Жан-Мари Страуб және Даниэль Юйет: Француз режиссерлер дуэті
Straub–Huillet
Жан-Мари Строб пен Даниель Юйе – француздық кинорежиссерлер жұбы (1963-2006). Интеллектуалды, саяси киноларымен, Германия мен Италиядағы жұмыстарымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1963–2006 жылдар аралығында қызмет еткен француз кинорежиссерлерінің дуэті
Duo of French filmmakers active 1963–2006
Жан-Мари Штрауб (stʁob; 8 қаңтар 1933 — 20 қараша 2022) және Даниэль Хуйе (ɥijɛ; 1 мамыр 1936 – 9 қазан 2006) – 1963 жылдан 2006 жылға дейін екі ондаған фильм түсірген француз кинорежиссерлерінің дуэті. Олардың фильмдері қатаң, ойландыратын стилімен және радикалдық, коммунистік саясатымен ерекшеленеді. Екеуі де француз болғанымен, негізгі жұмыстарын Германия мен Италияда жүргізді. «Бұлттардан қарсылыққа дейін» (1979) және «Сицилия!» (1999) фильмдері белгілі. Штрауб 1956 жылы түсірілген «Ақылсыздың досы» фильмінде режиссер Жак Риветтің ассистенты болды. Ол сондай-ақ Парижде Абель Ганс, Жан Ренуар, Роберт Брессон және Александр Аструктың ассистенты ретінде жұмыс істеді. Кейіннен Штраубтың Алжирдегі әскери қызметтен қашуы үшін олар Германияға көшті. Штрауб өмірінің алғашқы жылдарын Бахты зерттеумен өткізді. Хуйе бастапқыда этнографиялық фильмдер түсіруді жоспарлаған, бірақ ақырында Штраубтың жобаларына көмектесті. 1963 жылы олар Хайнрих Бёлльдің әңгімесі негізінде түсірілген 18 минуттық «Machorka Muff» қысқаметражды фильмін жасады, бұл олардың алғашқы бірлескен жұмысы болды. Олардың келесі 55 минуттық «Келісімге келмегендер» фильмі де Бёлльдің туындысынан алынған. 1968 жылғы «Анна Магдалена Бахтың хроникасы» фильміне дейін толық метражды фильм түсірген жоқ, содан кейін әр 2-3 жыл сайын бір көркем фильмді аяқтап, тұрақты түрде фильмдер түсірді. «Анна Магдалена Бахтың хроникасын» жасау өте қиын болды. Қаржыландыру үшін күрес 1967 жылға дейін он жылға созылды. 1968 жылы олар Рейнер Вернер Фассбиндер мен оның театр труппасының қатысуымен «Күйеу жігіт, актриса және аралықшы» атты қысқаметражды фильм түсірді. 1970 жылдардың ортасында олар Италияда фильмдер түсіре бастады. Олар уақыттарын Германия мен Италия арасында бөлісе бастады, сондай-ақ француз және британдық продюсерлермен жиі ынтымақтастық жасайтын. Штрауб пен Хуйе өмірінің көп бөлігін бірге өткізді. Олардың балалары болмады. Хуйе 2006 жылдың 9 қазанында Шоле қаласында 70 жасында қатерлі ісіктен қайтыс болды.
Jean Marie Straub (stʁob; 8 January 1933 — 20 November 2022) and Danièle Huillet (ɥijɛ; 1 May 1936 – 9 October 2006) were a duo of French filmmakers who made two dozen films between 1963 and 2006. Their films are noted for their rigorous, intellectually stimulating style and radical, communist politics. While both were French, they worked mostly in Germany and Italy. From the Clouds to the Resistance (1979) and Sicilia! (1999) He worked as an assistant to the film director Jacques Rivette on the 1956 film A Fool's Mate. He also worked in Paris as an assistant to Abel Gance, Jean Renoir, Robert Bresson and Alexandre Astruc. The pair later emigrated to Germany so that Straub could avoid military service in Algeria. Straub spent his first few years researching Bach. Huillet had initially planned to make ethnographic films but eventually assisted Straub on his projects. In 1963, they made Machorka Muff, an 18 minute short based on a Heinrich Böll story and their first collaboration. Their next film, the 55 minute Not Reconciled, was also a Böll adaptation. They did not make a full length feature until 1968's Chronicle of Anna Magdalena Bach, after which they made films at a fairly even rate, completing a feature every 2–3 years. The production of the Chronicle of Anna Magdalena Bach was very tedious. The struggle for funding lasted for ten years, until 1967. In 1968, they also made a short film starring Rainer Werner Fassbinder and his theatre troupe called The Bridegroom, the Actress and the Pimp. In the mid 1970s, they began producing films in Italy. Increasingly, they began splitting their time between Germany and Italy, as well as frequently collaborating with French and British producers. Straub and Huillet lived together for most of their lives. They had no children. Huillet died of cancer in Cholet on 9 October 2006, aged 70.
