Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Синто мен буддизмнің ажырауы
The separation of Shinto from Buddhism
Жапон тіліндегі шинбуцу бунри (神仏分離) термині Синто мен буддизмнің Мэйдзи қайта жаңғыруынан кейін енгізілген ажырауын көрсетеді. Бұл Синто қамы мен буддаларды, сондай-ақ бастапқыда біріктірілген будда ғибадатханаларын Синто киіздерінен бөліп көрсетті. Бұл төрт сөзден тұратын күрделі тіркес (ёдзиджукуго).
The Japanese term shinbutsu bunri (神仏分離) indicates the separation of Shinto from Buddhism, introduced after the Meiji Restoration which separated Shinto kami from buddhas, and also Buddhist temples from Shinto shrines, which were originally amalgamated. It is a yojijukugo phrase.
1868 жылға дейінгі өмір
Эдо дәуірінің соңына дейін, 1868 жылы, Шинто және буддизм "Шинбуцу шуго" (神仏習合) деп аталатын тығыз байланыста болды, тіпті бір ғимараттар көбінесе Шинто киіз үйлері мен буддалық храмдар ретінде қолданылды, ал Шинто құдайлары Буддалардың проявлениелері ретінде түсіндірілді. Дегенмен, буддизмді шетелдік деп қарауға және Шинтоны жергілікті дін ретінде жоғары қоюға бейімділік ерте заманауи дәуірде-ақ байқалды, бұл ішінара ұлтшылдық реакцияның нәтижесі болды. Жалпы мағынада, "Шинбуцу бунри" термині Эдо дәуірінің ортасынан бастап конфуциандық ілімнің таралуымен, ежелгі жапон әдебиеті мен мәдениетін (кокугаку) зерттеудің өсуімен және Шинтоға негіделген ұлтшылдықтың күшеюімен бірге жүрген буддизмге қарсы қозғалыстың салдарларын көрсетеді. Бұл қозғалыстардың бәрінің буддизмге қарсы тұруының себептері болды.
Until the end of the Edo period, in 1868, Shinto and Buddhism were intimately connected in what was called shinbutsu shūgō (神仏習合), to the point that the same buildings were often used as both Shinto shrines and Buddhist temples, and Shinto gods were interpreted as manifestations of Buddhas. However, the tendency to oppose Buddhism as a foreign import and to uphold Shinto as the native religion can be seen already during the early modern era, partly as a nationalistic reaction. In a broad sense, the term shinbutsu bunri indicates the effects of the anti Buddhist movement that, from the middle of the Edo period onwards, accompanied the spread of Confucianism, the growth of studies of ancient Japanese literature and culture (kokugaku), and the rise of Shinto based nationalism, All these movements had reasons to oppose Buddhism.
Мэйдзи үкіметінің саясаты
Тар мағынада, шинбуцу бунри – 1868 жылғы Ками мен Буддаларды ажырату туралы жарлықпен (神仏判然令) жаңа Мейдзи үкіметі жүргізген синтоизм мен буддизмді бөлу саясатын білдіреді. Бұл жарлық хибуцу кишаку – зорлықпен буддизмге қарсы бағытталған қозғалысты тудырды, оның салдарынан мыңдаған ғибадатханалар күштеп жабылды, олардың жерлері тәркіленді, көптеген монахтар діннен шығып, қарапайым өмірге қайта оралды немесе синтоизм дін қызметкерлеріне айналды, сондай-ақ көптеген кітаптар, мүсіндер және басқа буддалық мүліктер жойылды. Тіпті қола қоңыраулар да зеңбірек жасау үшін балқытылды. Дегенмен, 1873 жылға қарай ажырату процесі тоқтап, үкіметтің қолдауы азайды. Күні бүгінге дейін толық ажырату әлі де ішінара ғана жүзеге асты: көптеген ірі будда ғибадатханалары жергілікті синто камилеріне арналған шағын киелі орындарын сақтайды, ал Бодхисаттва Каннон сияқты кейбір буддалық тұлғалар синто ғибадатханаларында құрметтеледі. Бұл саясат қысқа мерзімді мақсаттарына жете алмады және ақырында тоқтатылды, бірақ ұзақ мерзімді перспективада синтоизм, буддизм немесе олардың аралас түрі – синто-буддизмнің үш түрлі нанымын әртүрлі және тәуелсіз діндер ретінде қабылдауға мүмкіндік беріп, діни жағдайдың жаңа жағдайын құруда сәтті болды. Бұл буддизм және синтоизмді ұстанатындарға сыртқы әсерден тыс, таза діни ұстанымдарды сақтауға жол ашты.
