Үйленген келіннің өртелуі: қалың мал үшін жасалатын зорлық-зомбылық
Bride burning
Үнді субконтинентіндегі күйеу бала күйдіру – қалың мал үшін жасалатын зорлық-зомбылық. Әйелдер күйеуі немесе оның отбасы тарапынан қалың мал талабын орындамағандықтан өртеліп өлтіріледі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үй ішіндегі зорлық-зомбылықтың түрі
Form of domestic violence
Үйленушіні өртеу – Үндістан субконтинентінде немесе оның төңірегінде орналасқан елдерде кездесетін үй ішіндегі зорлық-зомбылықтың бір түрі. Қалыңдық төлеуге байланысты өлімнің бір түрі болып табылатын үйленушіні өртеу, әйелдің отбасы қосымша қалыңдық төлеуден бас тартқандықтан күйеуі немесе оның туыстары тарапынан өлтірілуімен жүзеге асырылады. Әдетте, әйелге керосин, бензин немесе басқа да жанғыш сұйықтық құйылып, от қойылады, нәтижесінде ол күйіп қайтыс болады. Керосин көбінесе шағын мұнай пештерінде отын ретінде қолданылады, ал олардың кейбіреулері қауіпті болып келеді, бұл оқиғаның жазатайым оқиға екенін айтуға мүмкіндік береді. Бұл құбылыс ең көп таралған ел – Үндістан. Үйленушіні өртеу Үндістанда маңызды проблема ретінде танылған, елде жыл сайын шамамен өлім жағдайлары тіркеледі. Бір жыл өткен соң CNN телеарнасы полицияға жыл сайын 2500-нен астам үйленушіні өртеу туралы хабар түсетінін хабарлады. 2008 жылы Индияның Ұлттық қылмыс бюросының мәліметтері бойынша, қалыңдық төлеуге байланысты өлімдер бойынша 1948 адам сотталған, ал 3876 адам ақталған.
Bride burning is a form of domestic violence practiced in countries located on or around the Indian subcontinent. A form of dowry death, bride burning occurs when a woman is murdered by her husband or his family for her family's refusal to pay additional dowry. The wife is typically doused with kerosene, gasoline, or other flammable liquid, and set alight, leading to death by burning. Kerosene is often used as the cooking fuel for small petrol stoves, some of which are dangerous, so it allows the claim that the crime was an accident. It is most common in India and has been a major problem there since at least 1993. Bride burning has been recognized as an important problem in India, accounting for around deaths per year in the country. A year later, CNN ran a story saying that police receive more than 2,500 reports of bride burning every year. According to Indian National Crime Record Bureau, there were 1,948 convictions and 3,876 acquittals in dowry death cases in 2008.
Жарын өлімдері
Жарагерлік өлім – Оңтүстік Азия елдерінде, әсіресе Үндістанда, күйеуінің қолынан өлтірілген немесе өзін-өзі өлтіруге мәжбүр болған жас әйелдің өлімі. Бұл күйеуінің немесе оның отбасының қалыңдықтан немесе оның отбасынан үнемі көбірек мүлік талап етуінен туындайды. Қалыңдықты өртеу – жарагерлік өлімнің бір ғана түрі; қышқыл тастау, улану және басқа да өлімге әкелетін зорлық-зомбылық түрлері де болады. Қалыңдық көбінесе әлеуметтік жағдайға немесе экономикалық деңгейге байланысты болғандықтан, әйелдер болашақ күйеуінің немесе оның туыстарының қалыңдыққа байланысты қысымына ұшырайды. Оларды "қосымша ауыз" деп қарастыратындықтан, қалыңдық жоғары әлеуметтік-экономикалық мәртебеге қол жеткізу құралы ретінде пайдаланылады.
A dowry death is the death of a young woman in South Asian countries, primarily India, who is murdered or driven to suicide by her husband. This results from the husband or his family continually attempting to extract more dowry from the bride or her family. Bride burning is just one form of dowry death; acid throwing, poisoning and other forms of fatal violence also occur. Because dowry typically depends on class or socioeconomic status, women are often subjected to the dowry pressures of their future husband or his relatives. Because she is seen as a burden and an "extra mouth to feed", Because of this, dowry is used as a means to gain a higher socioeconomic status.
