Көркем суреттер: актерлер мен модельдердің тірі картинасы – табло. Тарихы, мағынасы, 19 ғасырдағы жандануы, фотоға түсіруге ыңғайлылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бір немесе бірнеше актерлер немесе модельдер бар статикалық сахна – «Modern Family» эпизоды.
Static scene containing one or more actors or models
the Modern Family episode
Табло виван (tablo vivɑ̃; көбінесе «табло» деп қысқартылады; көпше түрі: tableaux vivants) – француз тілінде «тірі сурет» деген мағынаны білдіреді, бұл бір немесе бірнеше актерлер немесе модельдер бар статикалық сахна. Олар көбінесе костюм киіп, мұқият поздалған, реквизит және/немесе декорациялармен жабдықталған, сондай-ақ театрлық жарықпен жарықтандырылуы мүмкін, қозғалмай және үнсіз болады. Осылайша, театр мен бейнелеу өнерінің элементтері біріктіріледі. Бұл орта ғасырларда танымал болған форма, 19 ғасырдан бастап қайта жанданды, мүмкін, фотосуретке түсіруге өте ыңғайлы болғандықтан. Қатысушылардың көпшілігі әуесқойлар болды, олар бір кеште ұйымдастырылатын, актерлік шеберлік пен сөйлеу дағдыларын талап етпейтін, оңай әуесқойлық драманың түріне қатысты. Олар түрлі қоғамдық шаралар мен шерулерде де танымал болды. 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында кәсіби театрларда да қолданылатын таблоның бір түрі болды, актерлердің қозғалмауына байланысты заң жалаңаштықты көрсетуге мүмкіндік берді. Таблода жартылай жалаңаш модельдердің «икемді поздары» («poses plastiques») бейнеленді, бұл сахнада да, баспа бетінде де эротикалық ойын-сауық түрін ұсынды. Табло бүгінгі күнге дейін тірі мүсіндер түрінде сақталған, көшеде костюм киіп, кейіпкерлік көрсететін артистер осылай өнер көрсетеді. Фильмде немесе тікелей эфирдегі театрларда актерлер кейде қысқа уақытқа мұздап қалып, табло виван әсерін жасайды.
A tableau vivant (tablo vivɑ̃; often shortened to tableau; plural: tableaux vivants), French for 'living picture', is a static scene containing one or more actors or models. They are stationary and silent, usually in costume, carefully posed, with props and/or scenery, and may be theatrically lit. It thus combines aspects of theatre and the visual arts. They were a popular medieval form which revived considerably from the 19th century, probably as they were very suitable for recording by photography. The participants were now mostly amateurs, participating in a quick and easy form of amateur dramatics that could be brought together in an evening, and required little skill in acting or speaking. They were also popular for various sorts of community events and parades. In the late 19th and early 20th centuries, there was also a type of tableau used in the professional theatre, taking advantage of the extra latitude the law allowed for the display of nudity so long as the actors did not move. Tableaux featured poses plastiques ('flexible poses') by virtually nude models, providing a form of erotic entertainment, both on stage and in print. Tableaux continue to the present day in the form of living statues, street performers who busk by posing in costume. In film or live theatre the performers sometimes briefly freeze in position for a tableau vivant effect.
