Кіріспе
Франко-неміс журналисі және нацизмге қарсы белсенді Беате Огюст Кларсфельд (қыздығы Кюнцель; 13 ақпан 1939 жылы туған) – франко-неміс журналисі және нацилік қылмыскерлерді іздеуші. Ол өзінің француз әйелі Сержбен бірге көптеген нацистік соғыс қылмыскерлерін, оның ішінде Курт Лишка, Алоис Бруннер, Клаус Барби, Эрнст Эхлерс (нацистік) [de] және Курт Ашені тергеумен және құжаттаумен танымал болды. 2012 жылғы наурыз айында ол "Солшылдар" партиясынан Жоахим Гаукқа қарсы Германия президенттігіне кандидат ретінде қатысты, бірақ 126 дауысқа қарсы 991 дауыспен жеңіліске ұшырады.
Beate Auguste Klarsfeld (née Künzel; born 13 February 1939) is a Franco German journalist and Nazi hunter who, along with her French husband, Serge, became famous for their investigation and documentation of numerous Nazi war criminals, including Kurt Lischka, Alois Brunner, Klaus Barbie, Ernst Ehlers (Nazi) [de] and Kurt Asche. In March 2012, she ran as the candidate for The Left in the 2012 German presidential election against Joachim Gauck, but lost by 126 to 991.
Ерте өмір
Беате Огюст Кюнцель Берлинде, сақтандыру кеңсесінің қызметкері Курт Кюнцель мен оның әйелі Хеленнің жалғыз баласы ретінде дүниеге келді. Кларсфельдтің сөзінше, оның ата-анасы нацистер болмаған; алайда, олар нацистік көшбасшы Адольф Гитлерге дауыс берген. 1939 жылдың жазында әкесі жаяу әскерге шақырылды. 1940 жылдың жазынан бастап ол өз бөлімшесімен Францияда соғысты және 1941 жылы шығыс майданға жіберілді. Келесі қыста қос пневмонияға шалдыққандықтан, ол Германияға қайтарылып, бухгалтер болып жұмыс істеді. Беате бірнеше ай бойы нацистік шенеунік болған тәрбиешісімен бірге Łódź қаласында болды. Ол тұрған Берлиндегі пәтер бомбаланды, ал Сандаудағы туыстары Беате мен оның анасына пана берді. Әкесі 1945 жылы оларға қосылды. Сандаудағы үй мен мүлік Польша үкіметімен тартып алынды, ал отбасы Берлинге қайтып оралды. Шамамен он төрт жасынан бастап Беате ата-анасымен жиі дауласа бастады, себебі олар нацистік кезең үшін жауапкершілік сезінбеді, олар өздеріне жасалған әділетсіздіктер мен материалдық шығындарға көңіл бөлді және, ресейліктерді кінәласа отырып, басқа елдерге қамқорлық танытпады.
Парижге көшіп бару
1960 жылы Беате Кюнцель Парижде бір жыл ау-пар болып жұмыс істеді. Өзінің мойндауынша, сол кезде саясат пен тарих оған жат болған. Бірақ Парижде ол Холокосттың салдарымен кездесті. 1963 жылы ол француз заңгері және тарихшысы Серж Кларсфельдке үйленді, оның әкесі Освенцим концлагерінде қаза болған. Беате күйеуінің оны "ұятты және жауапкершілігі бар неміс" болуға көмектескенін айтады. Олардың екі баласы болды: Арно Кларсфельд [de; fr] (1965 жылы туған) және Лида Мириам (1973 жылы туған). 1964 жылы Беате жаңа құрылған Франко-неміс жастар кеңсесінде хатшы болып жұмысқа кірісті. Ол Парижде тұратын неміс қыздары үшін нұсқаулық жазды. Ұлы туғаннан кейін бір жылдық еңбекақысыз демалысында ол феминистік әдебиетпен және Германиядағы әйелдердің эмансипациясымен көбірек айналысты. 1966 жылдың соңында ол отбасымен бірге қайын анасымен және Серждің әпкесінің отбасысымен (үш адамнан) бірлесіп тұратын пәтерге көшті.
