Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Оңтүстік Жаңа Англияда бір кезде кең таралған көшелік теміржол желілері болған, оның ішінде нағыз қалааралық трамвайлар да бар еді. Нью-Йорк қаласынан Бостонға кем дегенде үш бағыт бойынша трамваймен толықтай саяхаттауға болар еді: Хартфорд (Коннектикут), Спрингфилд (Массачусетс) және Ворчестер (Массачусетс) арқылы; Нью-Лондон (Коннектикут) және Ворчестер арқылы, немесе Нью-Лондон және Провиденс (Род-Айленд) арқылы. Оңтүстік Жаңа Англиядағы трамвай желілерінің көп бөлігі қала орталықтарындағы көшелерде және қалалар арасындағы жергілікті тас жолдармен бірге аралас қозғалыста жүрді. Тек бірнеше желілерде ғана қалааралық сипаттамалар болды, соның ішінде ұзақ жеке меншікке тиесілі жолдар мен жол бойындағы резервациялар, олар көшедегі қозғалысқа қарағанда әлдеқайда жоғары жылдамдықпен қызмет көрсетуге мүмкіндік берді; мұндай желілердің көпшілігі халық орталықтары арасындағы қашықтықтары салыстырмалы түрде үлкен Шығыс Коннектикут аймағында орналасқан. 1916 жылдан 1919 жылға дейінгі қысқа мерзім ішінде Shore Line Electric Railway – кейіннен «нағыз қалааралық технологиясы бар Жаңа Англияның сирек электр желілерінің бірі» деп аталған – осы қалааралық типтегі барлық желілерге ие болды. Олардың ішінде Гротон және Стонингтон көшелік теміржолы, Норвич және Вестерли теміржолы, сондай-ақ Коннектикут компаниясының Нью-Лондон бөлімшесі болды. Автомобильдермен бәсекелестікке байланысты барлығы 1920 мен 1940 жылдар аралығында тоқтатылды. Қазіргі уақытта қалааралық желінің анықтамасына ең жақын қызметтер Бостондағы MBTA жылдам транзит жүйесінің екі бөлімі болып табылады, екеуі де бастапқы қалааралық желілер емес, жолаушылар теміржол бағыттарынан ауыстырылған. Green Line D тармағы (бұрынғы Boston & Albany Railroad's Highland тармағы) 1959 жылы жаңартылып, заманауи жеңіл теміржол құралдарын пайдаланады; ал Ashmont–Mattapan жоғары жылдамдықты желісі 1929 жылы жаңартылып, тарихи PCC трамвайларын пайдаланады.
Southern New England at one time had a large network of street railway lines, including several true interurban streetcars. It was possible to go from New York City to Boston completely on streetcars on at least three routes: via Hartford, Connecticut, Springfield, Massachusetts, and Worcester, Massachusetts; via New London, Connecticut and Worcester, or via New London and Providence, Rhode Island. The majority of streetcar lines in Southern New England ran in mixed traffic on city streets in downtown areas and alongside local highways between towns. Only a smaller number of lines had significant interurban characteristics, including long stretches of private rights of way and roadside reservations that supported operations at speeds far higher than street traffic; most were located in relatively uncrowded Eastern Connecticut with longer distances between population centers. For a brief period from 1916 to 1919, the Shore Line Electric Railway later called "one of the few New England electric lines of genuine interurban technology" owned all these interurban type lines. They included the Groton and Stonington Street Railway, the Norwich and Westerly Railway, and the New London Division of the Connecticut Company. Due to competition from automobiles, all were abandoned between 1920 and 1940. Currently, the only services that come close to the definition of an interurban are two sections of the MBTA rapid transit system in Boston, both converted commuter rail routes rather than original interurbans. The Green Line D branch (formerly the Boston & Albany Railroad's Highland branch) was converted in 1959 and runs modern light rail equipment; the Ashmont–Mattapan High Speed Line was converted in 1929 and runs historic PCC streetcars.