Тарих
Орта ғасырларда миссаға кейде қысқа драмалық көріністер мен картина сияқты композициялар қосылатын. Олар патшалық үйлену тойларында, тәж кигізу салтанатында және патшаның қалаға кіру рәсімінде маңызды рөл атқаратын. Әдетте, актерлер қазіргі заманғы көше суретшілері сияқты, бірақ үлкен топтарда және негізгі шеру жолы бойында орналасқан әсем уақытша тұғындарда мүсіндерді немесе суреттерді бейнелейтін. Йохан Хуизинга «Орта ғасырдың күзі» еңбегінде кеш орта ғасырлардағы тірі картиналардың (tableaux vivants) қолданылуы мен дизайнын сипаттайды. Көптеген картиналар мен мүсіндер, мүмкін, осы тірі картиналарды қайта жасайды, және өнер тарихшылары кейде осы арқылы статикалық фигуралардың топтарын түсіндіреді. Көркемшілер көбінесе осындай қоғамдық мерекелердің дизайнын жасауға жауапты болды. Батыс бейнелеу өнерінің тарихы, қазіргі заманға дейін, символдық, реттелген ұсынылымға баса назар берді және (тікелей жеке портреттерден басқа) костюмдік модельдерге көп тәуелді болды, оларды шағын масштабты тірі картиналар деп қарастыруға болады, мұнда суретші уақытша көрермен рөлінде болды. Натуралистік бейнелеулерге көшкен Реализм қозғалысы 19 ғасырдың ортасынан бастау алды, бұл Романтизм мен оның стильдік тірі картиналар форматына қатты тәуелділігіне тікелей қарсылық болды. Фотографияның пайда болуы осы форманың қайта жаңғыруына әкелді. Бастапқыда фотография қымбат болғандықтан, бұл форма Англиядағы байлардың үйлерінде гүлденді. Виктория патшайымы осының ерте жақтастарының бірі болды (бірақ өзі көрермен рөлінде ғана болды). 1850 жылдардың ортасында актерлер оның балалары болды, олар 1854 жылы ата-аналарының 14 жылдық тойына арналған тірі картиналарды орындады. 1890 жылдары декорациялар өте әсем болды, мысалы, оның үшінші ұлы Коннотт пен Стратхерн герцогы Артур, оның әйелі және үш баласы 1891 жылы жапондық көрініс үшін позда берді. Олар қоғамдық шаралар мен фестивальдерде танымал болды, көбінесе балалар қолданылып, көрермендер мен камераға арналған тірі картинаға отыру алдында шеруге шығатын.
In the Middle Ages occasionally a Mass was punctuated with short dramatic scenes and painting like tableaux. They were a major feature of festivities for royal weddings, coronations and royal entries into cities. Often the actors imitated statues or paintings, much in the manner of modern street entertainers, but in larger groups, and mounted on elaborate temporary stands along the path of the main procession. Johan Huizinga, in The Autumn of the Middle Ages, describes the use and design of tableaux vivants in the Late Middle Ages. Many paintings and sculptures probably recreate tableaux vivants, by which art historians sometimes account for groups of rather static figures. Artists were often the designers of public pageantry of this sort. The history of Western visual arts in general, until the modern era, has had a focus on symbolic, arranged presentation, and (aside from direct personal portraiture) was heavily dependent on stationary artists' models in costume – which can be regarded as small scale tableaux vivants with the artist as temporary audience. The Realism movement, with more naturalistic depictions, did not begin until the mid 19th century, a direct reaction against Romanticism and its heavy dependence on stylized tableau format. The invention of photography caused a revival in the form. Initially photography was expensive, and the form flourished in the English country house parties of the rich. Queen Victoria was an early adopter (only taking the part of the audience herself). In the mid 1850s the actors were her children, who performed tableaux for their parents 14th wedding anniversary in 1854. By the 1890s the settings had become very elaborate, as when her third son Prince Arthur, Duke of Connaught and Strathearn, his wife and their three children posed for a Japanese Scene, in 1891. They became popular for community events and festivals, very often using children, who might parade before settling into a tableau for the audience and a camera.
Сахнада
Радио, кино және теледидардан бұрын, tableaux vivants ойын-сауықтың танымал түрі болды, тіпті Американың шекаралық қалаларында да. Суреттерді түстермен қайта жасау дәуірінен бұрын, кейде эскиз немесе суретке негізделген сахнада сурет салу үшін табельді қолданған. Бұл сурет салу бөлмесінде әуесқойлық іс-шара ретінде немесе театр сахнасында бірінен кейін бірі ұсынылатын кәсіби түрде жасалған картиналар сериясы ретінде, әдетте, барлық әдеттегі тұзақтар мен толық театр қойылымының өндірісін талап етпей, әңгіме айту үшін жасалуы мүмкін. Осылайша олар Виктория мен Эдвард дәуірлерінің кейінгі кездері жасалған сиқырлы фонарь шоуларының формасына әсер етті, сондай-ақ, бәлкім, ретті баяндайтын комикстерге де (олар алғаш рет 1890-шы жылдардың соңында қазіргі формада пайда болды). Tableaux vivants Виктория дәуірінде Англияда мектептегі Рождестволық қойылымдардың бір бөлігі ретінде жиі орындалатын; бұл әдет әлі күнге дейін Лафборо орта мектебінде (Англияның қыздар үшін ең көне грамматикалық мектептерінің бірі деп саналады) сақталады. Мектепте жыл сайын бірнеше картина орындалады, соның ішінде гравюраның бейнесі (оларда суреттер боялған және толығымен сұр түсті киінген). Сонымен қатар, "Табло" атты қойылымдар қайырымдылық шаралары үшін де орындалды. 