар келіп түсуімен Филадельфияда жаңа нысандар салынды, оның ішінде болат қорыту заводтары және кең құрастыру цехтары болды. Бриллдің негізгі (және ірі) зауыты 62-ші және Woodland Avenue көшелерінің қиылысында, өнімдерін тасымалдау үшін пайдаланған Baltimore and Ohio Railroad темір жолының жанында орналасқан. 1911 жылы жасалған ең ірі тапсырыстардың бірі – Philadelphia Rapid Transit Company үшін 1500 трамвай. Бұл трамвайларды жасауға екі жыл кетті, кейде айына 100-ден астам вагондар жеткізілді. Брилл зауытында барлығы 30 000-нан астам теміржол көлігі өндірілді. Өз қарқынды жылдарында Брилл 3000 филадельфиялықты жұмысқа алды, олардың көпшілігі білікті жұмысшылар мен шебер ағаш өңдеушілер болды. Brill компаниясының жылдар бойы басты бәсекелестері – St. Louis Car Company, Cincinnati Car Company және Pullman компаниялары болды. Cincinnati алюминийді қолданған алғашқы трамвай өндірушісі болды, бұл Cincinnati and Lake Erie компаниясының инновациялық, жеңіл және жылдам 1930 жылғы "Red Devils" трамвайларында қолданылды. Олар Pennsylvania штатындағы Lehigh Valley Transit желісінде қызметін аяқтады. St. Louis Car компаниясы Чикаго және Нью-Йорк қалалары үшін метро вагондарын жасаудағы маңызды рөлі арқасында Бриллден ұзақ өмір сүрді. Pullman компаниясы Чикагоның North Shore және South Shore желілері сияқты ірі вагондар жасауға бейім болды.
In 1868, the Brill company was founded as J. G. Brill and Sons. After James Rawle joined the firm in 1872 it was renamed The J. G. Brill Company. In 1902, Brill bought out the American Car Company; in 1904, G. C. Kuhlman Car Company (Cleveland), then the John Stephenson Company (New Jersey) ; and in 1907 Wason Manufacturing Company (Massachusetts). Brill acquired a controlling share of the Danville Car Company in 1908, dissolving it in 1911, then the Canadian railway car builder Preston Car Company in 1921, which ceased operating in 1923. With rapid internal growth plus these acquisitions, Brill became the largest rail car manufacturer in the world. As large orders continued to be won, new facilities continued to be added in Philadelphia, including steel forges and cavernous erecting shops. Brill's primary (and large) plant was at 62nd and Woodland Ave., adjacent to the Baltimore and Ohio Railroad which it used for shipping its products. One particularly large order in 1911, was for 1,500 streetcars for the Philadelphia Rapid Transit Company. It took two years to build those trolleys, with delivery rates at times exceeding 100 cars a month. All told, more than 30,000 rail vehicles were produced at the Brill plant. In its best years, a workforce of 3,000 Philadelphians was employed by Brill, with many being skilled laborers and carpenter craftsmen. The Brill Company's primary competitors over the years were the St. Louis Car Company, the Cincinnati Car Company, and Pullman. Cincinnati was the first trolley manufacturer to use aluminum, this on the Cincinnati and Lake Erie's innovative lightweight and fast 1930 "Red Devils." These ended life on Pennsylvania's Lehigh Valley Transit. St Louis Car outlasted Brill by being a major builder of subway cars for Chicago and New York City. Pullman tended to build more massive cars, such as for Chicago's North Shore and South Shore lines.
Газбен электрлі қозғалтқыштармен жүретін автомобильдер
Екі тіркемеге дейін сүйрей алатын, ауыр салмақты, толық теміржол өлшемді газ-электрлік локомотивтер General Electric компаниясының электр жабдықтарымен және түрлі қозғалтқыш өндірушілердің өнімдерімен жасалды. Олар жолаушылар ағыны аз тармақ желілерінде пайдалану үшін арналған. Бұл АҚШ пошта қызметімен жасалған шарттарға сәйкес келу мақсатында, экипаж мүшелерінің санын азайтуды көздеді. Пенсильвания темір жолы осы локомотивтерді көптеп сатып алды.
Heavy weight full railroad size gas electric cars capable of towing up to two trailers were manufactured using General Electric Company electrical equipment and various engine manufacturers, for branch line service that had minimal passenger traffic. This was to comply with U. S. Post Office contracts requiring reduced crew sizes. The Pennsylvania Railroad was a large purchaser.
