13 ғасыр француз қасиеттісі Изабелланың өмірі мен қызметі
Saint Isabelle of France
Известная французская святая Изабелла (1225-1270) – принцесса, сестра Людовика IX. Основала монастырь Лоншамп, посвятила жизнь Богу. Католицизм, история.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
13 ғасырдағы француз римдік католик әулиесі
13 century French Roman Catholic saint
Францияның Изабелласы (1225 жылдың наурызы – 1270 жылдың 23 ақпаны) – француз ханшайымы және Франция королі Людовик VIII мен Кастилия королевасы Бланштің қызы. Ол Франция королі Людовик IX (Сен-Луи) және Пуатье графы Альфонсоның кіші қарындасы, ал Сицилия королі Карл I-нің үлкен қарындасы болды. 1256 жылы ол Париждің батысындағы Руврэй орманның (қазір Бои де Булонь деп аталады) бір бөлігінде Лонгшамп монастырын құрды. Изабелла өз тазалығын және өмірінің барлығын тек Құдайға арнады. Ол Францискан орденімен құрметтеледі. Оның мереке күні 22 ақпан.
Isabelle of France (March 1225 – 23 February 1270) was a French princess and daughter of Louis VIII of France and Blanche of Castile. She was a younger sister of King Louis IX of France (Saint Louis) and of Alfonso, Count of Poitiers, and an older sister of King Charles I of Sicily. In 1256, she founded the nunnery of Longchamp in part of the Forest of Rouvray (now called the Bois de Boulogne), west of Paris. Isabelle consecrated her virginity and her entire life to God alone. She is honored as a saint by the Franciscan Order. Her feast day is 22 February.
Ерте өмір
1225 жылы наурыз айында дүниеге келген Изабелла Францияның VIII Людовигі мен Кастилияның Бланкасының қызы еді. Әкесі екі жасында қайтыс болғандықтан, оның тәрбиесін анасы Бланш қадағалады. Изабелла латын тілін де, ана тілін де оқи білді, сонымен қатар рыцарлық әңгімелерді де, діни мәтіндерді де ұнататын. Ол кесте тоқу сияқты әйелдерге тән әдеттегі қызығушылықтармен айналысса да, дін қызметкерлерінің киімдерін тігуден ерекше ләззат алды. Бала кезінен-ақ рухани кеңес сұрап, Францискан дінінің нұсқауымен Құдайға одан да шын көңілмен бет бұрды. 1227 жылдың наурыз айындағы Вендом шарты бойынша Изабелла Люзиньянның Хюінің үлкен ұлы және мұрагері Хюге күйеуге берілді, ал неке шарты 1230 жылдың маусым айында қол қойылды. Бірақ, ол ешқашан монах болмаса да, тазалық сақтауға деген қатаң ниетіне байланысты ресми той жасаудан бас тартты. Кейіннен ол Киелі Рим императоры Фридрих II-нің ұлы, Германияның Конрад IV-нің қолын да қабылдамады, бірақ оны қабылдауға барлығы, тіпті Иннокентий IV та қысым жасады. Изабелла өзінің дастарханынан ең дәмді тағамдарын кедейлерге таратып, оларға бар күшімен көмектесті. 1254 жылдың 26 мамырындағы папа Иннокентий IV-нің бұйрығымен оған бірнеше францискан монахтарын жеке мойындаушылар ретінде қалдыруға рұқсат берілді. Ол Францискан орденіне өзінің патша бауырынан да берік адал еді.
Born in March 1225, Isabelle was daughter of Louis VIII of France and Blanche of Castile. Her father died when she was two years old, and it was her mother, Blanche, who oversaw her education. Isabelle could read both Latin and the vernacular, and enjoyed tales of chivalry as well as devotional texts. While pursuing the traditional feminine interests such as embroidery, she took special pleasure in working on priestly vestments. As a child, she requested spiritual direction and became even more devoted to the Lord under the guidance of the Franciscans. By virtue of the Treaty of Vendôme in March 1227, Isabelle was betrothed to Hugh, eldest son and heir of Hugh X of Lusignan, with the marriage contract being signed on June 1230; however, she refused to celebrate the formal wedding due to her fixed determination to remain a virgin, although she never became a nun. Later, she refused the hand of Conrad IV of Germany, son of Frederick II, Holy Roman Emperor, although pressed to accept by everyone, even by Innocent IV. Isabel sent from her table the nicest dishes to the poor, and reserved for them almost whatever was at her disposal. By the papal bull of 26 May 1254, Pope Innocent IV allowed her to retain some Franciscan friars as her special confessors. She was even more devoted to the Franciscan Order than was her royal brother.