Кисингерге қарсы іс
1966 жылдың қазан және қараша айларында Германия үкіметіндегі дағдарыстан кейін, Кларсфельдтер Парижде болғанда, Курт Георг Кизингер (CDU мүшесі) CDU және SPD саяси партияларының коалициясы қолдауымен жаңа Германия канцлері болып тағайындалды. 1967 жылдың 14 қаңтарында француз газеті Combat-та жарияланған мақалада, сол кезде SPD-нің шетелдік мүшесі болған Беате Кларсфельд Кизингердің канцлер лауазымын атқаруына қарсы шығып, Вилли Брандтты қолдады. Осы және басқа да мақалаларында, наурыз айында және сол жылдың 27 шілдесінде ол Кизингердің «қоңыр жейделілер» және «CDU» қатарында «жақсы беделге» ие болғанын айыптады. Тамыздың соңында ол Франко-Германия жастар бюросынан жұмыстан босатылды. Кизингердің нацистік өміріне назар аудару мақсатымен Беате Кларсфельд түрлі қоғамдық акциялармен науқан бастады. 1933 жылдың ақпан айының соңында Кизингердің нацистік партияға мүше болып тіркелгені және 1940 жылға қарай Сыртқы істер министрлігіндегі саяси хабар тарату бөлімінің басшысының орынбасары болғаны белгілі болды, бұл бөлім шетелдік хабар таратуларға әсер етуге жауапты болды. Кизингер Рейх үгіт-насихат министрлігімен байланыс жұмыстарын жүргізді. Беате Кларсфельд Кизингерді «Интер Радио» АҚ-ның басқарма мүшесі болып, шетелдік радиостанцияларды пропаганда мақсатында сатып алып отырды деп айыптады. Ол сондай-ақ Кизингердің антисемиттік және соғыс пропагандасын қамтитын неміс халықаралық хабарларының мазмұнына жауапты болғанын және СС офицерлері Герхард Рюле және Франц Альфред Сикспен тығыз байланыста болғанын мәлімдеді. Соңғысы Шығыс Еуропадағы жаппай қырқындарға жауапты болды. Ол Кизингердің еврейлерді жою туралы білгеннен кейін де антисемиттік пропаганданы жалғастырғанын айтты. Бұл айыптаулардың бір бөлігі Шығыс Германияның пропагандалық еңбегі «Браунбух» кітабына негізделген. 1968 жылдың 2 сәуірінде Бонн Бундестагының (Германия Парламенті) көрермендер залынан Кларсфельд Кизингерге «Нацист Кизингер, отставкаға кет!» деп айқайлады және осы үшін тұтқындалды, бірақ көп ұзамай босатылды. Архивтерде көрсетілгендей, ол 1968 жылдың сәуір айының соңында «Кизингерге қарсы акцияларды дайындау және тиісті қолдау алу» үшін Ұлттық Кеңеспен, Ұлттық Фронттың жоғары органымен Шығыс Берлинге сапар шеккен. 9 мамырда ол Батыс Берлинде болды, Кизингердің нацистік өміріне қарсы парламенттен тыс оппозицияның демонстрациясына қатысты. 10 мамырға баспасөз конференциясы жоспарланған. 14 мамырда Кларсфельд Парижде «Кизингер коллоквиумын» ұйымдастыруды көздеді. Германия Социалистік Бірлік Партиясының (СЭД) Орталық Комитетінің Батыс бөлімі дереу өзінің басшысы Уолтер Ульбрихтке Кларсфельдтің жоспарлары туралы хабарлады. Содан кейін Ұлттық Кеңеске «Кларсфельдке қажетті көмек көрсету» тапсырылды. Нәтижесінде, 30 000 данамен таратылған брошюра жарық көрді. Алайда, ол сұраған қаржылық көмек берілмеді. 