In a narrower sense, shinbutsu bunri refers to the policy of separating Shinto and Buddhism pursued by the new Meiji government with the Kami and Buddhas Separation Order (神仏判然令) of 1868. This order triggered the haibutsu kishaku, a violent anti Buddhist movement that caused the forcible closure of thousands of temples, the confiscation of their land, the forced return of many monks to lay life or their transformation into Shinto priests, and the destruction of numerous books, statues and other Buddhist artefacts. Even bronze bells were melted down to make cannons. However, the process of separation stalled by 1873, the government's intervention in support of the order was relaxed, and even today the separation is still only partially complete: many major Buddhist temples retain small shrines dedicated to tutelary Shinto kami, and some Buddhist figures, such as the Bodhisattva Kannon, are revered in Shinto shrines. The policy failed in its short term aims and was ultimately abandoned, but it was successful in the long term in creating a new religious status quo in which made 3 phases beliefs of this Shinto,Buddhism or the hybrid Shinto Buddhism are perceived as different and independent religions this allowed for people of the Buddhism and Shinto religions to be basically puritan without outside interference .
Саясаттың егжей-тегжейі
1868 жылы билікті қолға алған жаңа үкімет Шинбуцу Бунриді буддалық секталардың зор байлығы мен билігін азайтудың жолы ретінде қарастырды. Сонымен қатар, бұл синтоизмге, әсіресе императорға табынушылыққа, ұлтшылдықтың тиімді құралына өсуге уақыт беруді көздеді. Мысалы, Камакурадағы Цуругаока Хачиман гүінің кіреберісіндегі алып Нио (仁王) – қорғаушы жандардың ағаштан жасалған мүсіндері буддалық құдайларға табыну нысаны болғандықтан, жаңа заң бойынша олар заңсыз саналды. Сондықтан олар Жүфуку-джиға сатылды, және олар бүгінгі күнге дейін сол жерде тұр. Сондай-ақ, ғибадатхана буддизммен байланысты ғимараттарды, мысалы, тахото мұнарасын, мидосын (御堂) және шичидо гаранды (七堂伽藍) бұзуға мәжбүр болды. Көптеген будда ғибадатханалары жабылды, мысалы, қазір тәуелсіз Мейгетсуге қарасты Зенко-джи. Бұл саясаттың тағы бір салдары – «жасалма дәстүрлер» деп аталатын құбылыстың пайда болуы болды. Жаңа ережелерге сәйкес заңсыз материалдарды жоюдан қашыну үшін, синто және будда дін қызметкерлері олардың болуын негіздеу үшін дәстүрлерді, шежірелерді және басқа да ақпаратты ойлап тапты. Кейіннен олардың шығу тегі туралы білім жоғалып, тарихшылар арасында шатастық тудырды.
The new government that seized power in 1868 saw shinbutsu bunri as a way to reduce the immense wealth and power of the Buddhist sects. At the same time, it was supposed to give Shinto, and especially its cult of the Emperor, time to grow into an effective vehicle for nationalism. For example, the giant Niō (仁王), wooden statues of guardian beings, at the entrance of the Tsurugaoka Hachiman gū, a shrine in Kamakura, were objects of Buddhist worship and therefore illegal where they were, so they were sold to Jufuku ji, where they still stand today. The shrine also had to destroy Buddhism related buildings, for example its tahōtō tower, its midō (御堂), and its shichidō garan (七堂伽藍). Many Buddhist temples were simply closed, for example Zenkō ji, to which the now independent Meigetsu in used to belong. Another consequence of the policy was the creation of so called "invented traditions". To avoid the destruction of material illegal under the new rules, Shinto and Buddhist priests invented traditions, genealogies and other information that justified its presence. Later, awareness of their origin was often lost, causing considerable confusion among historians.