1917 жылдың ақпан айында шыққан американдық журнал Harper's Bazar Лондондағы екі шара туралы көптеген фотосуреттермен баяндады, онда қоғам әйелдері көбінесе суреттер ретінде бейнеленген. Бір шара Джеймс МакНилл Уистлер мен Джон Сингер Сардженттің картиналарына бағытталған, Лондонда америкалық әйелдер бейнеленген. Екіншісі - Вайолет Трефузис пен Леди Диана Купер. Ағылшын заңдарының ерекшелігі бойынша сахнадағы жалаңаш болуға рұқсат етілмеді, егер орындаушылар сахна перделері ашық болған кезде қозғалмай тұрса; АҚШ-тағы орындардағы жағдай жиі ұқсас болды. ХХ ғасырдың алғашқы жылдары орындаушылар бұл ерекшелікті пайдаланып, кейде жалаңашлықты ортаға салып, "пластикалық бейнелеулер" деп аталатын қойылымдар жасады. Бұл жолдағы ең табанды орындаушы - неміс бишісі Ольга Десмонд, ол Лондонда басталды, кейін Германияда "Көркем кештер" (Schönheitsabende) қойылды, онда ол классикалық өнер туындыларын ("тірі суреттер") еліктеп, жалаңаш күйде тұрды. Ағылшынның қатал ойын-сауық дәстүрі 1960 жылдары ағылшын заңдары өзгергенге дейін жалғасты. XIX ғасырда tableaux vivants суреттері "Суға түскен нимфалар" және "Аңшы Диана" сияқты атауларды алып, Лондонның Ұлы жел диірмендер көшесіндегі Рим залы сияқты орындарда кездесті. Басқа орындар Strand-тағы Coal Hole және Maiden Lane-дегі Cyder Cellar болды. Ашық және жартылай ашық пластикалар АҚШ-тағы әртүрлі шоулардың жиі көрінісі болды: алдымен Нью-Йорктегі Бродвейде, содан кейін елдің басқа жерлерінде. Зигфелдтің ақымақтық әуендері 1917 жылдан бастап осындай суреттерді көрсетті. Лондондағы жел диірмен театрында (1932-1964) сахнада жалаңаш пластикалар қойылды; бұл 20-ғасырдағы Лондонда бірінші және көптеген жылдар бойы жалғыз орын болды. Tableaux vivants жиі жәрмеңкелер көріністеріне кіргізілген (бұл 1961 жылғы "А тәтті бал" фильмінде көрсетілген). Мұндай шоулар 1970-ші жылдары өліп қалды, бірақ Сомерсеттегі Бриджвотер карнавалінде жалғасуда. Лагуна Бичте (Калифорния) жыл сайынғы шеберлер байқауында таблолар басты тартымды орын алады.
Before radio, film and television, tableaux vivants were popular forms of entertainment, even in American frontier towns. Before the age of color reproduction of images, the tableau was sometimes used to recreate artworks on stage, based on an etching or sketch of a painting. This could be done as an amateur venture in a drawing room, or as a more professionally produced series of tableaux presented on a theatre stage, one following another, usually to tell a story without requiring all the usual trappings and production of a full theatre performance. They thus influenced the form taken by later Victorian and Edwardian era magic lantern shows, and perhaps also sequential narrative comic strips (which first appeared in modern form in the late 1890s). Tableaux vivants were often performed as part of school Nativity plays in England during the Victorian period; the custom is still practised at Loughborough High School (believed to be one of England's oldest grammar schools for girls). Several tableaux are performed each year at the school carol service, including the depiction of an engraving [[Grisaille (in which the subjects are painted and dressed completely grey). Tableaux were also performed for charity events. The February 1917 edition of the American magazine Harper's Bazar reported, with many photographs, on two events in London where society ladies posed, mostly as paintings. One event concentrated on paintings by James McNeill Whistler and John Singer Sargent, posed by ladies of American birth in London. The other included Violet Trefusis and Lady Diana Cooper. By a quirk of English law, nudity on the stage was not permitted unless the performers remained motionless while the stage curtains were open; the situation in locations in the United States was often similar. In the early years of the 20th century, performers took advantage of this exception to stage "plastic representations", as they were sometimes called, centring on nudity. The most persistent performer in this line was the German dancer Olga Desmond, beginning in London, and who later put on "Evenings of Beauty" (Schönheitsabende) in Germany, in which she posed nude in imitation of actual or imagined classical works of art ("living pictures"). The English tradition in risqué entertainment continued until the English law was changed in the 1960s. In the nineteenth century, tableaux vivants took such titles as "Nymphs Bathing" and "Diana the Huntress" and were to be found at such places as the Hall of Rome in Great Windmill Street, London. Other venues were the Coal Hole in the Strand and the Cyder Cellar in Maiden Lane. Nude and semi nude poses plastiques were also a frequent feature of variety shows in the US: first on Broadway in New York City, then elsewhere in the country. The Ziegfeld Follies featured such tableaux from 1917. The Windmill Theatre in London (1932–1964) featured nude poses plastiques on stage; it was the first, and for many years the only, venue for them in 20th century London. Tableaux vivants were often included in fairground sideshows (as seen in the 1961 film A Taste of Honey). Such shows had largely died out by the 1970s, but continue in the Bridgewater Carnival in Somerset. Tableaux remain a major attraction at the annual Pageant of the Masters in Laguna Beach, California.
