Ұлыбритания империясының қорғаныс комитеті: Тарих және рөлі
Committee of Imperial Defence
Ұлыбританияның империялық қорғаныс комитеті: әскери стратегия, тыңшылық (MI5, MI6 құрылуы), азық-түлік рационированиесі зерттеулері. ҰҚҚ-ның тарихы мен қазіргі ұлттық қауіпсіздік кеңесіне қатысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Императорлық қорғаныс комитеті Екінші Бур соғысынан кейін Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуына дейін Ұлыбритания және Британ империясы үкіметінің маңызды уақытша құрылымы болды. Ол әскери стратегия мәселелері бойынша зерттеу жүргізумен және координациялаумен айналысты. Әдетте, нақты бір мәселені зерттеп, толыққанды есеп беру үшін уақытша кіші комитет құрылатын. Онжылдықтар бойы мұндай кіші комитеттер көптеген тақырыптар бойынша құрылды, мысалы, шетелдік тыңшылық (комитеттің 1909 жылғы есебі MI5 және MI6 құрылуына себеп болды), азық-түлік рационированиелеу және әуе қорғанысы. Императорлық қорғаныс комитетінің Ұлыбританиядағы ұлттық қауіпсіздікті координациялаудың дамуындағы маңызды қадам болғанын айтуға болады, ал қазіргі Ұлттық қауіпсіздік кеңесін оның тікелей мұрагері деп қарастыруға болады.
The Committee of Imperial Defence was an important ad hoc part of the Government of the United Kingdom and the British Empire from just after the Second Boer War until the start of the Second World War. It was responsible for research, and some co ordination, on issues of military strategy. Typically, a temporary sub committee would be set up to investigate and report at length on a specific topic. Many such sub committees were engendered over the decades, on topics such as foreign espionage (a committee report in 1909 led to the founding of MI5 and MI6), food rationing, and aerial defence. It is possible to argue that the Committee of Imperial Defence was an important step in the development of national security coordination in the UK, and to see the current National Security Council as one of its descendants.
Тарих
Комитет 1902 жылы сол кездегі британ премьер-министрі Артур Балфурмен, Санкт-Джон Бродрик пен Лорд Селборнның ұсыныстары бойынша құрылды. 1904 жылы Ешер комитетінің ұсынысымен оған хатшылық берілді. Бастапқы идея Бур соғысынан кейінгі әскери қысқартулардан соң Корольдік теңіз күштері мен Британ армиясының болашақ рөлін анықтайтын стратегиялық көзқарас құру болды. Бірақ, комитет өз қорытындыларын іске асыруға қабілетті тұлғаларға ресми түрде жеткізу үшін ешқандай шара қабылданбады. Бұл кемшілік көп ұзамай байқалды, сол себепті Сэр Джордж Кларк басшылығымен хатшылық тағайындалды. Кларк байланысшы ретінде ғана емес, сонымен қатар комитет келіскен саясаттың іске асырылуын қамтамасыз етуге міндетті болды. 1905 жылдың желтоқсанында Балфур үкіметінің құлауымен және әскери күштер өздерінің болашағын өздері бақылауға бекінген кезде бұл жоспарлар орындалмады. Жаңа премьер-министрден қолдау алмағандықтан, ол 1907 жылы отставкаға кетті. Шағын хатшылық тұрақты жұмыс істей бастады, комитет отырыстарынан тыс мүшелер арасында байланыс жасады, сондай-ақ басқа мемлекеттік қызметкерлермен де байланыс ұстады. Морис Хэнкидің басшылығымен комитеттің маңызы біртіндеп артты. Хэнки 1908 жылы комитеттің теңіз жәрдемшісі болып тағайындалды, ал 1912 жылы комитеттің хатшысы болды және келесі жиырма алты жыл бойы осы лауазымды иеленді. 1914 жылға қарай комитет бүкіл Британ империясы үшін қорғаныс жоспарлау агенттігі ретінде жұмыс істей бастады, соның нәтижесінде Доминиондарға да кеңес берді. Ол 1920 жылдарға дейін осындай қызмет атқара берді. Бұл, негізінен, бейбіт уақыттағы қорғаныс жоспарлау жүйесі болды, ол кеңес берумен ғана шектелді. Формалды билік министрлер мен әскери басшылардың қолында болды, бұл комитеттің қолданыстағы бюрократиямен қабылдануына көмектесті. Премьер-министр төрағалық етті, мүшелері әдетте кабинет министрлері, әскери күштердің басшылары және негізгі мемлекеттік қызметкерлерден құралды. Доминион елдерінің премьер-министрлері де бейбіт уақытта комитеттің де-факто мүшелері саналды. 1947 жылы комитет Қорғаныс комитеті болып қайта құрылды.
The committee was established in 1902 by Arthur Balfour, then British Prime Minister, following the recommendations of St John Brodrick and Lord Selborne, respectively Secretary of State for War and First Lord of the Admiralty. In 1904, on the recommendation of the Esher Committee, it was given a secretariat. The original concept was to create a strategic vision defining the future roles of the two military services, the Royal Navy and the British Army, after the military reductions in the wake of the Boer War. However, no arrangements were made for it to formally pass on its conclusions to those with the ability to translate them into actions. This lack soon became obvious enough that a Secretariat was appointed, under Sir George Clarke. In addition to acting as a communicator, Clarke was tasked with making sure that the policies agreed to by the committee were implemented. With the fall of the Balfour Government in December 1905, and with the military services determined to control their own futures, these plans fell through, and with no support from the incoming Prime Minister, he resigned in 1907. A small Secretariat became permanent and provided communication between members outside of Committee meetings, and with other civil servants. Under the guidance of Maurice Hankey, the Committee slowly gained in importance. Hankey was appointed Naval Assistant Secretary to the Committee in 1908, and became Secretary to the Committee in 1912; he would hold that position for the next twenty six years. By 1914, the Committee had begun to act as a defence planning agency for the whole British Empire, consequently providing advice to the Dominions on occasion. It continued to perform such a role into the 1920s. It was effectively a peacetime defence planning system, one which only provided advice; formal authority remained with Ministers and service chiefs, which helped ensure the Committee's acceptability to the existing bureaucracy. Chaired by the Prime Minister, members were usually cabinet ministers, the heads of the military services, and key civil servants; Prime Ministers from Dominion countries were de facto members of the Committee in peacetime as well. The Committee became the Defence Committee in 1947.