1968 жылғы Республикалық партияның ұлттық съезі

Кіріспе

Республикалық партияның саяси конвенциясы

1968 жылғы Республикалық ұлттық конвенция 1968 жылдың 5 тамызынан 8 тамызына дейін АҚШ-тың Флорида штатындағы Дейд округіне қарасты Майами-Бич қаласындағы Майами-Бич конвенциялық орталығында партияның жалпы сайлаудағы үміткерін іріктеу үшін өтті. Ол бұрынғы вице-президент Ричард М. Никсонды президенттікке және Мэриленд штатының губернаторы Спиро Т. Агнюді вице-президенттікке ұсынды. Никсонның Республикалық партиядан вице-президент (1952 және 1956 жылдары) немесе президент (1960 жылы) ретінде төртінші рет ұсынылуы болды. Оңтүстіктің саяси бағытының өзгеруінің символы ретінде, бұл бұрынғы Конфедерация штатында өткен алғашқы Республикалық ұлттық конвенция еді.

Саяси жағдай

Бұрынғы вице-президент Ричард М. Никсон 1968 жылғы республикалық президенттік үміткерлікке қайтадан басты үміткер ретінде шықты. Никсон 1960 жылғы президент сайлауында Республикалық партияның үміткері болған, бірақ Демократиялық партияның үміткері Джон Ф. Кеннедиге жеңілген еді. 1968 жылғы президенттік сайлауда «Жаңа Никсон» деп аталған «Оңтүстік стратегиясын» жасады, ол аймақтың нәсілдік интеграцияға қарсылығын және Демократиялық партия мен президент Линдон Б. Джонсонның прогрессивті/либералды саясатын пайдаланды. Никсон бірінші раундта 692 дауыспен, Нельсон Рокфеллерге қарағанда 277 дауыс, Калифорния губернаторы Рональд Рейганға 182 дауыс және қалғандары шашырап берді. Ол өзінің және оның қол астындағыларының азаматтық құқықтар, Жоғарғы Сот және вице-президенттікке үміткерді таңдау мәселелерінде Стром Турмонд пен Гарри Дентке жасаған ұсыныстардан кейін көптеген оңтүстік делегаттарының қолдауын алды. Никсон 1960 жылғы өзінің вице-президенттік серігі Генри Кабот Лоджті қайтадан таңдамауға шешім қабылдады, ал Палатадағы азшылық көшбасшысы Мичиганнан Джеральд Форд Нью-Йорк қаласының мэрі Джон В. Линдсейді вице-президенттікке ұсынды. Никсон оның орнына басқа бір орташа саясатшы, Мэриленд штатының губернаторы Спиро Т. Агнюге жүгінді. Агню, 1963-1967 жылдары Балтимор қаласының маңындағы Балтимор округінің басшысы, содан бері Мэриленд губернаторы болғаннан бастап, республикалық көшбасшылар мен Никсонның назарына Балтимордағы бірнеше афроамерикалық азаматтық, діни және саяси лидерлерді жергілікті мемлекеттік кеңселер кешеніне шақырғанда келді. Бұл шақыру 1968 жылғы сәуір айындағы Балтимордың шығыс және батыс бөліктерін қамтыған және Мартин Лютер Кингтің Теннесси штатындағы Мемфисте өлтірілуіне байланысты болған алапат тәртіпсіздіктерден кейін болды. Агню қаладағы афроамерикалық қауымдастықтарға жасалған көптеген оң жобалар, бағдарламалар мен қолдаудан кейін қара нәсілді лидерлердің қолдау көрсетпегеніне наразылық білдірді. Агнюдің өткір пікірлері көптеген адамдардың залдан шығып кетуіне себеп болды. Агню Рокфеллерлік республикашылдарға ұнайтын, оңтүстік консерваторларына қолайлы және заң мен тәртіпті сақтау бойынша мықты тәжірибесі бар кандидат ретінде қарастырылды. Өзінің қабылдау сөзінде Никсон елдің жағдайына өкініш білдіріп, ішкі және сыртқы тәртіпке оралуға шақырды: «Әлемдегі ең күшті мемлекет Вьетнамда төрт жыл бойы тұтқындалып, оның соңы көрінбейтін кезде, әлемдегі ең бай мемлекет өзінің экономикасын басқара алмай қалғанда, заң үстемдігіне ұлы дәстүрі бар мемлекет бұрын-соңды болмаған нәсілдік зорлық-зомбылықтан зардап шегетін кезде, АҚШ президенті шетелге немесе өз еліндегі ірі қалаларға бара алмай қалғанда, Америка Құрама Штаттарына жаңа басшылықтың уақыты келді». Никсон сондай-ақ «менің жақсы ұстазым болды» деп айтты, бұл Эйзенхауэрге сілтеме жасады, және «Бұл жеңісті Айк үшін жеңеік!» деген сөзімен делегаттарды қуантты. Эйзенхауэр Никсонның сөйлеген сөзіне де, конвенцияның басқа бөлігіне де қатыспады. Денсаулығының нашарлауына байланысты ол дәрігердің бұйрығымен сапарға шығуға тыйым салынған еді, бірақ телефон арқылы конвенцияға сөз сөйледі. Ол келесі наурыз айында қайтыс болды.

