1906 ж. Англиядағы Салисбери теміржол апаты: 28 адам қаза болды. Жолаушылар пойызы жылдамдық шегінен асып, басқа пойызға соқтығысты. Себебі - бәсекелестік.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1906 жылы Англияда пойыздың жолдан шығуы
1906 train derailment in England
Солсберидегі теміржол апаты 1906 жылдың 1 шілдесінде Англияда болды. Плимуттен Лондонға бағытталған экспресс поез жылдамдық шегінен екі еседен асып, өткір бұрылыстан өте алмай, екінші поезбен соқтығысып, 28 адамның қаза табуына себеп болды. Драйвердің бәсекелес теміржол компаниясымен жарысып, пойыздың жылдамдығын көрсетуге тырысқан деген болжам бар.
The Salisbury rail crash occurred in England on 1 July 1906, when a boat train from Plymouth to London failed to negotiate a sharp bend at more than twice the speed limit and crashed into another train, killing 28 people. It is believed that the driver was trying to demonstrate the speed of the service, in competition with a rival railway company.
Оқиға
Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолының (LSWR) Девонпорт Стоунхаус бассейнінен Лондон Ватерлооға бағытталған қайықтығы Солсбери станциясының шығыс жағындағы өте тік бұрылыстан өте алмады. Бұл бұрылыстағы рұқсат етілген ең жоғары жылдамдық болғанмен, пойыз одан да жоғары жылдамдықпен келе жатқан. Пойыз толығымен рельстен шығып, сүт тасымалдайтын пойызбен және локомотивпен соқтығысып, жүргізуші мен екі машинисті қоса 28 адам қаза тапты. Апат бәсекелес Ұлы Батыс темір жолының жаңа қысқа жолы ашылған кезде болды, және апатқа ұшыраған пойыздың жүргізушісі өз темір жолының бәсекелестікке қабілетті жылдамдығын көрсетуге тырысқан деген пікірлер айтылды. Сонымен қатар, Плимут трансатлантикалық портынан Лондонға сапар шеккен, көбінесе бай Нью-Йорк тұрғындарынан құралған жолаушылар пойызды мүмкіндігінше жылдам жүргізу үшін жүргізушіге пара берген деген де қауесет тарады, бірақ мұны растайтын ешқандай дәлел табылмады, және бұл оқиғадан бұрын пойыз уақыттан қалып қойған болуы мүмкін. Керісінше, жүргізушілер келесі төбеге серпін алу үшін Солсбери арқылы жылдам өткенін айтты. Апатқа ұшыраған пойыздың локомотиві – жаңа LSWR L12 кластың 4-4-0 типіндегі 421 нөмірі, бұрынғы T9 класына қарағанда ауырлық орталығы жоғарырақ еді. Апаттың ең мүмкін себебі – жүргізушінің қауіптің деңгейін дұрыс бағаламауы, әсіресе ол бұл маршруттан тоқтамайтын пойызбен алғаш рет өткендіктен. Осы кезеңде және одан кейін 50 жыл бойы бу локомотивтерінде жылдамдық өлшегіш құралдары болған жоқ. Апаттың нәтижесінде барлық пойыздар Солсбери станциясында тоқтауға міндеттелді (сол кездегі қайықтығы Плимут пен Ватерлоо арасында жолаушыларды тасымалдаған жоқ, бірақ локомотивтер Темплкомбта ауыстырылды). Солсбериден шығысқа қарайғы бұрылыстағы жылдамдық шегі де төмендетілді, және бұл шектеу бүгінгі күнге дейін сақталып келеді. Солсбери соборында апатта қаза болған 28 адамға (жүргізуші, екі машинист және күзетшіні қоса) арналған ескерткіш тақта орнатылған. Бұл апат – 16 айдың ішінде түнде шамадан тыс жылдамдықтан рельстен шығудың үш оқиғасының екіншісі болды; қалғандары 1906 жылы Грантемде және 1907 жылы Шрусбериде болды. Үшеуі де адам өліміне әкеп соқты, соның ішінде локомотив экипажы да қаза тапты; әрбір жағдайда апаттың себебі жүргізушінің қателігі деп тіркелді, бірақ содан бері көптеген болжамдар айтылды.
The London and South Western Railway (LSWR) boat train from Devonport Stonehouse Pool to London Waterloo failed to navigate a very sharp curve at the eastern end of Salisbury station. The curve had a maximum permitted speed of , but the express had been travelling at more than The train was completely derailed and smashed into a milk train and a light engine, killing 28 people including the driver and two firemen. The crash occurred around the time that a short cut for the rival Great Western Railway was opening, and it was claimed that the driver of the crashed train was trying to show that his railway was capable of competitive speeds. It was also rumoured that passengers – mostly rich New Yorkers travelling to London from the transatlantic port at Plymouth – had bribed the driver to run the train as fast as possible, but there was no evidence of this and, if anything, the train had lost time earlier. Conversely, it was stated that drivers often ran through Salisbury very fast to "get a run" at the following hill. The crashed train's engine was a new LSWR L12 class 4 4 0 No. 421 with a higher centre of gravity than the earlier T9 class. The most likely cause of the accident is that the driver did not realise the level of risk he was running, particularly as this was the first time he had taken a non stopping train through Salisbury. Steam locomotives at this time, and for half a century afterwards, were not fitted with speedometers. As a result of the crash, all trains were required to stop at Salisbury station (the boat train at the time had no passenger stops between Plymouth and Waterloo, although locomotives were changed at Templecombe). The speed limit on the curve east of Salisbury was also reduced to , a limit still in effect today. There is a memorial tablet to the 28 dead (including the driver, two firemen and the guard) in Salisbury Cathedral. The accident was the second in a series of three derailments due to excessive speed at night in a 16 month period; the others were at Grantham in 1906 and Shrewsbury in 1907. All three resulted in deaths, including the footplate crews; the cause in each case was recorded as driver error but there has been much speculation since.