Стилі мен мазмұны
Штрауб пен Хюйе фильмдерінің барлығы басқа туындыларға негізделген: романдар, опералар, пьесалар және саяси жазбалар сияқты дәстүрден өзгеше көздер. Олардың көздеріне Маргарита Дюрас, Франц Кафка, Элио Витторини және Бертольт Брехттің жазбалары; Арнольд Шёнбергтің екі операсы; Фридрих Энгельс, Василий Кандинский және И.С. Бахтан жазылған хаттар; сондай-ақ, Росселлинидің «Еуропа 51» фильмі сияқты басқа фильмдер де кіреді. Олардың көптеген фильмдері, мысалы, «Класстық қатынастар», түпнұсқа мәтін мен фильм арасындағы байланысты ерекше атап көрсетеді. Хюйе мен Штраубтың алғашқы фильмдері «Махорка Муффы» (1962) және «Келісімге келмегендер» (1964) Германияда түсірілгендіктен, сол кезде олар «Жаңа неміс киносы» құрамына енді, ол 1962 жылғы Оберхаузен манифестінде жарияланды. Фрида Графе мен Энно Паталас «Махорка Муффы» туралы былай деп жазды: «Боллдің кітабын оқу керек, себебі ол Штраубтың фильмі арқылы өзгерді. Ол енді жалаңаш және маңыздырақ көрінеді, өйткені фильмнің соңғы кадры Германияға қарай бағытталған». Егер тақырыпты таңдау – соғыстан кейінгі неміс тақырыптары, мысалы, фашистік ұлтшылдық ойлардың жалғасуы, бұзылған өмірбаян, қайта қарулану және актерлік шеберліктегі белгілі бір күңкелік болса, алғашқы екі фильм сол кездегі стандартты туындылар сияқты көрінеді. Бірақ «Келісімге келмегендер» фильміндегі актерлердің шектеулі, төмендетілген тілі, хронологиялық емес монтаж және Генрих Бёлльдің әдеби үлгілерді өңдеуі әріптестер арасында түсініксіздік пен наразылық тудырды. 1963 жылғы Оберхаузендегі қысқаметражды фильмдер фестивалінде және 1965 жылғы Берлин халықаралық кинофестивалінде алғашқы екі фильм іріктеу комиссиясынан қабылданбады және тек арнайы шараларда көрсетілді. Үшінші фильм, «Анна Магдалена Бахтың шежіресі» (1967) Александр Клюге, Генрих Бёлль, Энно Паталас және ықпалды «Фильмкритик» журналы қолдаған бұрын-соңды болмаған «халық қаржыландыруы» арқасында мүмкін болды. Өз заманының басқа неміс фильмдерінен ерекшеленетін бұл фильммен Хюйе мен Штрауб стильдік және драматургиялық жаңа салаға енді. Фильмнің сезімтал ортасы, дәстүрлі фильм сюжетінен айырылған, Иоганн Себастьян Бахтың музыкасы болып табылады, ол камера алдында тірі орындалады және ішінара түпнұсқа орындарында ұсынылады – Хюйе мен Штраубтың кейінгі фильмдеріндегі «Мұса мен Арон» (1974) және «Бүгіннен ертеңге дейін» (1996) фильмдеріндегі музыкаға деген компромиссіз және терең құрмет. Штрауб пен Хюйе фильмдерінің стилі – олар әрқашан саяси ұстанымды әртүрлі жолдармен көрсетеді («барлық революция – тәуекел ойыны» – Малларме поэмасына негізделген), тіпті Киелі кітап мотивтеріне негізделген опералық фильмде де, мысалы, «Мұса мен Арон», оны Холгер Майнске арнады. Эстетикалық тұрғыдан олар әсіресе Бертольт Брехттің драматургиялық идеяларына бағытталды, мысалы, актер рөлін иллюзиялық түрде ойнамауы керек, бірақ өзінің іс-әрекетін оның қандай екенін анықтауы керек: цитата келтіру. Сондықтан олар көбінесе әуесқой актерлермен жұмыс істеді, олар толық стандартталған диалогтардың орнына өздерінің жергілікті диалекттерін қолданды. Дегенмен, олардың фильмдері керемет эстетикалық және формальды қатаңдықпен сипатталады: әрбір кадр мұқият құрылған, ешбір монтаж – конвенцияларға мойын бұру емес. Бірақ Штрауб өзін дәстүршіл санап, Кенджи Мизогучи және Джон Форд сияқты классикалық режиссерлерге деген құрметін жиі білдіреді.