Former Vice President Richard M. Nixon, emerged as the frontrunner again for the 1968 Republican presidential nomination. Nixon had been the Republican Party nominee in the 1960 presidential election, and lost to Democratic Party candidate John F. Kennedy. The so called "New Nixon" in the 1968 presidential election devised a "Southern strategy," taking advantage of the region's opposition to racial integration and other progressive/liberal policies of the Democratic Party and President Lyndon B. Johnson. Nixon was nominated on the first ballot with 692 votes to 277 votes for Nelson Rockefeller, 182 votes for California Governor Ronald Reagan and the rest scattered. He was able to secure the nomination to the support of many Southern delegates, after he and his subordinates made concessions to Strom Thurmond and Harry Dent on civil rights, the Supreme Court, and the selection of a vice presidential candidate. Nixon decided not to re select his 1960 running mate Henry Cabot Lodge Jr., and House Minority Leader Gerald R. Ford of Michigan proposed New York City Mayor John V. Lindsay for vice president. Nixon turned instead to another perceived moderate, Maryland Governor Spiro T. Agnew. Agnew, former Baltimore County Executive in the Baltimore City suburbs (1963–1967), and since Governor of Maryland, had come to Republican leaders and Nixon's attention when he summoned several Black civic, religious, and political leaders in Baltimore to the local State Office Building complex, following the disastrous April 1968 riots which enveloped Black sections of East and West Baltimore in the wake of the assassination of Martin Luther King Jr. in Memphis, Tennessee. Agnew complained of the Black leaders' lack of support after a number of what he perceived to be positive projects, programs and support by his Republican administration for the minority communities in the city. Agnew's biting comments caused many in the audience to walk out. Agnew was seen as a candidate who could appeal to Rockefeller Republicans, was acceptable to Southern Conservatives, and had a solid law and order record. In his acceptance speech, Nixon deplored the state of the union and urged a return to law and order both at home and abroad: When the strongest nation in the world can be tied down for four years in Vietnam with no end in sight, when the richest nation in the world can't manage its own economy, when the nation with the greatest tradition of the rule of law is plagued by unprecedented racial violence, when the President of the United States cannot travel abroad or to any major city at home, then it's time for new leadership for the United States of America. Nixon also said that he had "a good teacher", referring to Eisenhower, and made the delegates happy with the statement "Let's win this one for Ike!" Eisenhower was not present during Nixon's speech nor during any part of the convention. Due to failing health, he was under doctor's orders not to travel, but addressed the convention by telephone. He died the following March.

Республикалық конвенцияның қорытындылары

Бұл 20 ғасырда екі бауыр (Рокфеллер ағайындылары) конвенцияда дауыс алған соңғы рет болды. +Республикалық конвенцияның қорытындысы Президент (дауыс алмастырылғанға дейін) (дауыс алмастырылғаннан кейін) Вице-президент Вице-президенттік дауыстар Ричард М. Никсон 692 1238 Спиро Т. Агню 1119 Нельсон Рокфеллер 277 93 Джордж Ромни 186 Рональд Рейган 182 2 Джон В. Линдсей 10 Огайо штатының губернаторы Джеймс А. Родс 55 Массачусетс штатының сенаторы Эдвард Брук 1 Мичиган штатының губернаторы Джордж Ромни 50 Джеймс А. Родс 1 Нью-Джерси штатының сенаторы Клиффорд Кейс 22 Дауыс беруден бас тартқандар 16 Канзас штатының сенаторы Фрэнк Карлсон 20 Арканзас штатының губернаторы Уинтроп Рокфеллер 18 Гавай штатының сенаторы Хирам Фонг 14 Гарольд Стассен 2 Нью-Йорк қаласының мэрі Джон В. Линдсей 1