1914 жылғы Қызыл апта: Италиядағы көтеріліс пен еңбек күресі
Red Week (Italy)
1914 ж. Италиядағы «Қызыл апта» – наразылық толқулары мен ереуілдер. Гиолитти реформаларына, үш социалист наразысының қазасына қарсы болды. Жұмысшылар күресі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қызыл апта 1914 жылдың 7-14 маусымы аралығында болған тәртіпсіздіктерге берілген атау. Осы жеті күнде Италияның Романья және Марке провинцияларында кең ауқымды қырқыстар мен ірі ереуілдер болды.
Red Week was the name given to a week of unrest which occurred from 7 to 14 June 1914. Over these seven days, Italy saw widespread rioting and large scale strikes throughout the Italian provinces of Romagna and the Marche.
Шығу тегі
Шараға қатысушылар 1914 жылы бұрынғы премьер-министр Джованни Джолитти бастаған реформалар сериясына жауап ретінде наразылық білдірді (Сальандра 1914 жылдың маусым айында премьер-министр болды), оның мақсаты Италияның либералды жүйесіне жұмысшы табын "сіңіру" болды. Жаппай ереуілдердің басталуына себеп болған соңғы оқиға маусым айында үш антимилитарист адамның қаза болуы болды. Сайлау құқығының кеңейтілуіне және үкіметтің өндірістік дауларға қатысты саясатының жұмыскерлердің пайдасына өзгеруіне қарамастан, көптеген ірі өнеркәсіптік қалаларда үлкен демонстрацияларды қолдау үшін жалпы ереуіл жарияланды, бұл өз кезегінде үш социалистік наразылық білдірушінің атылуына әкелді. Алайда, Италия Социалистік партиясының (PSI) ұйымдаспағандығына байланысты, ереуіл үйлестірілмеген болып шықты және тәртіпсіздікке қарсылық білдіргендерді үкімет әскерлері тоқтатып қалды. Жағдай осыншалықты ауыр деп есептелгендіктен, үкімет 100 000 сарбазды, оның ішінде көптеген резервтегілерді де жұмылдырды, нәтижесінде 17 көтерілісші қаза тауып, мыңға жуық адам жарақат алды. Көтерілістер екі күн бойы дерлік барлық ірі қалаларды парализге түсірді. Революционерлер қысқа мерзімге Орталық Италиядағы бірнеше қаланың бақылауын алды, теміржолдар тоқтатылды, көпірлер қиратылды, ал көтерілісшілер мемлекеттік ғимараттарда қызыл туларды көрсетті.
The rioters were protesting in response to a series of reforms introduced in 1914 initiated by the previous Prime Minister Giovanni Giolitti (Salandra was PM by June 1914) which aimed to 'consume' the working class into Italy's liberal system. The final spark that caused the outbreak of the mass strikes was the death of three anti militarist men in June. Despite a widening of suffrage and a change in the government's policies concerning industrial disputes (in favour of workers), a general strike was called in support of large demonstrations in many major industrialised towns, which in turn had been caused by the shooting of three socialist protesters. However, due to the nature of the Italian Socialist Party (PSI), the strike was uncoordinated and rioters were headed off by government troops. The situation was regarded so grave that the government deployed “100,000 soldiers,” including many reservists, resulting in the death of 17 rioters and a thousand injured. The widespread riots paralyzed almost every major city for two days. The would be revolutionaries briefly seized control of “entire towns in central Italy; railways were cut, bridges destroyed,” while the insurgents displayed red flags on public buildings.