Үндістанда
Эшли К. Ютла мен Дэвид Хаймбах келіндерді өртеуді былай сипаттайды: «Күйеуі мен/немесе қалың жұрты қыздың әкесінен күйеуіне берілген қалың малдың жеткіліксіз деп шешіп, күйеуін қайта үйленуге немесе қалыңдық пен оның отбасын жазалауға тырысып, жаңа келінді өлтіруге ұмтылады». Үндістанда қалың малдың көлемі байлықтың көрсеткіші. Үнді жазушысы Раджеш Талвар қалың малға байланысты өлімдер туралы «Өртелуден құтылмаған келіншек» атты пьеса жазды. 1961 жылы Үндістан үкіметі «Қалың мал алуды тыйым салу туралы» заң қабылдап, үйлену рәсімінде қалың мал талап етуді заңсыз деп жариялады. 1986 жылы Үндістан Парламенті қалың малға байланысты өлімдерді отбасылық зорлық-зомбылықтың жаңа қылмысы ретінде қосты. Үндістан қылмыстық кодексінің жаңа 304-Б бабына сәйкес, егер келіншек «некеге тұрғаннан кейін 7 жыл ішінде өлтірілсе және оның өлімінен бұрын күйеуі немесе күйеуінің туысы тарапынан қатыгездікке немесе мазалауға ұшырағаны немесе қалың мал талап етумен байланысты болғаны дәлелденсе, мұндай өлім «қалың малға байланысты өлім» деп аталады және күйеуі немесе туысы оның өліміне кінәлі деп есептеледі». Көптеген үй-ішілік зорлық-зомбылық, өзіне-өзі зиян келтіру және кісі өлтіру жағдайлары тіркелді. 1997 жылғы есепте жыл сайын кем дегенде 5000 әйел қалың малға байланысты өлімнен қайтыс болатыны және күн сайын кем дегенде он екі әйел «ас үйдегі өрттен» қасақана қаза табатыны хабарланды. Сотта талданған қалың малға байланысты өлімдердің 30 пайызынан астамдары кінәлі деп табылған. 1999 жылы Amnesty International ұйымының мәліметінше, 1600 келіншектерді өртеу оқиғасы тіркелгенімен, тек 60-ы ғана қылмыстық жауапкершілікке тартылып, олардың ішінде тек екеуі ғана сотталған. Пәкістанда Шахназ Бухари сияқты әйелдер бұл әдетке қарсы қорғау заңнамасын, әйелдерге арналған баспаналар мен арнайы күйдірілген бөлімшелері бар ауруханалар құру үшін күресіп келеді. Amnesty International хабарлағандай, ішкі және халықаралық құқық қорғау ұйымдарының қысымы Пәкістан үкіметінің осы мәселеге қатысты хабардарлығын арттыруда. BBC мәліметінше, 1999 жылы Пәкістанда шамамен 300 келіншек тірідей өртеліп өлтірілген. 1988 жылғы сауалнама бойынша 800 әйел осылай өлтірілген, 1989 жылы бұл көрсеткіш 1100-ге, ал 1990 жылы 1800-ге жеткен. Лахордағы газеттер алты айлық кезеңде (1997 жыл) айына орташа есеппен 15 шабуыл туралы хабарлаған. Оңтүстік Азиядағы даму жөніндегі мәліметтерге сәйкес, айына орташа есеппен 16 келіншек өртеліп өлтіріледі. Women's eNews басылымы Исламабад маңында 8 жыл ішінде осылай шабуылға ұшыраған 4000 әйелдің орташа жасы 18-35 аралығында екенін және олардың 30 пайызы өлім кезінде жүкті болғанын хабарлады. Пакистанда жас үй шаруаларын ғана өртетін, әсіресе жыныс мүшелерін ұнататын жын-перілер бар ма, әлде осы оқиғалардың жиілігіне қарағанда, бұл әйелдердің қасақана өлтірілгенін көрсететін қараңғы үрдіс пе? Прогрессивті әйелдер қауымдастығының мәлімдемесіне сәйкес, мұндай шабуылдар көбейіп бара жатқан проблема және 1994 жылы Халықаралық әйелдер күнінде түрлі үкіметтік емес ұйымдар осы мәселенің мәнін жариялау үшін бірігуге келісті. Пәкістанда әр сағат сайын үй-ішілік зорлық-зомбылықтан бір әйел қаза болады, бұл келіншектерді өртеу деп аталады, қалың мал үшін жасалатын кісі өлтірудің бір түрі, нәтижесінде, ең қорқынышты өлімдердің бірі – тірідей өртеу.
