Есіктің қағылысы: Мартин Скорсезенің алғашқы фильмі
Who's That Knocking at My Door
Мартин Скорсезедің 1967 ж. түсірген «Есікте кім соғып тұр?» фильмі. Харви Кейтельдің дебюті, қақтығыстар мен құпиялар туралы драма. Кинофестиваль жүлдесі!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1968 жылы Мартин Скорсезе түсірген фильм. "Есікте кім соққан?" (Who's That Knocking at My Door) фильмі, бастапқыда "Мен бірінші қоңырау шаламын" (I Call First) деп аталған, 1967 жылы шыққан американдық тәуелсіз драмалық фильм. Оны Мартин Скорсезе жазған және режиссерлік еткен, ал басты рөлдерде Харви Кейтель мен Зина Бетуне ойнаған. Бұл Скорсезе үшін толық метражды фильмдегі режиссерлік дебюті, ал Кейтель үшін актерлік дебюті болды. Фильм итальян-американдық Дж.Р. (Кейтель) өмірін баяндайды, ол тәуелсіз және еркін мінезді әйелінің (Бетуне) жасырып жүрген құпиясын қабылдауға күш салады. Бұл фильм 1967 жылғы Чикаго кинофестивалінде көрсетілді.
1968 film directed by Martin Scorsese
Who's That Knocking at My Door, originally titled I Call First, is a 1967 American independent drama film written and directed by Martin Scorsese, and starring Harvey Keitel and Zina Bethune. It was Scorsese's feature film directorial debut and Keitel's debut as an actor. The story follows Italian American J. R. (Keitel) as he struggles to accept the secret hidden by his independent and free spirited girlfriend (Bethune). This film was a nominee at the 1967 Chicago Film Festival.
Сюжет
Дж.Р. – Нью-Йорк көшелеріндегі типикалық католик итальяндық америкалық жас жігіт. Ересекте де ол үйге жақын, ішіп-жеп, көңіл көтеретін дос тобымен бірге болады. Ол Стейтен-Айленд паромда танысқан жергілікті қызға ғашық болады, үйленіп, отбасын құруды қалайды. Олардың қарым-қатынасы дами келе, ол қыздың әлі таза екенін ойлап, оны "бұзғысы" келмейді, сондықтан жақындасудан бас тартады. Фильм 35 мм және 16 мм камералармен түсірілді. Скорсезе 35 мм түсірілімнің көп бөлігін Митчелл BNC камерасымен түсірді, бұл өте ауыр камера, ол жылдам қимылдауға кедерілді. Ол кейбір сахналарды 16 мм Eclair NPR камерасымен түсіруді жөн көрді, содан кейін түсірілген материалды 35 мм-ге ұлғайтты. Фильмді монтаждау жұмысының көп бөлігін Роберт Гроден жасады, ол 1975 жылы Ұлттық телеарнада Запрудер фильмін алғаш рет көрсеткен адам еді.
J. R. is a typical Catholic Italian American young man on the streets of New York City. Even as an adult, he stays close to home with a core group of friends with whom he drinks and parties. He gets involved with a local girl he meets on the Staten Island Ferry, and decides he wants to get married and settle down. As their relationship deepens, he declines her offer to have sex because he thinks she is a virgin and he wants to wait rather than "spoil" her. The film was shot with a combination of 35 mm and 16 mm cameras. Scorsese shot most of the 35 mm footage with a Mitchell BNC camera, a very cumbersome camera that impeded mobility. He opted to shoot several scenes with the 16 mm Eclair NPR camera in order to introduce greater mobility, then blow up the footage to 35 mm. Much of the film editing work was done by Robert Groden, who also was the first person to show the Zapruder Film on National Television in 1975.
Шығару
Фильмнің әлемдік премьерасы 1967 жылы қарашада Чикаго халықаралық кинофестивалінде болды. Бір жыл өткен соң, 1968 жылы, фильмді таратқыш Джозеф Бреннер фильмді сатып алып, оны секс сахнасы қосылған жағдайда таратуға ұсыныс жасады, осылайша фильмді сексплуатациялық фильм ретінде сатуға болады. Фильм 1970 жылы ақпанда Медфорд фильмдер дистрибьюторы арқылы «J. R.» деген атпен қайта шығарылды. Дегенмен, соңғы барлық нұсқалары 1968 жылғы атаумен жарық көрді.
The film received its world premiere at the Chicago International Film Festival in November 1967. A year later, in 1968, exploitation distributor Joseph Brenner offered to purchase the film and distribute it on the condition that a sex scene be added so they can market the film as a sex exploitation. The film was re issued in February 1970 by Medford Film Distribution under the title J. R However, all subsequent releases have been published under the 1968 title.
