Германиялық Жаух әулетінің тарихы

Германиядағы Яух отбасы – тарихы орта ғасырға дейін жететін, Гамбург қаласында саудамен айналысқан бай әулет. Мұрагерлік құрметі мен жыл басы иесі болған.

28 мин оқу

100%

Дереккөз: Jauch family — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Неміс ханзаттық отбасы

Германияның Яух отбасы – орта ғасырдың соңына дейін тарихы бар ханзаттық отбасы. XVII ғасырдың соңында бұл отбасы Гамбург еркін императорлық және Ганза қаласына қоныс аударды. Отбасы мүшелері алыс саудамен айналысты. Олар Гамбургтің мұрагерлік құрметті азаматтары болды және Веллингсбюттель поместьесінің иелері атанды – қазіргі таңда Гамбургтың бір бөлігі. Яухтар әке және ана тарапынан белгілі ұрпақтарды дүниеге әкелді. Олар келесі ғасырларда Яух ескісі Иоганн Христианның (1638–1718) тікелей ұрпақтарының жақын туысқандық байланысын бірнеше танымал замандастарымен байланыстыра алады.

Ханза дәуіріне дейінгі кезең

Яухтар Тюрингиядан шыққан, ал отбасының бірінші мүшесі жесір Лена Джохеррин 1701 жылы Люнебургтің азаматтығын (Bürgerrecht) алды. Олардың отбасынан дін қызметкерлері мен заңгерлер, оның ішінде канон, секулярлы канон, декан және Ганновер сенаторы шықты. Бірақ олар тек қалалық білімді орта таппен ғана шектелмеді. Отбасының басқа мүшелері саудагерлер болып жұмыс істеді – 1699 жылы Гамбургтегі «Ежелгі құрметті саудагерлер цехінде» тіркелді, содан кейін халықаралық саудагерлер ретінде танылды.

Гамбургтің ұлы азаматтары

Сауда фирмасын 18-ші ғасырдың ортасында Карл Даниэль Яух (1714–1794) Лүнбургтен Гамбургке, "қалалардың ханымына" көшірді. 17-ші ғасырдан бері Гамбург Германияның экономикалық тарихында ерекше рөл атқарып келді, себебі Гамбург бекіністерінің арқасында Отыз жылдық соғыстан барлық неміс қалаларының ішіндегі ең бай және ең көп халқы бар қала ретінде шықты. Гамбург – қатаң буржуазиялық сауда республикасы болатын, онда 1276 жылдан бері жер аударылған дворяндар болған жоқ, сондай-ақ басқа еркін императорлық қалаларда кездесетін басқарушы элиталардың ресми түрде анықталған класының патрициандары да болған жоқ. Авторитаризммен басқарылатын монархиялардағы қалалардағы медиатизацияланған буржуазиядан өзгеше, Гамбургтің ерекшелігі – Англия мәдениетіне байланысты еркін азаматтарымен сипатталатындығы еді. Республика болғанымен, қала демократия емес, тіпті олигархия болатын, өйткені оны тек Ганзеатендер басқарды. Олар Гамбург, Бремен және Любек егемен және республикалық мемлекеттеріндегі қоғамның шағын, таза буржуазиялық жоғарғы сыныбын құрады. Бұл үш қала 1630 және 1650 жылдар аралығында Ганзалық қауымдастықты (Hanseatische Gemeinschaft) құрды. Ол Ханза лигасының 17-ші ғасырдың басында бұрынғысынан тоқтатылуынан кейін құрылды. Сондықтан, бұрынғы Ханза лигасының Ганза саудагерлерінен (Hansekaufmann) және кейіннен Ганзалық қауымдастықты құрған үш қаланың класы ретінде Ганзеатендерді ажырату қажет. 18-ші ғасырдың соңынан бері отбасы Ганзеатендерге жатады. Иоганн Кристиан Яух үлкен (1765–1855), қазіргі Яухтың соңғы ортақ атасы, 18-ші ғасырдың соңында Гамбургтің еркін императорлық және Ганзалық қаласының азаматтығын (Bürgerrecht) алып, содан кейін мұрагерлік Ұлы буржуазия құқығын (Großbürgerrecht) алды. Риттмейстер Август Яух (1848–1930) шамамен жиырма жыл бойы, 1915 жылға дейін – жасының үлкендігіне қарамастан, Ландвер атты әскерінде әскери қызметке ерікті түрде келген – Гамбург Парламентінің Ұлы буржуалардың (Notabelnabgeordneter) өкілдері ретінде тағайындалған соңғы мүшелерінің бірі болды және буржуалардың сайлауына қатыспады. 1918–19 жылдардағы неміс революциясында жұмысшылар мен сарбаздар кеңестері қалалық әкімшілікті өз бақылауына алды, бұл Гамбургте де Ганзеатендердің билігін аяқтады.

