Гвадалканал күнделігі: Соғыс корреспондентінің естеліктері

Кіріспе

Гуадалканал күнделігі – соғыс тілшісі Ричард Трегаскис жазған және 1943 жылдың 1 қаңтарында Random House баспасында жарық көрген естеліктер. Кітап автордың 1942 жылы басталған, маңызды айлар бойына соғыс жүрген Гуадалканалдағы АҚШ теңіз жаяу әскерлерімен бірге өткізген уақытын баяндайды. Бұл Random House баспасынан 100 000 данадан астам сатылған тұңғыш кітап болды. Трегаскис Гуадалканалға түсуге дайындық үшін өткізілген «Довтаил» операциясында да болды, бірақ ол қатысқан әскер тасымалдау кемесінің бірінде болған кезде, кітабында бұл операцияға немесе операция өткен Коро аралында болғанына қатысты мәліметтер жоқ. Трегаскис жауынгерлік қимылдар мен әңгімелерді қарапайым тілмен баяндайды, аралда болған апталарында кездескен теңізшілердің әрқайсысының толық аты-жөнін, шені мен туған жерін нақты көрсетеді.

Өмірбаян

Трегаскис АҚШ Теңіз корпусының әскерлерімен майдан желісінде болған кезінде көргендерін түрлі кішкентай дәптерлерге жазып алып, оларды қалтасына салып, анықтау үшін нөмірлеген. Түнде ол күнделігіне жинақтаған мәліметтерді қосып, егер күнделігін толық кітап ретінде жариялағысы келсе, нақты кітаптарға сілтемелер енгізетін. 25 қыркүйекте Трегаскис аралдан Жаңа Каледонияға, содан кейін Гонолулуға ұшып, «Гуадалканал күнделігін» жазуға кірісті. Соғыс уақытындағы медиа ережелеріне сәйкес, ол кітапты Перл-Харбордағы Әскери-теңіз кеңсесінің бақылауымен жазуға міндетті болды, ал оның күнделігі түні бойы сейфте сақталды. (Трегаскис күнделігін қайтарып алмады.) Трегаскис 1942 жылдың қарашасында қолжазбасын аяқтап, оны INS бас редакторы Баррис Фариске жіберді, ол оны King Features Syndicate бас редакторы Уорд Гринге жіберді. Грин одан кейін оны тоғыз басқа баспагерге ұсыныс беруге жіберді, бұл сол кезде ерекше практика еді. Random House негізін қалаушылардың бірі Беннетт Серф 11 қарашада оның көшірмесін алды, сол түні басынан соңына дейін оқыды және келесі күні Гринге қоңырау шалып, «Гуадалканал науқаны» туралы әңгімелерге жоғары сұраныс болатынын күтіп, басылым құқықтарын алуға келісті. Random House «Гуадалканал күнделігін» жеделдетіп басып шығарды және кітапты 1943 жылдың 18 қаңтарында жариялады. Автордың кейінгі кітаптарының бірінде айтылғандай, ол кейіннен барлық USMC офицерлік үміткерлері үшін міндетті оқу материалдарына енгізілді. 1943 жылы Америка кітапханалар қауымдастығы жүргізген сауалнамада кітаптың барлық жастағы оқырмандардың арасында, соның ішінде жасөспірімдер мен кішкентай балалардың арасында өте танымал екені анықталды. Кітап осыншалықты кең таралғандықтан, «American Speech» журналындағы сол кездегі мақалаға сәйкес, «күнделік жазушылар» сөзі теңізшілерге қатысты әскери жаргонға айналды. Көптеген, бірақ барлық емес, сыншылар кітаптың жазу стилін жоғары бағалады. Тарихшы және журналист Ирвинг Брант «Жаңа Республика» газетінде оны «ағаштан жасалған үндіс сияқты керемет әдеби стиль» деп атады және оның прозасын әдеби безендірулер қосу арқылы нашарлатуға болады деп ойлады. Жазушы Маркус Даффилд кітаптың стилін ұнатты; ол «The Nation» журналына жазған шолуында «ешқашан жалықтырмайтын күнделік» деп жазды, оның «детальдарға назар салуын, өзіне сенімсіздік пен жалғандықтан ада болуын және юморын» атап өтті. Сол сияқты, тарихшы және Батыс резерв университетінің профессоры Джекоб К. Мейер кітаптың түсіну үшін қажеттінен артық жазылмағанын айтты. Осы арада Джон Чемберлен «New York Times» газетіне жазған рецензиясында кітаптың кейде қайталанатынын сезінгенін, бірақ оны қызықты деп тапқанын және оны «отандық майданда соғыстан шаршағандарға дәрмен беруші құрал» ретінде ұсынды. Марк Гейннің «The Saturday Review of Literature» журналына берген шолуында кітап «шындыққа жақын» деп сипатталды, бірақ оны жай және ұмытылатын деп тапты, бұл Трегаскис оған көбірек көркемдік ұстаным бергені жақсы болар еді дегенді білдіреді. «The New Yorker» журналының Клифтон Фадиман оны «қатал» және «өнерсіз» деп атады және оның «әдеби аяқталудың толық болмауы» бар екенін, бірақ оның «жерінде болу сапасымен» толықтырылатынын жазды. Басылымдарды сынға алғандар кітаптың ақылға қонымды және бейтарап екенін атап өтті. Брант оны «нақты баяндама» деп атады, ол теңізшілердің ой-өрісін жақсы түсінуге көмектеседі. Керісінше, Мейер кітаптың көзқарасында ешқандай бейімділік байқамаса да, болашақ зерттеушілерді оның перспективасының шектерін ескеруге шақырды, оларды «журналист өзінің білген және маңызды деп ойлаған барлық нәрселерін айтты ма, әлде осындай баяндама жасауға мүмкіндік бермейтін жағдайлармен шектелді ме» деген сұрақтарды қарастыруға шақырды.