9 мамырда Кларсфельд Берлиндегі Техникалық университетінде Гюнтер Грасс (Кизингерді 1966 жылы отставкаға кетуге шақырған), Йоханнес Агноли, Эккехарт Криппендорф, Якоб Таубес және Мишель Лангпен («Саясат жөніндегі еврей жұмыс тобының» студенті) бірге панельдік талқылауға қатысты. Кларсфельд Кизингерді Германияға үлкен қауіп-қатер деп сипаттап, жиналғандарға оны жұрт алдында шапалақтап ұруға уәде берді. Бұл жағдайды аудиторияның бір бөлігі, соның ішінде Sozialistischer Deutscher Studentenbund (SDS) өкілдері күлімсіреп қарсы алды. Грасс Кизингердің отставкаға кетуі оңшыл NPD-ға қарсы тиімді күрес үшін қажетті шарт деген тезисін Агноли мен Криппендорф қабылдамады. Конференция 3/4 көпшілік дауыспен Кизингерді отставкаға кетуге шақырды. 1968 жылдың ортасында сотта куә ретінде сөйлеген Кизингер 1942 жылға дейін еврейлердің өлтірілуі туралы естімегенін және 1944 жылдың соңында ғана шетелдік хабарлардың арқасында оған сенгенін мәлімдеді. 1968 жылдың 7 қарашасында Батыс Берлиндегі Берлин Конгресс залында ХДС партиясының конференциясында Кларсфельд подиумға шығып, Кизингерді шапалақтап, «Нацист, нацист, нацист!» деп айқайлады. Бірнеше күннен кейін Der Spiegel журналына берген сұхбатында ол 1968 жылдың 9 мамырында шабуылды жоспарлағанын айтты. Ол Германия халқының, әсіресе жастардың нацисттің Федералдық үкіметтің басшысы болуына қарсы екенін білдірді. Берлин қаласы таңдалды, өйткені Кларсфельд пен оның күйеуі оның француз азаматы екенін ескере отырып, қаланың төрт держава статусынан туындаған жеңіл жазаға үміттенеді. Оның қорғаушысы Хорст Малер болды. Судья жазаның ауырлығын – бұл жеделдетілген процедура бойынша мүмкін болатын ең жоғары жаза – саяси нанымдарды зорлық-зомбылықпен көрсетуге болмайды деген негіздемемен түсіндірді және оның үкімге әсер етпегенін мәлімдеді. Алайда, Гюнтер Грасс Кларсфельдтің әрекетін «ақылсыздық» деп бағалап, Бёлльдің оған реакциясын сынады. Кларсфельдке қарсы сот шешімінен кейін студенттік қозғалыстың зорлық-зомбылық әрекеттері мен шабуылдары кезінде судьяның терезелері таспен лақтырылды, бұл SDS «теңдесіз террор үкіміне лайықты жауап» деп атады. Кларсфельд 1968 жылдың 23 қарашасында жазған өлеңі арқылы осы әрекетін ақтады, оның шапалағы 2-ші дүниежүзілік соғыста қаза болған 50 миллион адамның және болашақ ұрпақтардың атынан жасалғанын айтты. Ол оны «10 миллион нацистің жиренетін бетіне» берілген соққы деп түсіндіргісі келді. Кларсфельд 1968 жылдың 11 қарашасында Брюссельде анасымен бірге болды, екі күннен кейін, 1968 жылдың 13 қарашасында Кизингер Grandes Conférences Catholiques-те сөз сөйлеуге тиіс болды. Бельгия полициясы оған елден кетуді кеңес берді. 1969 жылы ол Вальдшут сайлау округіндегі федералды сайлау кампаниясына солшыл Aktion Demokratischer Fortschritt партиясының тікелей үміткері ретінде қатысты, CDU-ның тікелей үміткері, канцлер Кизингерге қарсы. Кизингер 60 373 дауыс алды, ал Кларсфельд 644 дауыс алды.