The trading firm was relocated in the middle of the 18th century by Carl Daniel Jauch (1714–1794) from the falling back Lüneburg to Hamburg, the ″Queen of the cities″. Since the 17th century Hamburg played a special role in Germany's economic history because thanks to its Hamburg Fortifications it came out of the Thirty Years' War as the wealthiest and most populous of all German cities. Hamburg was a strictly bourgeois mercantile republic in which neither nobility existed, which was exiled since 1276, nor patricians in the strict sense of the formally defined class of governing elites found within the other free imperial cities. In contrast to the mediatised burgesses in the towns located in monarchies which were governed by authoritarianism Hamburg was characterized by its free citizens tied to the culture of England. Although a republic the town was not a democracy moreover an oligarchy because it was governed solely by the Hanseaten. They formed the small in Hamburg and Bremen purely bourgeois upper class of society in the sovereign and republican states Hamburg, Bremen and Lübeck. These three cities built up between 1630 and 1650 the Hanseatic Community (Hanseatische Gemeinschaft). It was formed after the Hanseatic League became informally extinct in the beginning of the 17th century. Therefore, it has to be differentiated between the earlier Hanseatic merchants (Hansekaufmann) of the former Hanseatic League and the later Hanseaten as a class of the three cities which built the Hanseatic Community. Since the end of the 18th century the family belongs to the Hanseaten. Johann Christian Jauch senior (1765–1855) who is the last common ancestor of today's Jauch, gained at the end of the 18th century the citizenship (Bürgerrecht) of the Free Imperial and Hanseatic City of Hamburg and subsequently the hereditary grand burghership (Großbürgerrecht). Rittmeister August Jauch (1848–1930) was for almost twenty years till 1915 – when he volunteered regardless of his age for military service in the Landwehr cavalry one of the last members of the Hamburg Parliament, who were delegated as representatives of the grand burghers (Notabelnabgeordneter) and not contesting an election by the burghers. In the German Revolution of 1918–19 the workers' and soldiers' councils put the city administrations under their control ending the reign of the Hanseaten also in Hamburg.

Гамбургтегі жер иелері, Дания Корольдігінің иелері

Отбасы Эльба өзенінің жанындағы ескі Гамбург ағаш портының қасында және қаланың дамбасында орналасқан Барокко стиліндегі Штудтдейх 10 үйіне, сондай-ақ жақын маңдағы Штудтдейх 3 және Штудтдейх ан дер Эльбсайте (Эльбсайде) 159 үйлеріне ие болды. Штудтдейх 10 (кейде Штудтдейх 9 деп аталады) – 1943 жылдың шілде айының соңында «Гоморра» операциясында қиратылған Гамбург Митте ауданындағы мәдени мұра ескерткіштері тізіміне енген. Бұл әуе соғысы тарихындағы ең ауыр шабуыл болды, кейін британдық шенеуніктер оны Германияның Хиросимасы деп атады. Осы тарихи ғимаратпен бірге Хамбургтегі бұрынғы зираттағы (Alter Hammer Friedhof) отбасылық мазар және мұқтаж жесірлерге арналған Аугуст Яух әйелдер үйі (Auguste Jauch Stift für bedürftige Witwen), Bürgerweide 59 мекенжайында орналасқан, қирады. Сыртқы Альстер көлінің айналасында Жаухтар An der Alster 24, An der Alster 28 және Schwanenwik 18 үйлеріне иелік етті. Сонымен қатар, олар Рейнбектегі Билле өзені мен сол кездегі танымал бау-бақшалық Хамм қалашығындағы ауылдық үйлерге ие болды. Гамбургті қоршаған аймақтар Холштейн герцогтығына қарасты және 1713 жылдан бастап Дания Корольдігінің, кейін Пруссия Корольдігінің Шлезвиг-Гольштейн провинциясының аумағы болды. Осы жерде Жаухқа Wellingsbüttel Manor, Schönhagen Manor және Krummbek Manor, сондай-ақ Фернсвик және Мариенхоф егістіктері тиесілі болды. Бүгінде Жаухтар «Вон Отегравен» шарап зауына ие. Қожалық үй, оның ағылшын бағы және Канцемер Альтенберг жүзімдігі мәдени мұра ескерткіштері тізіміне енген. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында Саар өзенінің арғы жағынан оқ атқан АҚШ-тың 10-шы бронетанкті дивизиясы салдарынан сарай қатты зақымдалды. 1954-1956 жылдары ол қайта жаңартылып, кеңейтілді. Стюарт Пиготтың айтуынша, «Вон Отегравен» шарап зауыты аймақтағы ең әдемі нысандардың бірі болып табылады. Гватемаладағы Сан-Рафаэль-Пи-де-ла-Куэстаға жақын орналасқан Армения-Лорена плантациясы және Жаухқа тиесілі басқа да кофе плантациялары АҚШ үкіметінің қысымымен Екінші дүниежүзілік соғыста Гватемала үкіметі тәркіледі және 1953 жылы өтемақысыз иелініп алынды.

