Кіріспе

Польшалық дворян (szlachcic), саяси белсенді және жер иегері Станислав Солтик (12 желтоқсан 1753 – 4 маусым 1831) – поляк дворяны (szlachcic), саяси белсенді, жер иегері, Роман Солтиктің әкесі. Станислав Плоньск қаласының жанындағы Криск ауылында дүниеге келген. 1780 жылы Патшалық камераның төрағасы, 1784 жылы Таждың Ұлы Подстолийі болды. Республикадағы реформаларды жақтаған. 1788–1792 жылдары Краков воеводдығының өкілі ретінде Ұлы Сеймге екінші рет қатысты. Ол 1791 жылғы 3 мамыр Конституциясын қабылдауға дайындалған «Радзивилл клубының» мүшесі болды. Конституция қабылданғаннан кейін 3 мамыр Конституциясының достары Ассамблеясының мүшесі және негізін қалаушысы атанды. 1782–1787 жылдары Krzyżtopór қамалының кешенінде тұрған соңғы белгілі тұрғыны болды деседі. Костюшко көтерілісін дайындауға қатысты, бірақ қарулы күреске қатыспады. Ол Венадағы патша сарайына құпия дипломатиялық миссиямен жіберілді, бірақ австриялық билік тарапынан тұтқындалды. Польшаны бөліске алған кезде тәуелсіздік қозғалыстарын қолдады және олардың құпия қызметіне қатысты. Республика құлағаннан кейін Радом қаласының жанындағы Хлевискодағы өз иеліктерінде зейнеткерлікке шықты. Ауыл шаруашылығы және металлургия өнімдерін өндірумен айналысып, көп ұзамай Польшадағы ірі өнеркәсіпшілердің біріне айналды. Варшаваның мәдени өміріне қатысып, суретшілер мен жазушылардың кездесулерін ұйымдастырды. 1800 жылы «Ғылым достары қоғамын» құрды. 1802 жылы Тадеуш Чацкий және басқалармен бірге «Сауда қоғамын» құрды. 1807 жылы маршал Иоахим Мурат оны «Жоғарғы Әділет Палатасының» (Najwyższa Izba Sprawiedliwości) мүшесі етіп тағайындағаннан кейін Варшава герцогтығындағы саяси өмірге қайта оралды. 1811 жылдан 1812 жылға дейін Сейм мүшесі болды. 1811 жылы Сейм маршалы болып тағайындалды. Польша конгресі кезінде Сейм мүшесі және сенатор-кастелян болды. 1823 жылдан бастап Ресей басып алған Польшаның астыртын «Патриотикалық қоғамының» мүшесі және басшыларының бірі болды. 1826 жылы тұтқындалып, мемлекетке опасыздық жасады деген айып тағылды. 1829 жылы төрт жыл түрмеде отырғаннан кейін ақталып, босатылды. Сол кезде оның заңды өкілі Марцели Тарчевский болды. 1830 жылғы қараша көтерілісін қолдады, бірақ қарттығы мен нашар денсаулығына байланысты 25 қаңтар 1831 жылы патша Николай I-ді тақтан түсіру туралы актіге қол қою үшін Сеймге қатыса алмады. Ол Сеймге қолдау хаты жіберді. Патриотикалық қызметі үшін Сейм 1831 жылғы 28 мамырда оны сенатор-воевода дәрежесіне көтерді. 1831 жылғы 4 маусымда Варшавада қайтыс болды.

Марапаттар

1783 жылы қасиетті Станислав орденінің иесі. 1788 жылы Ақ бұрқыт орденінің иесі.