Фильм
Пиер Паоло Пазолинидің 1963 жылы түсірілген «Ла рикотта» фильмінде режиссер актерлерге Исаның құмарлық шегуі туралы Жакопо Понтормо мен Россо Фиорентиноның екі картинасын сомдауға тырысады. 1969 жылы түсірілген Сергей Паражановтың «Гранат түсі» фильмі армян ақыны Саят Нованың өмірбаянын армян киімдерінің, кестелеулердің және діни рәсімдердің тізбегі арқылы көрсетеді, бұл ақынның өмірінен көріністер мен өлеңдерді бейнелейді. Жан-Люк Годардың «Пассион» (1982) фильмі классикалық еуропалық музыкасымен сүйемелденген классикалық еуропалық картиналарды қайта жасайтын амбициялық көркем фильмнің түсірілуі туралы. Картиналардың ішінде Рембрандттың «Түнгі күзеті»; Гояның «Парасол», 1808 жылғы 3 мамыр, «Жылаңаш Маха», Испанияның Карл IV және оның отбасы; Ингрестің «Вальпинсон моншалаушысы», «Түрік моншасы»; Делакруаның «Крестоносшылар Константинопольге кіргенде», Яков пен Періште күресі; Эль Греконың «Көкке көтерілуі»; Ваттоның «Китераға аттану». Дерек Джарманның «Караваджо» (1986) фильмінде Караваджоның көптеген картиналары оның өмірімен байланысын зерттеу үшін тірі кескіндеме (tableau vivant) түрінде қайта жаңғыртылады. 1991 жылғы «Менің жеке Айдахо» фильмінде сексуалдық көріністер осы эффектіні пайдалана отырып бейнеленген. 2013 жылғы «Англиядағы дала» фильмі фильмнің жалпы мистикалық атмосферасын күшейту үшін осы эффектті қолданады. 2014 жылы эстондық көркем фильм, толығымен тірі кескіндеме форматында түсірілді, ол «Ағымдағы желде» деп аталды.
In Pier Paolo Pasolini's 1963 film La ricotta, a film maker tries to have actors represent two paintings, by Jacopo Pontormo and Rosso Fiorentino, of the Passion of Jesus. The 1969 film The Color of Pomegranates, directed by Sergei Parajanov, presents a loose biography of the Armenian poet Sayat Nova in a series of tableaux vivants of Armenian costume, embroidery and religious rituals depicting scenes and verses from the poet's life. Jean Luc Godard's film Passion (1982) is about the making of an ambitious art film that uses re creations of classical European paintings as tableaux vivants, set to classical European music. The paintings include Rembrandt's The Night Watch; Goya's The Parasol, Third of May 1808, La Maja Desnuda, Charles IV of Spain and His Family; Ingres' The Valpinçon Bather, The Turkish Bath; Delacroix's Entry of the Crusaders in Constantinople, Jacob wrestling with the Angel; El Greco's Assumption of the Virgin; Watteau's The Embarkation for Cythera. Throughout Derek Jarman's film Caravaggio (1986 film), many of Caravaggio's paintings are recreated in tableau vivant to explore their relationship to his life. The 1991 film My Own Private Idaho presents its sex scenes using the effect. The 2013 film, A Field in England, makes use of the effect to add to the general occult look of the film. There is a 2014 Estonian feature film produced entirely in tableau format titled In the Crosswind.