All of the films of Straub and Huillet are based on other works: novels, operas, plays, and less conventional source materials, such as political writings. Their sources include writings by Marguerite Duras, Franz Kafka, Elio Vittorini and Bertolt Brecht; two operas by Arnold Schoenberg; letters written by Friedrich Engels, Wassily Kandinsky, and J. S. Bach; and other films, including Rossellini's Europa '51. Many of their films, such as Klassenverhältnisse, stress the relationship between the original text and the film. Since their first films Machorka Muff (1962) and Not reconciled (1964) were made in Germany, Huillet and Straub were at the time included in the New German Film, which was loudly announced in the 1962 Oberhausen Manifesto. Frieda Grafe and Enno Patalas wrote about Machorka Muff: “One should read Böll's book because it has changed through Straub's film. It seems more naked and more serious because now with the last camera movement of the film it always points away from itself to Germany." If the choice of subjects German post war themes such as the continuity of fascist nationalist thought patterns, broken biographies, rearmament and a certain brittleness in the acting made the first two films typical productions of the time at first glance, the alienating, low modulation language of the actors, alongside the non chronological editing technique in Not Reconciled and the unconventional handling of the literary templates by Heinrich Böll, also instilled among colleagues an incomprehension and rejection. At the Oberhausen Short Film Festival in 1963 and the Berlin International Film Festival in 1965, the first two films were rejected by the selection juries and only shown in special events. The third film, Chronik der Anna Magdalena Bach (1967), was made possible by an unprecedented "crowd funding", which was supported by Alexander Kluge, Heinrich Böll, Enno Patalas and the influential magazine Filmkritik. With this film, which had little in common with other German films of its time, Huillet and Straub entered new stylistic and dramaturgical territory. The sensual center of the film, lacking in conventional film plot, is the music of Johann Sebastian Bach, which is presented here live in front of the camera and partly in original locations an uncompromising and elaborate appreciation of music in films that Huillet and Straub in the later films Moses and Aron (1974) and From Today to Tomorrow (1996), both based on operas by Arnold Schoenberg. The style of all Straub and Huillet's films is that they always play with political commitment in different ways ("toute révolution est un coup de dés" based on Mallarmé's poem about the nature of chance), even in an opera film based on biblical motifs, such as Moses and Aron, whom they dedicated to Holger Meins. Aesthetically, they were particularly oriented towards the dramaturgical ideas of Bertolt Brecht, for example by saying that the actor should not play his role in an illusionistic way, but that he should identify his activity as what it is: quoting. You have therefore very often worked with amateur actors who put their natural dialects in place of perfectly standardized dialogues. Nevertheless, their films are characterized by an unbelievable aesthetic rigor and formal rigor: every shot is precisely constructed, no cut is a concession to conventions. But Straub sees himself as a traditionalist and has often expressed his affinity for classic filmmakers such as Kenji Mizoguchi and John Ford.
Ынтымақтастық
Жан-Мари Штрауб өзгелерге қарағанда көбірек экстраверт болғандықтан, жұптың қоғамдық беті ретінде танылды: бұл олардың кино түсіру процесінде Хюйедің рөлі екінші деңгейде деген кең тараған пікірге себеп болды. Шындығында, екеуі жұмысты тең бөлісіп жасады, Штрауб сахналық безендіруге жауапты болды, Хюйе өндіріс дизайны мен монтаждау процесінің көп бөлігін бақылады, ал екеуі де өндіріске дейінгі дайындық, мәтіндер мен репетицияларға бірдей жауапкершілік тартты. Бұл әдісті Педро Костаның «Сицилия!» фильмінің монтаждау кезінде түсірілген «Сенің жасырын күлкің қайда?» деректі фильмінде көруге болады, сондай-ақ Лондон мен Нью-Йорк кинофестивальдерінің ұзақ мерзімді бағдарламалық директоры болған Ричард Роудтың еңбектерінде де кездеседі. Кинорежиссерлер Педро Коста, Дебора Стратман, Том Андерсен және Тед Фендт оларды өздеріне үлгі еткендерін айтты. Олардың фильмдеріне оң пікірлер болғанымен, көбінесе түсініксіздікпен қабылданатын. Әсіресе Штрауб-Хюйе киносының алғашқы онжылдықтарында оларға қарсы әуесқойлық танылғаны жиі айтылды. Классикалық киноның тұрақтылық