Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальян капитаны Франческо Ферруччо (немесе Ферруччи) (1489 жылдың 3 тамызы – 1530 жылдың 15 тамызы) – Флоренциядан шыққан итальян капитаны, Итальян соғыстарында шайқасқан.
Italian captain
Francesco Ferruccio (or Ferrucci) (14893 August 1530) was an Italian captain from Florence who fought in the Italian Wars.
Өмірбаян
Бірнеше жыл саудагердің хатшысы болып жұмыс істегеннен кейін, ол ерте жасында әскерге шақырылып, Джованни де Медичидің "Қара жолақтылар" тобында (Delle Bande Nere – Джованни де Медичидің лақап аты, оның таңбасының қара жолақтарынан) Италияның түрлі аймақтарында әскери тәжірибе жинады. Ол батыл шайқасушы және қылышпен шеберлік танытқан жауынгер ретінде танымал болды. Коньяк лигасы соғысы кезінде Рим папасы Клемент VII және император Карл V Флоренцияда Медичилерді билікке қайта орнатуға шешім қабылдағанда, олар Флоренция Республикасына шабуыл жасады. Ферруччо Флоренцияның әскери комиссары болып тағайындалды, онда ол шапшаң қимылдарымен және император әскеріне күтпеген шабуылдарымен үлкен батылдық пен тапқырлық танытты. Ферруччоның өліміне себеп болған кісіге айтқан соңғы сөздері. Бұл жеңіліс Республиканың тағдырын шешті, тоғыз күннен кейін Флоренция қарсылық көрсетпей берілді. Марамалдоның осы ісі оған мәңгілік жамандық әкелді, тіпті оның тегі итальян тілінде "жаман адам" деген мағынаны білдіретін сөздің синониміне айналды, ал "марамалдеггиаре" етістігі "қорғаусыз адамды зорлық көрсету" мағынасында қолданылады.
After spending a few years as a merchant's clerk he took to soldiering at an early age, and served his apprenticeship under Giovanni de' Medici, in the latter's Black Bands (Delle Bande Nere being Giovanni de' Medici's nickname, from the black stripes on his insignia) in various parts of Italy, earning a reputation as a daring fighter and swashbuckler. When Pope Clement VII and the emperor Charles V decided to reinstate the Medici in Florence, during the War of the League of Cognac, they attacked the Florentine Republic, and Ferruccio was appointed Florentine military commissioner, where he showed great daring and resource by his rapid marches and sudden attacks on the Imperials. Ferruccio's last words uttered to his murderer. This defeat sealed the fate of the Republic, and nine days later Florence surrendered. Maramaldo's deed earned him immortal infamy, even turning his own surname into a synonym for "villainous" in Italian, while the verb maramaldeggiare exists as well meaning "to bully a defenceless victim".
Өлімнен кейінгі миф
Рисорджименто кезінде, Италия елі шетелдік империялар немесе династиялар басып алған аймақтардан біріктіріліп жатқанда, Ферруччо тұлғасы қазіргі күрес үшін тарихи метафораға айналды. Франческо Доменико Гераццидің ең танымал романы «L'Assedio di Firenze» оның өміріне негізделген және оны зор дәріптеген; ол шын мәнінде 1847 жылы Гофредо Мамели жазған Италияның ұлттық әнұраны «Il Canto degli Italiani»-де еске алынады. 1849 жылы Ливорнода сөйлеген сөзінде Гарибальди өзін оған теңеді: «Мен қылышыммен Ферруччоның күлін ұстадым және Ферруччо сияқты қалай өлшекті білемін». Фашизм кезінде оның өмірі мен өлімі туралы аңыз кеңінен тойланды, ал оның өмірін үлгі ретінде қабылдау үшін Флоренцияда оның құрметіне фестиваль ұйымдастырылды. Бұл Тосканада сол кезеңде туған ұл балаларға «Ферруччо» есімін қоюдың танымалдылығын түсіндіреді.
During the Risorgimento, when the country of Italy was being assembled from parts occupied by foreign empires or dynasties, the figure of Ferruccio became a historical metaphor for the present struggles. L'Assedio di Firenze, the most famous novel of Francesco Domenico Guerrazzi, was based on and greatly glorified his life; he is indeed cited in "Il Canto degli Italiani", the national anthem of Italy composed in 1847 by Goffredo Mameli. In an 1849 speech at Livorno, Garibaldi likened himself to him:
"I have touched with my sword the ashes of Ferruccio, and I will know how to die like Ferruccio." Under Fascism, the legend of his life and death was much celebrated, and a festival in his name was set up in Florence to inculcate his life as an exemplary model. That partially accounts for the popularity of naming male children in Tuscany born at that period 'Ferruccio'.