Кіріспе
Shinbutsu shūgō (神佛習合, "ками мен буддалардың синкретизмі"), сондай-ақ Shinbutsu shū (神佛宗, "құдай-будда мектебі") және Shinbutsu konkō (神佛混淆, "қамыстыру" немесе "ками мен буддалардың араласуы") деп аталады, бұл Синто мен буддизмнің синкретизмі, ол Мейдзи кезеңіне дейін Жапонияның басты ұйымдастырылған діні болды. 1868 жылдан бастап, жаңа Мейдзи үкіметі жапондық жергілікті камиге табыну мен буддизмді, оны сіңіріп алған, екі жағынан да бөлетін бірқатар заңдарды бекітті. Асука кезеңінде (6 ғасыр) Қытайдан буддизм келгенде, жапондықтар жаңа сенімдерді ескі Синто сенімдерімен үйлестіруге тырысты, екеуі де рас деп есептеді. Соның салдарынан будда ғибадатханалары (寺, tera) жергілікті Синто киіз үйлеріне (神社, jinja) және керісінше, ками мен буддалық бейнелерге арналды. Жергілікті дін мен шетелдік буддизм ешқашан біртұтас дінге бірікпеді, бірақ өзара әрекеттесу арқылы бүгінгі күнге дейін тығыз байланыста қалды. Буддизмнің жергілікті діни сенімдерге тигізген әсерінің тереңдігін Синтоның көптеген түсінік сөздігінен және тіпті бүгін көрінетін Синто киіз үйлерінің түрлерінен көруге болады. Ірі ғибадатханалар мен діни мүсіндердің өзі буддалық текті. Буддизм мен Синтоның ресми ажырауы тек 19 ғасырдың соңында болды; алайда, көп жағдайда екеуінің араласуы әлі де жалғасуда. Бұл термин бұрмалау және ретсіздік сияқты теріс мағынаны білдіруі мүмкін. Бұл ёдзидзюкуго тіркесі.
Shinbutsu shūgō (神佛習合, "syncretism of kami and buddhas"), also called Shinbutsu shū (神佛宗, "god buddha school") Shinbutsu konkō (神佛混淆, "jumbling up" or "contamination of kami and buddhas"), is the syncretism of Shinto and Buddhism that was Japan's main organized religion up until the Meiji period. Beginning in 1868, the new Meiji government approved a series of laws that separated Japanese native kami worship, on one side, from Buddhism which had assimilated it, on the other. When Buddhism was introduced from China in the Asuka period (6th century), the Japanese tried to reconcile the new beliefs with the older Shinto beliefs, assuming both were true. As a consequence, Buddhist temples (寺, tera) were attached to local Shinto shrines (神社, jinja) and vice versa and devoted to both kami and Buddhist figures. The local religion and foreign Buddhism never fused into a single, unified religion, but remained inextricably linked to the present day through interaction. The depth of the influence from Buddhism on local religious beliefs can be seen in much of Shinto's conceptual vocabulary and even the types of Shinto shrines seen today. The large worship halls and religious images are themselves of Buddhist origin. The formal separation of Buddhism from Shinto took place only as recently as the end of the 19th century; however, in many ways, the blending of the two still continues. The term may have a negative connotation of bastardization and randomness. It is a yojijukugo phrase.
Синтоизмнің табиғаты туралы пікірталас
Екі діннің бірігу дәрежесі туралы мамандар арасында бірлік жоқ. Жапон тарихшысы Тосио Курода мен оның қолдаушыларының қарсы пікірі бойынша, синтоизм тәуелсіз дін ретінде тек қазіргі заманда ғана пайда болды, бұрын орта ғасырларда буддизмнің бір тармағы ретінде туған. Синтоизм жеке дін ретінде Мейджи дәуіріндегі жапон ұлтшылдарының ойдан шығарылған туындысы. Осы дәуірде Мотори Норинага сияқты Кокугаку мектебінің теоретиктері оны буддизмнен ажыратуға тырысып, Мейджи қайта жаралуының соңғы айырылысына жағдай жасады. Осылайша, бірінші көзқарас бойынша, екі дін алғашқы кездесулерінде қалыптасқан және тәуелсіз болды, содан кейін маңызды емес алмасулармен қатар өмір сүрді. Екінші көзқарас бойынша, буддизм Жапониядағы жергілікті ками сенімдерімен қарым-қатынасқа түсіп, қазіргі синтоизмді құрады.