The family owned on the Elbe next to the old Hamburg timber harbour and situated on the city's dyke the Baroque house Stadtdeich number 10 and the nearby houses Stadtdeich 3 and Stadtdeich an der Elbseite (on the Elbside) 159. Stadtdeich 10 (sometimes referred to as Stadtdeich 9) was a List of Cultural Heritage Sites in the Quarter Hamburg Mitte which was destroyed in the Operation Gomorrah end of July 1943 – the heaviest assault in the history of aerial warfare and later called the Hiroshima of Germany by British officials. Destroyed along with this historical building were the family crypt on the former cemetery in Hamm, Hamburg (Alter Hammer Friedhof) and the Auguste Jauch Woman's Home for Needy Widows (Auguste Jauch Stift für bedürftige Witwen) located Bürgerweide 59 there. Around the Outer Alster Lake the Jauch possessed the houses An der Alster 24, An der Alster 28 and Schwanenwik 18. In addition, they possessed country houses on the Bille in Reinbek and in the then popular garden suburb Hamm. The regions surrounding Hamburg belonged to the Duchy of Holstein and were since 1713 territory of the Kingdom of Denmark, later Province of Schleswig Holstein in the Kingdom of Prussia. Here became the property of the Jauch Wellingsbüttel Manor, Schönhagen Manor and Krummbek Manor and the estates Fernsicht and Marienhof on the Stör at Kellinghusen and Schwonendal in Karby, Schleswig Holstein. Today the Jauch own the Von Othegraven Winery. The manor house, its English garden and the vineyard Kanzemer Altenberg constitute a listed cultural heritage site. The manor house was heavily damaged at the end of the Second World War by the U. S. 10th Armored Division shooting from the other side of the Saar river. It was restored and enlarged between 1954 and 1956. According to Stuart Pigott von Othegraven Winery ″is one of the most beautiful properties″ in the region. The plantation Armenia Lorena and other coffee plantations of the Jauch nearby San Rafael Pie de la Cuesta in Guatemala were under severe pressure of the US government seized by the Guatemalan government in the Second World War and expropriated without compensation in 1953.

Гамбургтің өзін-өзі басқарудағы көрнекті тұлғалар

Киелі Рим империясының құрлықта орналасқан императорлық мемлекеттеріндегі қарапайым халық (Untertanen) бюрократия мен оның мемлекеттік қызметкерлеріне (Beamtentum) бағынса, Гамбург ең құрметті азаматтары – Гамбургтің көрнекті тұлғалары (Hamburger Notabeln) арқылы құрметті өздік басқару құқығымен ерекшеленді. Яухтар негізінен 1788 жылғы Гамбургтың кедейлерге арналған жалпы мекемесінің (Armenpfleger) құрметті қайырымдастары, Гамбург реформаториясының қамқорлары және өздерінің және басқа да гуманитарлық қорлардың мүшелері ретінде қызмет етті. Яухтар қаладан қолдау алмаған кедейлерге көмек көрсететін «Боргфельде, Хамм және Горнға гуманитарлық көмек» (Hülfsverein für Borgfelde, Hamm und Horn) қорының негізін қалаушылардың бірі болды. Гуманитарлық қорлар құрудағы ежелгі Ханза дәстүрін сақтай отырып, Яухтар кедейлерге күнделікті тегін тамақтандыру (Armenspeisung) ұйымдастырды. Олар сондай-ақ Гамбургте (Wohnstifte) және Веллингсбюттельде кедейлерге арналған үйлер салып, күткен. Иоганн Кристиан Яух үлкен (1765–1855) 1820 жылдан 1833 жылға дейін Гамбург Хаммербруктың бөгет сақшысы және аға бөгет сақшысы (Ältester Deichgeschworener) қызметін атқарды. 1825 жылғы ақпан айындағы су тасқыны кезінде бөгет Яух үйі Stadtdeich 10-ның оңтүстік-шығысында 2000 фут жерде бұзылғанда, ол аға бөгет сақшысы ретінде жауапты болды.

