Ежелгі Египеттің «Ауыз ашу» ритуалы – өлгендердің арғы өмірдегі қажетті сезімдерін беру мақсатындағы қабірлік ғұрып. Туу процесімен байланысты, жаңа өмірдің басталуын білдіреді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ежелгі Мысырдың жерлеу рәсімі
Ancient Egyptian funerary rite
Ауызды ашу рәсімі (немесе ғұрып) – пирамида мәтіндері сияқты жерлеу мәтіндерінде сипатталған ежелгі Мысыр ғұрыптары. Ескі Мемлекеттен Рим дәуіріне дейін осы рәсімнің мол дәлелдері бар, ол қайтыс болған адамға өмірден кейінгі өмірде міндеттерді атқару үшін қажетті негізгі сезімдерін беруге сендірілген. Мәйітпен түрлі амалдар жасалған, оның ішінде ауыз бен көз сияқты дене мүшелерін тигізу үшін арнайы құралдар қолданылған. Бұл әдет-ғұрыптар көбінесе бала туумен байланысты болған, ол қайта жаралуды және жаңа бастамаларды білдірген. Мысалы, қайтыс болған адамға құрбандық ретінде малдың қанды етін кесу, бала туу процесін білдірген, ол әдетте қанмен байланысты болады және жаңа өмірдің басталуын көрсетеді. Сонымен қатар, балықтың құйрығына ұқсайтын және бастапқыда нәрестелердің кіндігін кесу үшін қолданылған пешешкеф сияқты құралдар "қайта туу" идеясын одан әрі күшейтті.
The opening of the mouth ceremony (or ritual) was an ancient Egyptian ritual described in funerary texts such as the Pyramid Texts. From the Old Kingdom to the Roman Period, there is ample evidence of this ceremony, which was believed to give the deceased their fundamental senses to carry out tasks in the afterlife. Various practices were conducted on the corpse, including the use of specific instruments to touch body parts like the mouth and eyes. These customs were often linked with childbirth, which denoted rebirth and new beginnings. For instance, cutting bloody meat from animals as offerings for the deceased signified the birthing process, which typically involves blood, and represented the commencement of a new life. Additionally, tools like the peseshkef, which resembled the tail of a fish and were originally employed for cutting infants' umbilical cords, further emphasized the idea of "rebirth".
Діни мәні
Ежелгі египеттіктер өлгеннен кейінгі өмірге жету үшін адамның дуатта бірқатар қиын сынақтардан өтуі керек деп сенді, олар қауіпті жаратылыстар мен тұзақтардан қашуды қамтиды. Бұл сынақтарға дайындалу үшін әркімнің саркофагына арнайы сиқырлар мен нұсқаулар жазылатын, олар осындай қауіптерден қалай аулақ болу керектігін көрсететін. Алайда, олар үшін сәтті бағытталғандық үшін негізгі сезімдерін сақтау қажет болды. Ауыз ашу рәсімі олардың рухтарына өлімнен кейін осы сезімдерге және қажеттіліктерге қол жеткізуге мүмкіндік береді деп сенді. Тыныс алу, сөйлеу, көру, тамақтану және ішу сияқты өмірлік функциялар осы қажеттіліктердің арасында болды. Сонымен қатар, дуатты аяқтағаннан кейін сиқырларды оқып, құдайлардың алдында өздерінің кінәсіздігін растау үшін есту, көру және сөйлеу сезімдерін пайдалану қажет болды. Қайта туудың символы ретінде оларға ана сүтін алғашқы тамақ ретінде балалар алғандай, жер астына кіргенде сүт, тұзды су және су берілді деп есептелді. Бұл үшін ішу қабілеті маңызды болды. Рекмирдің қабірі сияқты кейбір рәсімдер мәтіндері мұны сипаттайды және мүсіннің денесінің тиісті жерлерін ұстап тұру үшін құралдарды қолданады. Ритуалдық балта: Адамның көзін және аузын тигізіп, сезімдерін қалпына келтіру үшін қолданылатын қол пішіндес ритуалдық құмыра. Пешешкеф: «Оның қа рухын бөлуші» деген мағынаны білдіреді. Бұл обсидиан, шыны немесе тастан жасалған екі ұшты пышақтар, олар жерлеу заттары ретінде жасалған. Ежелгі патшалық кезінде бұл заттар бала туғанда көбелек бауын кесу үшін қолданылған, бұл оның қайта туумен рухани байланысын көрсетеді. Дегенмен, олардың осы кезеңде қандай ритуалға арналғаны әлі күнге дейін белгісіз. Оның қолданылуы ауызға және дененің басқа жерлеріне тигізетін балткаға ұқсас болды. Сондай-ақ, ол саркофагта бейнеленген еріндерге дейін ұсталды. Ол ежелгі патшалық кезінде кең таралған. Ладан: Ладан ауаны тазарту үшін және рәсім кезінде құдайларға жағымды иіс беру үшін жағылды.
The ancient Egyptians held the belief that to reach the afterlife, one must pass through a series of arduous trials in the duat, which involve evading perilous creatures and traps. To prepare for these trials, individuals would have special spells and directions inscribed on their sarcophagus on how to avoid such hazards, known as coffin texts. However, it was necessary for them to possess their basic senses to navigate successfully. The opening of the mouth ceremony was believed to grant their spirits access to these senses and requirements upon death. Vital functions such as breathing, speaking, seeing, eating, and drinking were among these necessities. Moreover, reciting spells and asserting their innocence before the gods after completing the duat required the use of senses such as hearing, seeing, and speaking. As an symbol of rebirth, they were thought to have been given milk, saltwater, and water when entering the underworld, similar to how infants receive milk from their mothers as their initial source of nourishment. Drinking ability was crucial for this purpose. Some texts of the ceremony such as in the tomb of Rekhmire describe this and use the instruments to touch the statue in the appropriate places of its body. Ritual adze: An arm shaped ritual censer used for touching the eyes and mouth to restore the individuals senses. Peseshkef: Believed to mean ‘splitter of his ka spirit’. These were forked blades made of obsidian, glass, or stone that were created as burial goods. During the Old Kingdom, it is evident that these objects were initially employed to sever umbilical cords during childbirth, a practice that aligns with its spiritual association with rebirth. Nevertheless, the precise ritual in which they were originally intended for during this period remains unclear. Its use was similar to that of the adze touching the mouth and other areas of the body. It was also held up to the lips painted on the coffin. It was more prevalent throughout the old kingdom. Incense: Incense was burned to purify the air as well as created an appeasing smell for the gods during the ceremony.
Салтанатты рәсім
Салтанаттың амалдары уақыт аралығына және кімге арналғанына қарай шамалы өзгеріп отыруы мүмкін. Салтанат кезінде орындалуы тиіс 75 амал бар екеніне дәлелдер бар. Олардың ең маңыздысы – Рекмирдің қабірінен табылған.
The actions of the ceremony can vary slightly depending on the time period and who it was being done to. There is evidence of 75 acts that must be done during the ceremony. The most notable being from the tomb of Rekhmire.