Басқа қызмет түрлері
1971 жылғы ақпанда Кларсфельд Прагадағы Карл университеті алдында «Сталинизмге, қуғын-сүргінге және антисемитизмге» қарсы демонстрация өткізді. Нәтижесінде оған уақытша Шығыс Германияға кіруге тыйым салынды. Сол жылы Германияда ол күйеуі және басқа бірнеше адамдармен бірге Франциядан шамамен 76 000 яһудині депортациялауға жауапты Курт Лишканы ұрлап алуға тырысты. Лишка Кёльн қаласында өз атымен ашық өмір сүрді. Кларсфельд оны Парижде сотқа беруді жоспарлады, себебі Францияда бұрын сотталған Лишкаға қарсы Германияда одан әрі сот ісін жүргізуге мүмкіндік болмады. Ұрлау әрекеті сәтсіз аяқталса да, ол Кларсфельдтің қозғалысына бұқаралық ақпарат құралдарының назарын аударды. Ол өзін неміс билігіне тапсырып, оны немесе Лишканы қамауға алу керектігін мәлімдеді. 1974 жылы оны ұрлауға тырысқаны үшін екі айға бас бостандығынан айырды, Лишка сотта куәлік берді. Халықаралық наразылықтардан кейін оның жазасы тоқтатылды. Лишка 1980 жылға дейін қамауда болды, содан кейін он жылға бас бостандығынан айырылды. 1976 жылы ол нацистік соғыс қылмыскерлерінің лоббисі ретінде әрекет ететін Ашенбахтың саяси қызметін тоқтатуға қол жеткізді. Бундестагтағы Сыртқы істер комитетінің баяндамашысы ретінде 1976 жылға дейін Ашенбах 1971 жылы қол қойылған Франко-неміс келісіміне қосымша келісімге жауапты болды және оны 1974 жылға дейін ратификациялаудан тоқтатты, содан кейін Кларсфельдтер бастаған науқандар оның беделін түсірді. 1984 және 1985 жылдары Беате Кларсфельд Чили мен Парагвайдың әскери диктатураларына сапар шегіп, күдікті нацистік соғыс қылмыскерлері Уолтер Рауф және Йозеф Менгелені іздеуге назар аударды. 1986 жылы ол Ливанның Батыс Бейрут қаласында бір ай болды және Израильдің тұтқындарына айырбастау үшін қамауға алуға дайын екенін мәлімдеді. 1986 жылы ол бұрынғы БҰҰ Бас хатшысы Курт Вальдхаймның Австрия Федералдық президенті лауазымына кандидаттығына қарсы күресті, оның соғыс қылмысына қатысқан деген айыптамаларға байланысты. Ол оның сайлау кампаниясы шараларына қатысты және сайлаудан кейін оның Стамбул мен Амман қалаларындағы кездесулерін бұзды, онда оны Дүниежүзілік еврей конгресі қолдады. 1987 жылдың 4 шілдесінде СС соғыс қылмыскері Клаус Барби (Лионның жазалаушысы ретінде белгілі) оның бастамасымен сотталды. Барби адамзатқа қарсы қылмыстар жасады деп танылып, өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Кларсфельд бұл жетістікті олардың іс-қимылының ең маңызды нәтижесі деп бағалады. 1972 жылы ол Барбидің Боливиядағы орналасқан жерін анықтауға көмектесті. Олардың арқасында Барби жасаған қылмыстардың құрбандарына арналған «Изиеу балалары» ескерткіші құрылды. 