Өнімдер
Бірней қауіпсіздік вагоны – Америка автомобиль компаниясының еншілес кәсіпорны. Дәстүрлі арка терезелі, толығымен ағаштан жасалған қалааралық вагондар. 1890-1920 жылдар. 55-ші модель (1924–38), 65-ші модель (1924) және 75-ші модель (1924–) теміржол вагондары. Шамамен 300 данасы АҚШ және шетел теміржолдары үшін салынған. Негізгі сатып алушы – Оңтүстік Австралия теміржолы, ол 1924 жылы 12 55-ші модельдегі электр вагоны мен тіркемелерін, ал 1928 жылы 39 75-ші модельдегі электр вагоны (барлығы, біріншісінен басқасы Оңтүстік Австралиядағы Ислингтон теміржол шеберханаларында салынған) және тіркемелерін сатып алды. Соңғысы 1971 жылы пайдаланудан алынды. 1920-1930 жылдары салынған болаттан жасалған ауыр қалааралық вагондар. Бриллдің "Center Door" вагоны 1920 жылдар шамасында салынған қала маңындағы троллейбустар мен қалааралық вагондардың типік үлгісі болды. Бұл көбінесе үлкен, ауыр, екі басты вагондар болатын, жолаушылар вагоның ортасында орналасқан есіктер арқылы кіріп, шығатын. Мұндай вагондарға екі адамнан тұратын экипаж қажет болатын – есіктерде кондуктор және оператор. Қиын қаржылық жағдайда кондукторды жою мақсатымен көптеген вагондар бір адаммен басқаруға бейімделді. Бас блок 1931-36 жылдары салынған. Салмағын азайту үшін алюминийден жасалған қабырғалық конструкциясы бар болаттан жасалған шасси, бас блок GE немесе Westinghouse басқару тұғырымен жабдықталған және сағатына 70 миль жылдамдыққа қабілетті болды. 1930 жылдардағы Ұлы депрессия көптеген трамвай компанияларына жолаушылар ағыны мен кірістің төмендеуіне әкелді. Шешім – жұмыс шығындарын азайту және жұмысты жалғастыру немесе толығымен тоқтату болды. Филадельфия және Батыс Честер қалааралық желісінде олар сатып алған бас блоктарды "80 вагоны" деп атады, олардың жеңіл салмағы электр энергиясын үнемдеуге мүмкіндік берді. Бір адаммен басқаруға арналған. Бриллинер – Бриллдің PCC (Президенттер конференциясы комитеті) вагонына бәсекелес вагоны алғашқы PCC вагондарына ұқсас болды және автомобильдің газ педалі сияқты аяқпен басқарылатын жылдамдық реттегішіне ие болды. Бриллинер PCC-мен салыстырғанда сәттілікке жете алмады. Қуаты жеткіліксіз болды. PCC вагондары бүкіл әлемде жақсы сатылғанда, Бриллинер аз сатылды. Атлантик-Ситидің "Мисс Америка" паркі үшін 24 данасы салынды. Олар өте табысты болды және 1980 жылдарға дейін пайдаланылды, бірақ Брилл басқаларын аз сатты. Тек Нью-Йорк штатының орталық қалааралық Фонда, Джонстаун және Гловерсвилл теміржолы ғана Bullets вагондарын тапсырыс берді, бірақ бір басты, бір бөлімді "троллейбусқа" айналдырылған нұсқада. Бесі 1932 жылы депрессияның ең ауыр кезеңінде жолаушылар тасымалын қамтамасыз ету үшін сатып алынды. 1936 жылы FJ&G компаниясы бұл Bullets вагондарын Юта штатындағы Bamberger теміржолына сатты, ол оларды Солт-Лейк-Сити мен Огден арасында жоғары жылдамдықта 1950 жылдардың ортасына дейін пайдаланды. SEPTA-ның үш Bullets вагоны қазір Жағалау троллейбусы мұражайында сақталады. Бірі Скрантон қаласындағы Электр қала троллейбусы мұражайында. Бірі Пенсильвания штатының Орбисония қаласындағы Рокхилл троллейбусы мұражайында. Бірі Миссури штатының Сент-Луис қаласындағы Ұлттық көлік мұражайында. Бірі Пенсильвания штатының Вашингтон қаласындағы Пенсильвания троллейбусы мұражайында. Бір Bamberger Bullets вагоны Калифорния штатының Перрис қаласындағы Оңтүстік Калифорния теміржол мұражайында, ал екіншісі Юта штатының теміржол мұражайында сақталған. Үшіншісі Спрингвиллдегі (Юта штаты) мейрамхана ғимаратының бір бөлігі, бірақ оны Bullets вагоны деп тану қиын. Брилл сонымен қатар Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар аралығында АҚШ әскері үшін Pack Howitzer 75 мм зеңбірегін өндірді.
