Кіріспе
Игуалада қорымы немесе Жаңа қорымы (каталон тілінде: Cementiri Nou) – Испанияның Каталония автономдық облысындағы Барселонаға жақын Игуалада қаласында орналасқан зират. 1984 жылы өткен архитектуралық конкурста жеңіс одіс қондырғаннан кейін архитекторлар Энрик Мираллес және Карме Пинос жобалаған. 1985-1994 жылдар аралығында Ескі қорымның (каталон тілінде: Cementiri Vell) орнына салынған бұл зират, ХХ ғасыр каталон сәулетінің ең поэтикалық туындыларының бірі деп мойындалды. 2000 жылы қайтыс болған Энрик Мираллес зираттағы қабірлердің біріне жерленген.
Igualada Cemetery or New Cemetery (Catalan: Cementiri Nou) is a cemetery in Igualada, near Barcelona, Catalonia, Spain, designed by the architects Enric Miralles and Carme Pinós after winning an architectural competition in 1984. Constructed between 1985 and 1994 as a replacement for the Old Cemetery (Catalan: "Cementiri Vell"), the cemetery became widely regarded as one of the most poetic works of twentieth century Catalan architecture. Enric Miralles, who died in the year 2000 is buried in one of the tombs.
Сәулет тұжырымдамасы
Мираллес пен Пинос зиратты жобалаумен ғана емес, өмір циклын қабылдау туралы поэтикалық идеяларды зерттеуге мүдделі болды, бұл өткен, қазіргі және болашақ арасында байланыс орнатуға мүмкіндік береді. Жобаның бір бөлігі – айналағы ландшафты өзгертетін топырақ жұмыстары, ал екінші бөлігі – өмір өзенінің метафорасы. Кіреберістен басталатын процессиялық "көше" төмен түседі, онда қиылысқан, тотыққан болат тіреулер қақпа қызметін атқарып, Голгофадағы кресттерге ұқсас, қабірлерге апаратын ирек жолдың басталуын көрсетеді. Жолды қайталама бетон локулдермен қапталған, олар тіреу қабырғаларын құрайды, ал жолдың еденіне бетонға кіріктірілген теміржол ұйықтары орнатылған. Мақсат – күйінішті адамдарды "өлілер қаласына" жеткізу, яғни өлгендер мен тірілердің жақындасатын ортасы. Бұл кеңістіктер ойлар мен естеліктерді ояту үшін жасалған.
Сын-пикір және ықпал
Забальбеаскоа Мираллестің жұмысын, әсіресе зиратты, "өздігінен белгілі бір жерге "табиғи" бейімделетін" сәулет деп қарастырады, бірақ оны қарапайым органикалық сәулет деп атауға болмайды. Оның жұмысы "жай ғана тапсырманы [схеманы] түсіндіруден немесе жердің географиялық ландшафтын мұқият бақылаудан гөрі, әр жобаның мәдени ландшафтындағы бұрыннан бар іздерді зерттейді". Сондықтан зиратты жердің сәулеті деп қарастыруға болады, ол тапсырманы гуманизациялауды және топографияны бағалауды қамтиды – яғни, көзге көрінетін, физикалық жерді, сондай-ақ оның ішінде сақталған естеліктерді. Забальбеаскоа бұл тұрғысынан 1970-жылдардағы испан сәулет өнерінде басым болған сыншыл регионализмнің ерекше түріне қарсы келеді, ол көбінесе сезімтал немесе сахналық сәулетке бейімделген. "Демек, қандай мәдени ландшафт табиғаттың жағына шығып, мәдениеттің монументалды жобаларына қарсы тұрады, әсіресе ол келушілерге мәңгілікке ұмтылу сезімін сыйлағанда? [Бұл] шарттарды қайта анықтайтын, онда табиғат енді мәдениетке қарапайым қарсылық ретінде түсінілмейді, ал өлім енді өмірдің жай ғана қарсы тұруы емес".