1991 жылы ол Сирияда тұратын Эйхманның орынбасары Алоис Бруннердің экстрадициясы үшін күресті, ол неміс концлагерлерінде 130 000 яһудиді өлтірген. 2001 жылы Кларсфельдтің күш-жігерінің нәтижесінде Бруннер француз сотында қатысусыз өмір бойына бас бостандығынан айырылды. 2001 жылдың шілдесінде Кларсфельд Берлинде Сирия президенті Башар Асадтың мемлекеттік сапарына қарсы демонстрация шақыруға шақырды. Беате мен Серж Кларсфельд Франциядағы нацистік кезеңдегі 80 000-нан астам құрбанның есімдері тізімделген естелік кітап жариялады. Олар 1942-1944 жылдары депортацияланған 11 400-ге жуық еврей балаларының суреттерін көрсетуге ұмтылды. Француз темір жолы SNCF жобаны қолдап, суреттерді 18 стансада жылжымалы көрме ретінде көрсетті («Enfants juifs Déportés de France»). Deutsche Reichsbahn-ның заңды мұрагері – Неміс темір жолы (DB) «қауіпсіздік себептерімен» DB станцияларында тиісті көрмені өткізуден бас тартып, оларды Нюрнбергтегі DB мұражайына жіберді. Бұрынғы DB бас директоры Хартмут Мехдорн бұл мәселенің неміс теміржол вокзалдарында көрсетуге тым ауыр екенін мәлімдеді. Көлік министрі Вольфганг Тифензе көрмені қолдады. 2006 жылдың соңында Тифензе мен Мехдорн екінші дүниежүзілік соғыста Рейхсбаннның рөлі туралы жаңа, DB-ге тиесілі көрмені қолдауға келісті. Deutsche Bahn-ның «Өлімге арналған арнайы пойыздар» атты арнайы көрмесі 2008 жылдың 23 қаңтарынан бастап көптеген неміс теміржол вокзалдарында көрсетілді. Көрмені 150 мыңнан астам адам көрді. Клаус Барбиді іздеу туралы фильм 2008 жылы «Die Hetzjagd» («Аң аулау») деген атпен шықты. 2009 жылы ол Die Linke парламенттік тобының «Еңбегі үшін орденімен» марапаттау үшін қайтадан ұсынылды. Марапат Сыртқы істер министрлігінің келісіміне байланысты болды. Сыртқы істер министрі Гидо Вестервелле оны мақұлдаудан бас тартты. Жошка Фишер сыртқы істер министрі болған кезеңде (1998-2005) бұл марапатқа бұрын вето қойылған еді. 2008 жылдан бастап Кларсфельд Франциядан Мишель Куллинмен бірге Австриядағы Шетелдік қызметтің Халықаралық кеңесінің мүшесі болып табылады және Холокост ескерткіштері мен еврей мұражайларындағы жас австриялықтардың естелік шараларын қолдайды. 2015 жылдың қазанында ол ЮНЕСКО-ның Холокост туралы білім беру және геноцидтің алдын алу жөніндегі құрметті елшісі және арнайы өкілі болып тағайындалды. 2020 жылы Кларсфельд Германияның қорғаныс министрі Урсула фон дер Лейенге Еуропадағы ең ірі нацистік зираттағы нацистік соғыс қылмыскерлерін құрметтеуді тоқтатуға шақырды (Исселстейн, Нидерланды). 2021 жылы жаңа Германия елшісі шүкірлік айту рәсімдерінің барлық түрлерін тоқтатты. Кларсфельд неміс киножұлдызы Марлен Дитрихтің 1992 жылы қайтыс болғанға дейін досы болып қалды. Дитрих Парижде тұрды және Клаус Барбиді іздеуде Кларсфельдтерге құрмет көрсетті.