Ассимиляция процесі
Буддизм мен жергілікті камилерге табынушылықтың бірігуі алғашқылардың Жапонияға келгеннен кейін басталды. Мононобе но Окоши: «Еліміздің камилері біз шетелдік камиге құлшылық етсек ренжіген болады» деп жазды. Мононобе Гаутама Будданы тек тағы бір ками ретінде қарастырды. Мысалы, ол Үндістанда Брахма (жапон тілінде Бонтен) және Индра (Тайшакутен) сияқты индуистік құдайларды сіңіріп алған болатын. Индуистік құдайлар бұрыннан-ақ осылай қарастырылған: олар ағартылмаған және самсараның тұтқындары деп саналды. Жапон діни идеялары мен буддизм арасындағы айырмашылықты алғаш рет түсіндіру және екеуін татуластыруға жасалған алғашқы әрекеттер принц Шотокуға (574–622) тиесілі, ал екі дүниетанымы арасындағы айырмашылықтар жапондықтарға жалпы алғанда айқын бола бастағанын көрсететін алғашқы белгілер император Тенму (673–86) тұсында пайда болды. Буддалық діни заттарды синтоист ғибадатханасына енгізудің себебі – камилердің басқа сезімтал тіршілік иелері сияқты буддизм арқылы азаттыққа мұқтаж, жоғалған жандар екендігі туралы идея болды. Сол ғасырдың соңында, бірігудің екінші кезеңі деп есептелетін жағдайда, ками Хачиман дхармапала, ал кейіннен бодхисаттва деп жарияланды. Дегенмен, барлық камилер Будданың эманациялары емес еді. Кейбіреулері, көбінесе jitsu no kami (実神) деп аталатын, көбінесе қауіпті және ашулы, буддалық аналогы болмады. Олардың ішінде тенгу, немесе сиқырлы күшке ие жануарлар, мысалы түлкі (кицуне) немесе жапондық ешкі иттері (тануки) болды. Тіпті осы қасиетсіз және төмен тұрған «нағыз камилерге» де Рёбу Шинто ойшылдарының назары ауды, нәтижесінде оларды Вайрокана мен Аматерасудың көрінісі деп жариялаған теориялар пайда болды.
Шынбуцу какури
Алайда екі дін ешқашан толықтай бірікпеді және, кейде қиылысып жатса да, қиын, көбінесе жүйеленбеген және шиеленіскен қарым-қатынаста өзіндік ерекшеліктерін сақтап келді. Бұл қарым-қатынас екі жүйе арасында емес, нақты ками мен нақты буддалар арасында қалыптасты. Кейбір ками буддизмге енгенімен, басқалары (немесе тіпті кейде бір және сол ками басқа контексте) буддизмнен жүйелі түрде алшақтатылды. Мейдзи кезеңінде Синтоизмді таратуға көмектесу мақсатында ғибадатханалары бар храмдар (джингю джи) жойылды, ал храмдары бар ғибадатханалар (чиндзюша) көтерілді. Осының салдарынан, ішінде храмдары бар ғибадатханалар қазір сирек кездеседі (мысалы, Сейганто-дзи), бірақ храмдарының ішіндегі ғибадатханалар көптеп таралған, және көптеген храмдарда кем дегенде кішкентай ғибадатхана бар. Екі тараптың да көрнекті діни орындарында әлі де екі діннің бірігуінің іздері көрінеді. Камакураның бес тау жүйесіндегі ең ірі Дзен храмдарының бірі – Кенчо-дзи екі ғибадатхананы қамтиды. Камакурадағы Цуругаока Хачимангудың оң жақ көлігіндегі аралдардың бірінде Сарасватидің бір формасы – Бензайтен құдайына арналған қосалқы ғибадатхана орналасқан. Синтоизм мен буддизмнің өзара тәуелді симбиотикалық қарым-қатынасы әлі де сақталып келеді, әсіресе жаназалау рәсімдері (буддизмге тапсырылған) және үйлену тойлары (көбінесе Синтоизмге немесе кейде христиандыққа қалдырылады) саласында. Сондықтан екі діннің бөлінуі тек сырттай ғана деп есептеледі, және шинбуцу шуго әлі де қабылданған практика болып табылады. Дегенмен, діндарлар екі діннің аражігін ажыратуды шын сезінеді. Ғалым Карен Смайерс: "Менің ақпарат көздерімнің көптегендерінің буддалық Инари храмдарының бар екендігіне таңғалуы, практика көп түрлі және ерекшеленбесе де, орындар мен нақты ұғымдарға қатысты жеке концептуалдық санаттар құруға үкіметтің жасаған әрекетінің сәтті болғанын көрсетеді".