Кэннонға қарсы Чикаго университеті ісі: Title IX негізіндегі жеке шағым құқығы
Cannon v. University of Chicago
Cannon v. Чикагский университет (1979) ісі Title IX заңының жеке басқару құқығын қамтитынын анықтады. Әйелдерге қатысты дискіриминация, сот шешімі, заң.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Cannon v. University of Chicago, 441 U.S. 677 (1979) – АҚШ Жоғарғы Сотының ісі, онда бұрынғы осыған ұқсас заңдардың түсіндірмелеріне қарамастан Конгресс тарапынан үнсіздік, Жоғары білім беру туралы заңның IX тармағына жеке шағымдану құқығын беретіні анықталды.
Cannon v. University of Chicago, 441 U. S. 677 (1979), was a United States Supreme Court case which interpreted Congressional silence in the face of earlier interpretations of similar laws to determine that Title IX of the Higher Education Act provides an implied cause of action.
Фактілер
Арыз иесі Джеральдин Кэннон Чикаго университетін сотқа беріп, оның жынысына байланысты қабылдамағанын және IX-тарау бойынша іс қозғауға құқығы бар екенін мәлімдеді. Бұл тарау федералды қаржыландырылатын мекемелерде жыныстық дискриминацияға тыйым салады, бірақ жеке іс қозғау құқығын тікелей бермейді. Иллинойс штатының Солтүстік округінің АҚШ округтік соты істі қараусыз қалдырды. Бұл шешім АҚШ-тың жетінші апелляциялық округінің сотымен бекітілді, ол федералдық қаржыландыруды тоқтатудың заңдық процедурасы Конгресс ұсынған жалғыз құрал екенін анықтады. Кейіннен Александр против Сандовал ісінде маңызды болатын бір мәселе түсіндірмелерде жасырынып қалды. Чикаго университеті Кэннонның қабылдануына бас тартты, себебі медициналық университеттердің қабылдау бөлімдері отыз жастан асқан, жоғары білімі жоқ арыз берушілерді қабылдамайтын саясатты ұстанды. Солтүстік-Батыс медицина мектебі 35 жастан асқан арыз берушілерді тікелей қабылдамады. Ол кезде Кэннон 39 жаста болды. Бұл саясат әйелдерге әртүрлі әсер етті. Арыз иесі апелляциялық шағымда Конгресс 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның VI-тарауындағы ұқсас тілді ескере отырып әрекет еткенін айтты, бұл Жоғарғы сот жеке құралды білдіреді деп тапқан және Конгресс адвокаттық гонорарды (жеке іс қозғау құқығы болмаған жағдайда қажет емес) рұқсат еткенін мәлімдеді.
Plaintiff Geraldine Cannon sued the University of Chicago, asserting that she was denied admission on the basis of her sex, and that she had a cause of action under Title IX, which bars sex discrimination by federally funded institutions, but does not expressly grant a private right of action. The United States District Court for the Northern District of Illinois dismissed the case. The dismissal was affirmed by the United States Court of Appeals for the Seventh Circuit, which held that the statutory procedure for termination of federal funds was the exclusive remedy provided by Congress. One issue, buried in footnotes, would be of importance in the subsequent Alexander v. Sandoval decision. The University of Chicago claimed that Cannon was denied admission because the medical university admissions departments had a policy of not admitting applicants over thirty years of age, at least not without an advanced degree. Northwestern Medical School absolutely disqualified applicants over 35. Cannon was 39 years old at the time. The policy had a disparate impact on women. The plaintiff appealed, contending that Congress acted in light of similar language in Title VI of the Civil Rights Act of 1964, which the Supreme Court had already found to imply a private remedy, and to which Congress had allowed attorney fees (which would be unnecessary absent a private right of action).
Келіспеушіліктер
Сотталушы Пауэллдің қарсы пікірі билік бөлінісіне қатысты алаңдаушылықтар тудырды. Ол соттың шешімін заңнамалық акт деп атады, Конгресс сот арқылы құқықтық шаралар қабылдауға қабілетті екенін көрсетті және төрт фактордың үшеуі соттың заң шығаруына мүмкіндік беретінін айтты – тек екінші фактор ғана Конгресс ниетімен байланысты болды деп сарды. Пауэлл соттың шешімі Конгрессті заң шығару міндетін жеңілдете түсуге, демократиялық бақылаусыз судьялардың олардың орнына жұмыс істеуін күтуге шақырады деп мәлімдеді.
A dissenting opinion by Justice Powell raised separation of powers concerns. He called the Court's decision legislation, noting that Congress knew how to make judicial remedies, and saying that three of the four factors invited judicial lawmaking—only the second factor, he argued, was really about congressional intent. Powell contended that the Court's decision would encourage Congress to be lax in their duty to create laws, expecting democratically unaccountable judges to do the job for them.