Кіріспе

Уда (Ланг ру, Уда) – Ресейдің Қиыр Шығысындағы Хабаровск өлкесіндегі өзен. Оның ұзындығы – , ал су жинау алабының ауданы – .

География

Уда өзені кішкентай Чумикан қаласының жанында Охот теңізіне құяды. Ол шығыс Становой тауларының оңтүстігінен басталып, шамамен шығысқа қарай ағады. Джагди жотасының солтүстік жағымен шектеседі. Өзеннің төменгі ағысында Тайкан жотасының солтүстік-батыс жағына жақын жерде, Шантар аралдарының маңындағы Охот теңізінің Уда шығанағына құяды. Бокон көлі өзеннің төменгі алабында орналасқан.

Салалар

Оның негізгі салалары оң жағынан ұзын Шевли, ұзын Гербикан және ұзын Галам, сол жағынан ұзын Чогар, ұзын Джанна, ұзын Майя және ұзын Удыхин өзендері болып табылады.

Тарих

Нерчинск (1689) шартынан бастап Агун (1858) шартына дейін өзеннің төменгі ағысы Ресей мен Қытай арасындағы шекараның ресми бөлігі болды, бірақ шекара нақты белгіленбеген және бұл аймаққа сирек баратын. Иван Москвитиннің бірнеше адамы 1640 жылы Удаға жетті. Жергілікті ламуттар оларға Зейя және Амур өзендері туралы айтты, бірақ оларды ішкі аймаққа бағыттамады. 1684 жылы бірнеше казактар маньчжурлардан Зейя өзенінен қашып, Удскке жетіп, Якутскқа дейін Майя өзенімен жол жүрді. Удск бекінісі (острог) 1679 немесе 1659 жылы өзеннің сол жағалауында, ағысқа қарсы салынды. Охотск қаласын оңтүстікке, Удскке көшіру туралы ұсыныстар болды, бірақ портың нашарлығы және Қытай шекарасына жақындығы себепті бұл ұсыныстан бас тартты. Бекіністің маңында 10 шаруа отбасы астық өндіруге және аз мал өсіруге тырысты, бірақ нәтижесі нашар болды. Кейде тұқымдық астық импорттауға тура келді. Иркутскте жарты рубльге сатылатын қара бидай ұны Удскте 8-10 рубльге сатылды. 1690 жылы халық саны 30 адам, 1800 жылы – 200 адам, 1865 жылы – 164 адамды құрады. Якутск-Удск жолы: Бұл Якутскіден Удскке жабдықтау үшін пайдаланылған нақты белгіленбеген бағыт. Ол сәуірден қазанға дейін ашық болды, бірақ қыста да саяхаттар жасалды. Оның ұзындығы шамамен есептелді. Бұл жол Амгинскте Амга өзенін, Компанейскте Алдан өзенін және Учур өткелінде Учур өзенін кесіп өтеді. Жүк тасушы жылқылар көбінесе Удскіде шана итттері мен адамдарға тамақ ретінде қалдырылды, ал якут жүргізушілері Якутскіге аяқпен немесе шаңғымен оралды. 1750 жылы терең қарда барлық жүкті жылқылар қырылып, аштыққа ұшырады. 1788 жылы көктемгі қардың еру кезінде 100-ден астам жылқы суға батып кетті.