Бундеспрезидент сайлауына үміткерлік
2012 жылдың 27 ақпанында Кларсфельд, бұрын Люк Йохимсен мен Кристоф Баттервегге мүмкін кандидаттар ретінде аталып өткеннен кейін, Die Linke басқармасымен бірауыздан 2012 жылы Германия президенті сайлауына кандидат ретінде ұсынылды. Кларсфельд фашизмге қарсы күресте солшылдардың толық қолдауын сезінгенін айтты. Партияның оны Израильге деген адалдығын біліп, ұсынғаны – бұл мәселеде партияның онымен келіскенін көрсетеді. Ол жеңіске жетуі жағдайында әкімшілігіне арналған бағдарлама жарияламады, бірақ Германияның беделін жақсартуды қалайтынын айтты. Еуропаның басқа елдерінде әлеуметтік әділдікке қол жеткізе алатын моральдық Германия құру қажет еді. Кларсфельд 2012 жылғы Франция президент сайлауында үкімді биліктегі Николя Саркозиді қолдамақшы екенін мәлімдеді. Ол "солшылдардың үміткері болуға" алаңдамайды, бірақ ХДС немесе СДПК кандидатурасын артық көретін еді. Кларсфельдтің айтуынша, Германия президенті болып сайлану – оған берілетін "ең жоғары құрмет" болар еді. 1991 жылы бұрынғы Штази офицерлері Гюнтер Бонсак пен Герберт Бремер "Шпигель" журналында жариялаған мақаласында Кларсфельдке Шығыс Германиядан "бұрынғы канцлер Курт Георг Кизингерге қарсы айыптайтын дәлелдер" келгенін мәлімдеді. Бонсак бұл ынтымақтастықтың 1966 жылы басталып, 1989 жылы ғана аяқталғанын айтты. "Шапалақ жоспары" Кларсфельдтің "өздігінен ойлап тапқан болуы мүмкін"; ол оны орындамас бұрын ештеңе білмеді. Кларсфельд өзі хабаршы емес екенін растады, ол Германия Демократиялық Республикасының (ГДР) Потсдамдағы нацистік қылмыскерлер туралы мұрағаттарға қол жеткізуді ұсынғанын айтты. 70-жылдардың басында Прага мен Варшавада антисемитизмге қарсы Кларсфельдтің әрекеттерінен кейін ГДР осы есіктерді жапқан еді. Альберт Норден SED саяси бюро мүшесі Кизингерге қарсы шапалақтан бір апта өткен соң Кларсфельдке "келесі бастамалары үшін" 2000 DM беру керектігін мәлімдеді. Ақша ресми түрде Шығыс Германия журналында жарияланған мақаласының гонорары ретінде көрсетілуі керек еді. Осы жариялымға сілтеме жасап, ХДС бас хатшысы Герман Грьоге Кларсфельдтің президент лауазымына жарамдылығын жоққа шығарды. Берлиндегі Хоэншенхаузен мемориалының басшысы Хубертус Кнабе де осыған ұқсас пікір білдіріп, оның "демократиялық санасының" жетіспейтінін айтты. Күдіктерге жауап берген Кларсфельд Кизингердің нацистік өткеніне деген құлшынысын Шығыс Германияның ресми тұлғаларының қолдауына тоғыстыруды абсурдты деп атады. Ол Шығыс Германия үшін емес, өз атынан жұмыс істегенін айтты. Кларсфельд бұл ақшаны 1968 жылдың 13 қарашасында Брюссельде Кизингерге қарсы науқанының жақтастарының авиабилеттерін төлеу үшін қолданғанын мәлімдеді. Ол бұл туралы 1972 жылы өзінің өмірбаянында жазған болатын. Welt онлайн Кларсфельдтің жауабын ол бір кезде 2000 DM алғанын тікелей мойындады деп түсіндірді. Ертіс демократиялық партиясының бас хатшысы Патрик Дёринг: "Егер 1968 жылы Кларсфельд ханым SED-тің төленген PR-кампаниясының серігі болғаны анықталса, оның Германияның ең жоғары мемлекеттік лауазымына кандидатурасы – біздің елдегі барлық демократтарға шапалақ болады", – деді. ХСС бас хатшысы Александр Добриндт Кларсфельдті "SED қуыршағы" деп атады. Die Linke бас директоры Карен Лей Кларсфельдтің уәдесін "ГДР тапсырысымен" жариялауға жасалған "абсурдты айыптау" деп сипаттады. Die Welt, Кларсфельд үш жыл бұрын өзінің туған күнінде құрмет көрсеткен, сондай-ақ шапалақ күмәнді болды, өйткені Кизингер "нацистік режимнің серігі" болған. 2012 жылдың 18 наурызында Федералдық Ассамблеяның 126 мүшесі Кларсфельдке дауыс берді. Бұл солшыл партия делегаттарынан үш есе көп. Кларсфельд Жоахим Гаукқа қарсы болды, оның кандидатурасын ХДС/ХСС, СДП, ФДП және Жасылдар қолдаған, ол 991 дауыс алды.