Birney safety car – by subsidiary, the American Car Company. Traditional arch windowed, all wood interurban cars. 1890 1920s. Model 55 (1924–38), Model 65 (1924) and Model 75 (1924–) railcars. Almost 300 were built for US and foreign railroads. A major purchaser was the South Australian Railways, which bought 12 Model 55 power cars plus trailers in 1924, followed in 1928 by 39 Model 75 power cars (all but the first being constructed in South Australia at the Islington Railway Workshops) plus trailers. The last was withdrawn from service in 1971. Steel heavy interurban cars built 1920 1930s. The Brill "Center Door" car was typical of suburban trolleys and interurbans built around 1920. These tended to be large, heavy, double ended cars, with passengers entering and exiting via doors located at the center of the car. These cars required a two man crew, a conductor at the doors, and an operator. At a time of difficult fijajcial conditions, in order to eliminate the conductor, many were rebuilt into one man cars. Master Unit built 1931 36. Steel frame with aluminum side construction to reduce weight, the Master Unit had a traditional GE or Westinghouse control stand and was capable of 70 mph. The 1930s Great Depression brought declining ridership and revenue to most streetcar companies. The answer was to reduce operating costs and keep going or to abandon outright. On the Philadelphia and West Chester interurban, their Master Unit purchase “80 cars,” as they were known, the lighter weight reduced electricity consumption. Built for one man operation. Brilliner – Brill's competitor to the PCC (Presidents' Conference Committee) car looked somewhat like the first PCCs and had a foot operated speed control like an automobile accelerator pedal. The Brilliner was not successful when compared to the PCC. Underpowered. Few were sold, whereas PCCs were well sold worldwide. Twenty four built for Atlantic City's Miss America Fleet. They were very successful, and operated until the 1980s, but Brill sold few others. Only the central New York state interurban Fonda, Johnstown, and Gloversville Railroad ordered Bullets, albeit a single ended, single unit "trolley ized" version. Five were procured in mid Depression 1932 for passenger business that was rapidly declining. In 1936, the closing FJ&G sold these Bullets to the Bamberger Railroad in Utah, which ran them in high speed service between Salt Lake City and Ogden until the mid 1950s. Three of the SEPTA Bullet cars are now at the Seashore Trolley Museum. One is at the Electric City Trolley Museum in Scranton. One is at the Rockhill Trolley Museum in Orbisonia, Pennsylvania. One is at the National Museum of Transportation in St. Louis, Missouri. One is at the Pennsylvania Trolley Museum in Washington, Pennsylvania. A Bamberger Bullet is in the Southern California Railway Museum in Perris, California, and another has been preserved by the Utah State Railroad Museum. A third is a part of a restaurant building in Springville, Utah, but is barely recognizable as a Bullet. Brill also manufactured the Pack Howitzer 75 mm cannon for the U. S. Military during the years between WWI and WWII.
2010 жылдардағы Brill-ке ұқсайтын көліктер
2015 жылдан бері JR Kyushu, Japan Railways Group компаниясының құрамдас бөлімшелерінің бірі, «Ару Ресша» атты сәнді экскурсиялық пойызды пайдалануда. Ол 1908 жылы теміржолқа тапсырыс берілген, бірақ ешқашан қолданылмаған сәнді Brill вагонының негізінде салынған екі локомотив және екі жаңа тіркеме вагонынан тұрады. Дизайнды жасау үшін түпнұсқа вагондардың масштабты модельдері пайдаланылды.
Since 2015 the JR Kyushu, one of the constituent companies of Japan Railways Group, has operated the Aru Ressha "sweet train", a deluxe excursion train. It comprises two power cars and two newly built trailer cars based on a luxury Brill car the railway ordered in 1908 but never used. Scale models of the original cars were used to derive the design.