During his time on the frontlines with troops from the United States Marine Corps, Tregaskis wrote down what he saw onto various small notebooks, which he stored in his pockets and had numbered for easier reference. At night, he would compile the information into his diary, adding references to specific books in the event he wanted to publish his journal as a full length book. On September 25, Tregaskis flew out of the island to New Caledonia and then boarded a flight for Honolulu, where he began writing Guadalcanal Diary. Due to wartime media regulations, he had to write the book under supervision at the Navy offices at Pearl Harbor, and his diary was kept in a safe during the night. (Tregaskis never got the diary back.) Tregaskis finished his manuscript in November 1942 and sent it over to Barris Faris, editor in chief of the INS, who in turn sent it over to Ward Greene, head editor of King Features Syndicate. Greene then sent it out to nine other publishers for bidding, an unusual practice at the time. Bennett Cerf, one of the founders of Random House, received his copy on November 11, read it from beginning to end that night, and called Greene the next day to secure publishing rights, anticipating a high demand for stories about the Guadalcanal campaign. Random House rushed Guadalcanal Diary into print and published the book on January 18, 1943. According to one of the author's later books, it was subsequently made required reading for all USMC officer candidates. A 1943 survey conducted by the American Library Association reported that the book was immensely popular among all age groups, including teenagers and younger children. The book became so widely known that, according to a contemporary article in American Speech, "diary writers" became Army slang for Marines. Most, but not all, reviewers praised the book's writing style. Irving Brant, a historian and journalist writing for The New Republic, called it "as brilliant a literary style as a wooden Indian" and felt that it was so immersive that adding any literary flourishes would diminish its prose. Writer Marcus Duffield also enjoyed the book's style; in his review for The Nation, he wrote that it was "never a dull diary", citing its "eye for detail, refreshing lack of self consciousness or artifice, and humor." Similarly, Jacob C. Meyer, a historian and professor at Western Reserve University, opined in a review The Far Eastern Quarterly that Tregaskis never wrote more than what was necessary for understanding. Meanwhile, in his review for the New York Times, John Chamberlain wrote that he felt the book was repetitive at times but still found it enjoyable and recommended it as a "tonic for the war weary on the homefront". Mark Gayn's review for The Saturday Review of Literature considered it "an honest book", but found it flat and forgettable, suggesting it might have been better had Tregaskis given it more artistic flair. Clifton Fadiman of The New Yorker called it "rough" and "artless" and wrote that it had a "total lack of literary finish," but thought it made up for it with its "on the spot quality." Reviewers generally thought that the book was informative and unbiased. Brant called it a "factual recital" that heightened his understanding of the mindset of the Marines, In contrast, while Meyer did not observe any bias in the book's point of view, he still urged future scholars to consider the limits of its perspective, encouraging them to consider "whether the reporter told all that he knew and thought important or whether he was limited by conditions which did not permit such a report."