Шығармалары
Deutsche Mädchen au pair in Paris, Voggenreiter, Bad Godesberg 1965 жылы жарық көрген. Die Wahrheit über Kiesinger, 1968 жылдың шілдесі-тамызы. PG 2 633 930 Кисенгер тарихы: Генрих Бёлльдің алдысөздері бар құжаттамасы. Melzer, Дармштадт 1969 жыл. K oder der subtile faschismus: Джозеф Биллигпен және Генрих Бёллдің алдысөздерімен бірге. Extra Dienst GmbH, Jüdischen Aktionskreis (JAK) бірлестігі, Берлин, 1969 жыл. Deutsche Nationalbibliothek Frankfurt am Main-нің сигнатурасы: D 69/23806 және Лейпциг: SA 22217. 2. Олар қайда болса да! Vanguard Press, Нью-Йорк 1972, француз тіліндегі түпнұсқа басылым: Partout où ils seront, 1972. Серж Кларсфельдпен бірге: Изиу балалары. Еврей трагедиясы. Hentrich, Берлин 1991 (Reihe deutsche Vergangenheit, Nr. 51) (сондай-ақ француз және ағылшын тілдерінде). Серж Кларсфельдпен бірге: Аушвиц – соңғы станция: Франциядан Германия және Австрия еврей балаларының депортациясы; естелік кітабы. Böhlau, Кёльн 2008, Серж Кларсфельдпен бірге: Естеліктер. Piper, Мюнхен/Берлин 2015, редактор ретінде: Liebesbriefe aus dem Wartesaal zum Tod; Шарлотта Минна Розентальдың 1942 жылдың қаңтар-тамыз аралығында Франциядағы Гурс және Бренс интернирлеу лагерінен сүйіктісі Рудольф Левандовскиге жазған хаттары. Stiftung Demokratie Saarland, Саарбрюкен, 2013 жыл. Deutsche Nationalbibliothek Frankfurt am Main-нің сигнатурасы: 2013 A 81226 және Лейпциг: 2013 A 99942.
with Serge Klarsfeld: Die Kinder von Izieu. Eine jüdische Tragödie. Ed. Hentrich, Berlin 1991 (Reihe deutsche Vergangenheit, Nr. 51) (auch auf Französisch und Englisch). with Serge Klarsfeld: Endstation Auschwitz: Die Deportation deutscher und österreichischer jüdischer Kinder aus Frankreich; ein Erinnerungsbuch. Böhlau, Köln 2008, with Serge Klarsfeld: Erinnerungen. Piper, München/ Berlin 2015,
als Hrsg: Liebesbriefe aus dem Wartesaal zum Tod; Briefe von Charlotte Minna Rosenthal, geschrieben von Januar bis August 1942 aus den Internierungslagern Gurs und Brens in Frankreich an ihren Geliebten Rudolph Lewandowski, Stiftung Demokratie Saarland, Saarbrücken, 2013. Signatur der Deutschen Nationalbibliothek Frankfurt am Main: 2013 A 81226 und Leipzig: 2013 A 99942.
Фильмдер
Нацистерді аңдаушы: Бейт Кларсфелдтің оқиғасы – Телефильм, АҚШ, Франция, 1986 жыл, шамамен 100 минут, режиссері: Майкл Линдсей Хог, Фарра Фосетт Бейт Кларсфельд рөлінде және Том Конти Серж Кларсфельд рөлінде. lt=Manhunt (La Traque) – Телефильм, Франция, Германия, 2008, 108 минут, режиссері: Лоран Жауи, өндірісі: WDR, ARTE, AT Production, Elzévir Films, RTL TVI, TERZ Film, arte-ден алынған сипаттама, Ханс Цишлер Клаус Барби рөлінде, Франка Потенте Бейт Кларсфельд рөлінде, Иван Аттал Серж Кларсфельд рөлінде; Питер Финкельгрюен фильм туралы сұхбатта.