Әсерлер
Қызыл аптадағы тәртіпсіздіктер төменгі орта таптарды қорқытты және Италияның бірігу мәселелері жас мемлекеттің өсу кезеңіндегі қиындықтардан гөрі ауыррақ екенін көрсетті. Италияның Бірігу соғыстары (Risorgimento) мен одан кейінгі сауда шаралары өнеркәсіптік дамыған солтүстік пен ауылшаруашылық оңтүстік арасындағы теңсіздіктерді жоюға жеткіліксіз болды – екі аймақтың да қажеттіліктерін бір мезгілде қанағаттандыру мүмкін болмады. Бенито Муссолини Италияда Settimana Rossa (Қызыл апта) деп аталған халық көтерілісін қорғаған жалғыз танымал марксист болды. Муссолини Қызыл аптаны Италия Социалистік партиясын басқарған кезінде өзінің "ең үлкен жетістігі және көңіл көшіруі" деп санады, ереуілді радикалды сыныптық күрестің шыңы деп есептегенмен, сонымен бірге ауыр сәтсіздік деп бағалады. Муссолини Қызыл аптаны Италияда капитализмнің аяқталуының бастамасы деп мәлімдегенімен, еңбек және социалистік қозғалыстағы көптегендер үшін бүлік, жалпы ереуілдер мен революциялық "мифтер" революцияны құрай алмайтыны анық болды. Ереуілдердің нәтижесінде ұлттың реакциялық күштері күшейді, өйткені орта тап пен консерваторлар бүлікке қарсы үкіметті қолдады, ал социалистер сәтсіз көтеріліске қатысқандары үшін көңілі қалды және кінәраттарға ұшырады. Қызыл аптаның сәтсіздігі қазіргі кездегі таптық социализмнің шектеулерін көрсетті. Муссолини Италияның өнеркәсіптік секторының жетілмегенін, толыққанды дамыған заманауи буржуазиясы мен заманауи пролетариат қозғалысының болмағанын айтты. 1914 жылғы маусымдағы оқиғалардан кейін Бенито Муссолинидің Avanti! саяси журналында Италия үкіметіне қарсы қатаң шаралар қабылдау туралы редакциялық мақалалар жарияланды, ал Италияның Қызыл аптадан кейін Бірінші дүниежүзілік соғысқа қосылуы Муссолинидің үкіметке қарсы риторикасына күш берді, себебі үкімет Ұлы соғысқа оңай нысана ретінде ұсынылған. 1943-1945 жылдары Муссолинидің фашистік режимі құлатылғаннан кейін, бірқатар "қара көйлектілердің" солшыл радикализмге бет бұруы және кейде антифашистік ұйымдарға қосылуы қиын болмады. Демократиялық парламенттік үкіметке ортақ қарсылық танытқандықтан, фашизм мен коммунизмнің жақтастары көбінесе "бірдей оқшауланған адамдарға" үндеді.
The riots during Red Week frightened the lower middle classes, and proved that Italy's problems of unification were more than just the growing pains of a young nation. Italy's Wars of Unification (Risorgimento) and following trade measures had failed to iron out inequalities between its industrialised North and agricultural South the needs of both could not simultaneously be satisfied by Giolitti's liberal politics. Benito Mussolini was the only prominent Marxist to defend the popular street uprising that was referred to in Italy as Settimana Rossa (Red Week). Mussolini considered Red Week as his “greatest achievement and disappointment” during his leadership of the Italian Socialist Party, regarding the strike as the pinnacle of radical class struggle but also as an abysmal failure. Although Mussolini hailed Red Week as the beginning of the end of capitalism in Italy, it became evident to many within the labor and socialist movement that rebellion, general strikes and revolutionary “myths” did not constitute revolution. The strikes resulted in making reactionary elements of the nation stronger as the middle class and conservatives rallied behind their government to put down the rebellion, while the socialists were left with disappointment and recrimination for engaging in an unsuccessful uprising. The failure of Red Week provided evidence of the severe limitations of current class socialism. Mussolini argued that Italy’s industrial sector was not mature enough and had neither a fully developed modern bourgeoisie nor a modern proletarian movement. Following the events of June 1914, editorials in Benito Mussolini's political journal Avanti! urged that more drastic measures be taken against the Italian government, and Italy's joining of the First World War subsequent to the Red Week gave huge credence to Mussolini's rhetoric against the sycophantic government, which had presented itself as an easy target for its entry into the Great War. After Mussolini’s Fascist regime was overthrown in 1943 45 it was not difficult for a certain number of “ex Blackshirts to swing to left wing political extremism”, sometimes joining anti fascist organizations. Sharing a common hostility toward democratic parliamentary government, adherents of fascism and communism often found themselves appealing to the “same kinds of alienated people.”