Қабылдау
Американдық сыншы Роджер Эберт 1967 жылы қарашада Чикаго халықаралық кинофестивалінде фильмнің әлемдік премьерасынан кейін оған өте жағымды баға берді (сол кезде фильм әлі де «Мен бірінші шақырамын» деген атпен таныстырылды). Ол фильмді «қазіргі уақытта түсірілген ең жақсы фильмдермен техникалық тұрғыдан салыстыруға болатын, көркемдік жағынан толыққанды және шынайы туынды» деп атады. «Мен оны американдық кинодағы маңызды сәт деп айтуға дайынмын», деді ол. Variety журналы фильмді «коммерциялық табысқа жететін фильм емес, көбінесе сыныптық тапсырма» деп сипаттады. Кейінірек жазылған сын-сараптамада: «Скорсезе кейде фильмді жандандырады, мысалы, Ж.Р. мен екі досының қаладан ауылға сапар шегуі, онда камера олардың қалалық тұрғындармен салыстырғандағы «үлкен қаланың» тарлығын көрсетеді. Алайда, көбінесе оның сценарийі мен режиссурасы драмалық құндылығынан айырылып, баланың жыныстық қиялдарын тым көп көрсетіп береді». Екі жылдан кейін фильм кинотеатрларда көрсетілгенде, Эберт өзінің алғашқы пікіріне асыққан болуы мүмкін екенін мойындады, «Скорсезе кейде тым түсінікті болды және фильмде елеулі құрылымдық кемшіліктер бар» деп мәлімдеді. Дегенмен, ол фильмге бұрынғыдай жағымды көзқарас танытып, «Скорсезе тәжірибесі мен жетілуі артып, одан да сапалы фильмдер түсіруі мүмкін» деген пікір білдірді. The New York Times газетінің Винсент Канби Скорсезе «көптеген коммерциялық фильмдерге қарағанда, сұңғылыққа толы, техникалық жағынан жақсы фильм жасағанын» мойындады. Алайда, ол Скорсезе «кейіпкерлердің өзінен де артық саналы драма жасауға қол жеткізе алмады. Соның салдарынан фильм дәлдігімен және кішкентайлығымен – контакттық баспа сияқты – ерекшеленеді». Metacritic сайтында фильмге берілген орташа балл 100-ден 63-ке тең, бұл «жалпы алғанда жағымды пікірлерді» көрсетеді.
American critic Roger Ebert gave the film an extremely positive review after its world premiere at the Chicago International Film Festival in November 1967 (when it still went by the name I Call First). He called the film "a work that is absolutely genuine, artistically satisfying and technically comparable to the best films being made anywhere. I have no reservations in describing it as a great moment in American movies." Variety described the film as "more of a class exercise than a commercially sound film". The review later stated, "Scorsese occasionally brings the film to life, as in a weekend drive by J. R. and two buddies to an upstate village where the camera shows up their 'big city' shallowness in comparison to the townspeople. Generally, however, his script and direction lack any dramatic value and give far too much exposure to sexual fantasies on the part of the boy." When the film received its theatrical release two years later, Ebert admitted that he had been perhaps too eager with his first review, admitting that "Scorsese was occasionally too obvious, and the film has serious structural flaws." However, he was still highly positive towards the film, and suggested that "It is possible that with more experience and maturity Scorsese will direct more polished, finished films." Vincent Canby of The New York Times acknowledged that Scorsese has "composed a fluid, technically proficient movie, more intense and sincere than most commercial releases." However, he felt Scorsese hadn't "succeeded in making a drama that is really much more aware than the characters themselves. The result is a movie that is as precise—and as small—as a contact print." On Metacritic, the film has a weighted average score of 63 out of 100 based on nine critics, indicating "generally favorable reviews".
Белгілі кейіпкерлер
Мартин Скорсезедің анасы Кэтрин фильмнің басында Дж.Р.-дың анасы ретінде тамақ дайындап, соңында тамақ әкеліп көрсетеді. Скорсезе ханым 1997 жылы қайтыс болғанға дейін ұлының көптеген фильмдерінде пайда болды. Скорсезе өзі де аталмаған бір гангстер рөлінде ойнайды. Ол бүгінгі күнге дейін көптеген фильмдерінде эпизодтық рөлдерде түседі. Салли Гага рөлін Майкл Скала ойнады, ол Нью-Йорк қалалық кеңесінің 32-ауданынан 2017 жылғы кандидат және бұрынғы рэпер Майкл "Пизон" Скаланың әкесі.
Martin Scorsese's mother, Catherine, appears briefly as J. R.'s mother cooking at the beginning of the film and serving food near the end. Mrs. Scorsese would continue to appear in many of her son's films until her death in 1997. Scorsese himself appears uncredited as one of the gangsters. To this day, he still makes cameo appearances in many of his films. The role of Sally Gaga is played by Michael Scala, the father of NYC Council District 32 2017 candidate and former rapper Michael "Pizon" Scala.