Ashley K. Jutla and David Heimbach describe bride burning by saying that "the husband and/or in laws have determined that the dowry, a gift given from the daughter's parents to the husband, was inadequate and therefore attempt to murder the new bride to make the husband available to remarry or to punish the bride and her family." In India, dowry size is a reflection of wealth. The Indian author Rajesh Talwar has written a play on dowry deaths titled The Bride Who Would Not Burn. In 1961, the government of India passed the Dowry Prohibition Act, making the dowry demands in wedding arrangements illegal. In 1986, the Indian Parliament added dowry deaths as a new domestic violence crime. According to the new section 304 B of the Indian Penal Code, where a bride "within 7 years of her marriage is killed and it is shown that soon before her death, she was subjected to cruelty or harassment by her husband, or any relative of her husband, or in connection with any demand for dowry, such death shall be called 'dowry death' and such husband or relative shall be deemed to have caused her death." Many cases of dowry related domestic violence, suicides, and murders have been reported. A 1997 report claimed that at least 5000 women die each year because of dowry deaths and at least a dozen die each day in 'kitchen fires' thought to be intentional. About 30 percent of reported dowry deaths result in convictions in courts. According to an Amnesty International report in 1999, although 1600 bride burning incidents were reported, only 60 were prosecuted and, of those, only two resulted in convictions. In Pakistan, women including Shahnaz Bukhari have been campaigning for protective legislation against the practice, for established women's shelters and for hospitals with specialised burn wards. Amnesty International has said that pressure from within, as well as from international human rights groups, may be increasing the level of awareness within the Pakistani government. The BBC estimated that roughly 300 Pakistani brides were burnt to death in 1999. In 1988, a survey showed that 800 women were killed in this manner; in 1989, the number rose to 1100, and in 1990 it stood at 1800 estimated killings. Newspapers in Lahore in a six month period (1997) reported on average 15 attacks a month. According to an estimate by Human Development in South Asia, on average there are 16 cases of bride burnings a month. Women's eNews reported 4000 women attacked in this manner in Islamabad's surroundings over an eight year period and that the average age range of victims is between 18 and 35 with an estimated 30 percent being pregnant at the time of death. Either Pakistan is home to possessed stoves which burn only young housewives, and are particularly fond of genitalia, or looking at the frequency with which these incidences occur there is a grim pattern that these women are victims of deliberate murder. According to the Progressive Women's Association such attacks are a growing problem and in 1994 on International Women's Day announced that various NGOs would join to raise awareness of the issue. One woman is killed every hour in Pakistan as a form of domestic violence, a practice known as bride burning, a category of dowry murder, resulting in possibly one of the most gruesome deaths, burning alive.
Басқа елдерде
Кейде, АҚШ сияқты әлемнің басқа елдерінде қоныстанған үнді, пакистан және бангладештік қауымдар арасында күйеу баланың үйін өртеу жағдайлары болады.
Occasionally, bride burning happens among resettled Indian, Pakistani and Bangladeshi communities in other parts of the world, such as the United States.
АҚШ-та
Алейамма Мэтью 1992 жылғы 5 сәуірде күйік жарақатынан қайтыс болған Техас штатының Кэрроллтон қаласындағы ауруханада тіркелген медбике болды. Ол күйеуі Мэтью Варугеземен бірге екі онжылдық бұрын Үндістаннан көшіп келген және АҚШ-та үш қызы болған. Қалыңдық үшін жасалатын кісі өлтірулерді тоқтату мақсатында заң өзгертілді. Ол 1980 жылдардың басында «бірнеше кемшіліктер мен олқылықтарды түзету» үшін түзетілді. 5-бапта: «Ешкімді азаптауға, қатыгездікке, адамдыққа жатпайтын немесе ар-ұятты қорлауға жазалауға немесе оған ұшыратуға болмайды» делінген. Мұны іске асырудың бір жолы – әйелдерді «қудаланған әлеуметтік топ» анықтамасына қосу болар еді. Әйелдерге мүлікті меншікке алу құқығы берілсе, олар экономикалық немесе заңдық мақсаттар үшін үйлену қажеттілігін сезінбейді, осылайша қалыңдық дәстүріне немқұрайлы қарайды.
Aleyamma Mathew was a registered nurse at a hospital in Carrollton, Texas, who died of burn wounds on 5 April 1992. She and her husband, Mathew Varughese, had immigrated from India two decades before and had three daughters in the United States. to halt dowry murders. It was amended in the early 1980s to "rectify several inherent weaknesses and loopholes" Article 5 proclaims: "No one shall be subjected to torture or to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment." One way this could be achieved would be by including women in the definition of a "persecuted social group", Even when married, the bride has no rights over the property belonging to the husband while he is living. In giving women the right to own property, women would not need to marry for economic or legal purposes, thus disregarding the dowry practice.