Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гластонбери креслосы – XIX ғасырдағы ағаштан жасалған орындық, көбінесе еменнен, мүмкін, Англияның Гластонбери аббаттығының соңғы абысы Ричард Уайтинг үшін жасалған орындыққа негізделген. Гластонбери креслосының ерте орта ғасырдан бері бар екені белгілі, бірақ кейінгі орта ғасырдың бір бөлігінде пайдаланудан шығып қалған сияқты; ол біздің заманымыздың XV ғасырында Италияда қайта пайда болды. Англияда бұл орындық 1504 жылы Римнен әкелінген сипаттама бойынша жасалған, оны аббат Ричард Бир Гластонбери аббаттығына әкелді, ал оны аббатхананың қазынашысы Джон Артур Торн үшін немесе оның қолымен жасады. Артур 1539 жылы Гластонбери төбесінде қаза болды, монастырлар таратылған кезде шебері Ричард Уайтингпен бірге дарға асылып, кесілді. Аббат Веллстегі епископ сарайындағы сот кезінде Гластонбери креслосында отырды, онда әлі күнге дейін сақталған екі түпнұсқаның бірі (суретте көрсетілген) осы дәуірдің басқа орындықтарымен және кейінгі көшірмелерімен бірге көрініс тапқан. Сол стильдегі тағы бір орындық, сол кездегіге сәйкес деп есептелген, Горас Уолполге тиесілі болған және Миддлсекстің Твикенхем қаласындағы Строуберри Хиллде сақталған. 1842 жылы оның маңызы сатылғанда, Гластонберидің сол кездегі викарийі, преподобный Лайонел Льюис, бұл орындық Гластонбериге тиесілі екенін айтып, ұсынушыларға құлшыныспен үндеді. Оған қарсы ұсыныс білдірген ешкім болмағандықтан, Льюис орындықты Гластонберидегі Сент-Джон шіркеуіне әкелді, онда ол әлі де тұр. Алайда, бұл орындық кейінірек жасалған көшірме деп саналады. Гластонбери креслосының дизайны реконструкторлар арасында кең танымал, себебі оның құрылысы қарапайым, жоспарлары көптеп таралған және кең көлемде сәндік өрнектер жасауға мүмкіндік береді. Осының салдарынан, қазіргі уақытта осы үлгідегі орындықтар бұрынғыдан гөрі көп болуы мүмкін. Орындық бүгілмейді. Көбінесе дөңгелек тіректермен жасалғанда, үшбұрышты каркастар тіпті подшипниктермен қосылған жағдайда да берік болып қалады. Егер тіректер ойылып жасалған болса, орындықты тез арада бөлшектеп, тасымалдауға болады. Реконструкция үшін жасалған орындықтар көбінесе осылай жасалады, бірақ олардың ерекше тасымалданатын деп есептелгеніне ешқандай дәлел жоқ. 15 және 16 ғасырлардағы жоғарғы сыныптың көшпелі өмірі олардың жиһаздарының көп бөлігі тасымалдауға ыңғайлы болуын талап еткен.
Glastonbury chair is a nineteenth century term for an earlier wooden chair, usually of oak, possibly based on a chair made for Richard Whiting, the last Abbot of Glastonbury, England. The Glastonbury chair was known to exist since the Early Middle Ages, but seems to have disappeared from use in part of the Later Middle Ages; it re emerged in use in Italy by the fifteenth century AD. In England it was made originally from a description brought back from Rome in 1504 by Abbot Richard Beere to Glastonbury Abbey, and was produced for or by John Arthur Thorne, a monk who was the treasurer at the abbey. Arthur perished on Glastonbury Tor in 1539, hanged, drawn and quartered alongside his master, Richard Whiting, the last Abbot of Glastonbury, during the dissolution of the monasteries. The Abbot sat on a Glastonbury chair during his trial at Bishop's Palace, Wells, where one of the two original surviving examples (illustrated) can still be seen, together with other chairs of this age and later reproductions. Another chair of the same style, believed at the time to be of the same date, was owned by Horace Walpole and kept in his Gothic pile Strawberry Hill in Twickenham, Middlesex. When the contents were sold in 1842, the then vicar of Glastonbury, the Reverend Lionel Lewis, made an impassioned speech telling the bidders the chair belonged in Glastonbury. Nobody bidding against him, Lewis took the chair to St John's Church in Glastonbury where it remains. However, this chair is now believed to be a later copy. The Glastonbury chair design has become popular with reenactors, owing to its simple construction, wide availability of plans , and the opportunity for extensive decorative carving. As a result, there are likely more chairs of this pattern in existence now than there ever were in period. The chair does not fold. Although it is frequently assumed to do so, especially when made with circular tenons, triangular frames remain rigid even if they are joined by bearings. If the tenons are tusked then the chair may be quickly dismantled for shipping. Chairs for re enactment are usually made in this way, but there is no evidence in period that they were regarded as being especially portable. The peripatetic nature of upper class life in the 15 and 16 hundreds meant most of its furniture was made to be transported.