Лонгшамп абатлығы
Изабелла Кіші әйел бауырлары (Sorores minores) қауымын құруға ниеттенгендіктен, оның ағасы Людовик 1255 жылы Париждің батысында, Сенадан алыс емес, Рувр орманында қажетті жерді сатып алуды бастады. 1256 жылдың 10 маусымында монастырь шіркеуінің алғашқы тасы қаланды. Папа Александр IV 1259 жылдың 2 ақпанында жаңа ережеге өз келісімін берді, оны Изабелла Франциска университеті магистрлерінің тобымен бірге, соның ішінде Бонавентурамен бірлесіп, осы монастырь үшін арнайы құрастырды. Қоғамға мүлікке ие болуға рұқсат берілді. Монастырь "Бақытты Марияның Кішіпейілділігі" монастырі деп аталды. Ережеде монахтар Ең қасиетті Марияның қызметшілерінің кішіпейіл орденінің сестерлері деп аталды. Монахинялар Кіші монахтарға бағынышты болды. Алғашқы монахтардың кейбіреуі Реймстегі Кедейлер монастырынан келді. Ереженің қайта қаралып жаңартылған нұсқасы Папа Урбан IV 1263 жылдың 27 шілдесінде бекітілді, ол Лонгшамп монахтарына Sorores minores inclusae немесе Enclosed Sisters minor деген артықшылықты атау берді. Анасы қайтыс болғаннан кейін Изабелла Лонгшампқа зейнеткерлікке шықты, бірақ ол ондағы діни қауымға ешқашан қосылмады. Өмірі бойы аурулармен күресіп, монахтардың өмір салтына сәйкес келуіне кедергі келтірді. Ол монахтардың ұяларынан бөлек бөлмеде тұрды. Абат болудан бас тартты, бұл оған байлығы мен ресурстарын сақтап, монастырына көмектесуге және кедейлерге садақа беруді жалғастыруға мүмкіндік берді. Ол күнінің көп бөлігін үнсіздікте өткізді. 6=6. Кастилияның Альфонсо VIII. 9=9. Шампандық Адель. 13=13. Наварралық Бланка. 15=15. Аквитаниялық Элеонора.
As Isabelle wished to found a community of Sorores minores (Sisters minor), her brother King Louis began in 1255 to acquire the necessary land in the Forest of Rouvray, not far from the Seine, west of Paris. On 10 June 1256, the first stone of the monastic church was laid. Pope Alexander IV gave his sanction on 2 February 1259 to the new Rule, which was composed especially for this monastery by Isabelle along with a team of Franciscan university masters including Bonaventure. The community was allowed to hold property. The monastery was named the Convent of the Humility of the Blessed Virgin. In the Rule the nuns were called the Sisters of the Humble Order of Servants of the Most Blessed Virgin Mary. The nuns were subject to the Friars Minor. Some of the first nuns came from the Poor Clare monastery in Reims. A revised version of the Rule was approved by Pope Urban IV on 27 July 1263, which granted preferred the name of Sorores minores inclusae, or Enclosed Sisters minor, for the nuns of Longchamp. After the death of her mother, Isabelle retired to Longchamps, although she never actually joined the religious community there. She suffered from illnesses during her life, which prevented her from following the rule of life for the nuns. As patroness, she lived there in a room separate from the nuns' cells. She refused to become abbess, which allowed her to retain her wealth and resources, so she could support her abbey and continue to give to the poor. She kept a discipline of silence for most of her day. |6= 6. Alfonso VIII of Castile
|9= 9. Adèle of Champagne
|13= 13. Blanca of Navarre
|15= 15. Eleanor of Aquitaine