концепциясы мен повестволық конвенцияларына негізделген сын, Штрауб-Хюйе киносында көптеген бұзушылықтарды анықтайды. Тағы бір сын – олардың фильмдерінде эмоциялардың жетіспеуі. Лекциялар, актерлердің қимыл-қозғалыстары мен бет-әлпеттері көрініссіз, драмалық емес және қасақана жалықтырады. Штрауб пен Хюйедің соңғы бірлескен фильмі «Quei loro incontri» 2006 жылы 63-ші Венеция кинофестивалінде бақ сынады. Фестивальде Штрауб пен Хюйе «кино тілін толығымен жаңартқандары үшін» арнайы жүлдеге ие болды. Олар жюри төрағасы Кэтрин Деневтен кино индустриясының кешігіп танылуын алды. Бірақ марапаттау рәсімінде жанжал орын алды: Штрауб пен Хюйе қатыспады, оның орнына актриса Джованна Дадди Штрауб жазған мәлімдемені оқыды. Мәлімдемеде, Америка империалистік капитализмі болғанша, әлемде террористердің саны жеткіліксіз болады делінді. Бұл мәлімдеме фестивальде және итальян баспасөзінде наразылық тудырды. Қазылар алқасы жүлдені қайтарып алу мүмкіндігін талқылады. Штрауб-Хюйе киносын қорғайтындар, Штраубтың жеке, polemikaлық мәлімдемелері кино шығармасының бағалануына әсер етуі керек емес деп атап көрсетеді. 2006 жылы Даниэль Хюйе қайтыс болғаннан кейін олардың жұмысы азаматтық пікірлерге ұшырады. Олардың жұмысы Нью-Йорк, Париж, Мадрид, Берлин, Лондон, Лиссабон және Токио қалаларында жаңа халықаралық танымалдыққа ие болды. Ретроспективаларға BELVA Film (Жан-Мари Штрауб, Барбара Ульрих) барлық жұмысты қалпына келтіріп, цифрландыру бойынша жасаған табысты күш-жігері себеп болды. 2019 жылдың қаңтарынан 2020 жылдың қыркүйегіне дейін MUBI стриминг сервисі Straub Huillet-тің алғашқы цифрлық ретроспективасын ұйымдастырды, онда Штраубтың соңғы көркем фильмі Kommunisten-ді қоса алғанда, олардың он бес фильмінің жаңа қалпына келтірілген нұсқалары көрсетілді.
Due to his more extroverted nature, Jean Marie Straub served as the public face of the couple: this has contributed to the widespread assumption that Huillet's role in their filmmaking process was secondary. In reality, the two split their work equally, with Straub responsible for mise en scène, Huillet controlling much of the production design and editing process, and the two being equally responsible for the pre production, texts and rehearsals. This method can be seen in Pedro Costa's documentary Where Does Your Hidden Smile Lie?, filmed during the editing of Sicilia!. and curator Richard Roud, who was the long program director of the London and New York film festivals. Filmmakers Pedro Costa, Deborah Stratman, Thom Andersen, and Ted Fendt have cited them as an influence. Despite some positive criticism, their films were and are often met with incomprehension. Especially in the first decades of Straub Huillet's filmmaking, the accusation of amateurism was often raised against them from this side. A criticism based on the concept of continuity and the narrative conventions of classical cinema as a set of values finds numerous breaks in the Straub Huillet cinema. Another point of criticism is the alleged lack of emotion in their films. Lecture as well as gestures and facial expressions of the actors are expressionless, anti dramatic and deliberately boring. The last joint film by Straub and Huillet, Quei loro incontri, was part of the competition at the 63rd Venice Film Festival in 2006. At the festival, Straub and Huillet were awarded a special prize "for the invention of cinematic language in their entirety." They received late recognition of the film industry by Jury President Catherine Deneuve. But at the award ceremony there was a scandal: Straub and Huillet were not present, instead the actress Giovanna Daddi read a statement written by Straub. It said that as long as there was American imperialist capitalism, there could never be enough terrorists in the world. The statement caused protests at the festival and in the Italian press. The jury discussed withdrawing the award. Defenders of the Straub Huillet's cinema point out that Straub's private, polemical statements should not influence the appreciation of the cinematic work. After Danièle Huillet's death in 2006, their work became less controversial. Their work received new international recognition in New York, Paris, Madrid, Berlin, London, Lisbon and Tokyo. The retrospectives were preceded by the successful efforts of BELVA Film (Jean Marie Straub, Barbara Ulrich) to restore and digitize their entire work. From January 2019 through September 2020, the streaming service MUBI held the first digital Straub Huillet retrospective, showcasing new restorations of fifteen of their films, including Straub's final feature film Kommunisten.