Гамбургтегі азаматтық милициядағы ат әскерінің офицерлері

Гамбург азаматтық милициясында әлеуметтік жағдай мен адамның байлығы оның қызмет саласын және әскери шені алдын ала анықтады – бұл Корольдік Пруссия армиясынан өзгеше болды, онда офицер шені адамды қоғамның жоғарғы топқа жатқызатын. Ең беделді азаматтар милицияда офицерлер болып қызмет етуге құштарлық танытты. Әдетте, атты әскердегі қызмет жоғары әлеуметтік мәртебенің белгісі саналды, себебі атты әскердің жылқысын күтіп ұстау және әрбір атты әскердің өз қаражатынан ұстауы тиіс болған ат бақташысын жалдау қымбатқа түсетін. Атты әскер офицерінің формасының барлық металл бөліктері алтынмен жалатылуы керек еді. Осы себептерге байланысты, Ганза атты әскері бай қала тұрғындарының жиналатын орны болды. Әскери қызметке шақырылған отбасы мүшелері атты әскер командирлері Риттмейстер Эрнст Мерк және кейін Риттмейстер Адольф Годфройдың басшылығымен атты әскердегі бірінші лейтенанттар ретінде қызмет етті.

Ханза одағының ата-бабалары

Отбасының Гамбург тармағының арасында Гамбург қала-мемлекетінің бірнеше бірінші мэрлері болған, олар тарихи тұрғыдан егеменді мемлекет басшысына балама. Олардың бірі – Иоганн Веткен (1470–1538), ол Гамбургтегі лютерандардың жетекшісі, протестанттық реформацияны іске асырып, қаланың тұңғыш евангелистік мэрі атанды.

Ұрпағы

Элеонора Мария Яух (1732–1797) – Любек ханзаадалық Овербек отбасының түп атасы, оған оның ұлы бургомистр (мемлекет басшысы) Кристиан Адольф Овербек және оның немересі суретші және Назарет қозғалысының басшысы Фридрих Овербек жатады. Яухтың басқа ұрпақтары: бақытты Ханна Хрзановска, Нобель сыйлығының лауреаты, роман жазушы Генрих Сиенкевич, алғашқы халықаралық неміс гольф чемпионы Элис Кнуп, Болтон барондары, жойылған Болтон герцогтігінің иелері, Польша магнаттарының тармақтары – Чарториски княздары және Потоцки графтары, сондай-ақ Подхорски княздарының тармақтары және Ворониецкий үйі. Констанция Яух (1722–1802) – сейм арқылы индигенат алған поляк ақсүйек Лелевел отбасының түп атасы. Оның ұлы Кароль Маурици Лелевел, Польша королі Август III-нің шақырылған әкесі, 1791 жылғы 3 мамырдағы Конституцияның авторларының бірі, ол Еуропаның алғашқы заманауи конституциясы болып саналады және поляк ағартушылығының рухынан туындады. Польша тарихшысы және көтерілісші Иоахим Лелевел (1786–1861), Констанция Яухтың немересі, Польшаның ресми емес ұраны «Біздің және сіздің бостандығыңыз үшін» дегеннің авторы. Ол 1830 жылғы қараша көтерілісінде Польшаның Уақытша үкіметінің мүшесі болды. 1831 жылы радикалдық патриоттық клубтың президенті ретінде оның басшылығымен Николай I Польша патшасы тақтан түсірілді. Оның інісі, подполковник Ян Павел Лелевел (1796–1847) 1833 жылғы 3 сәуірде Франкфурт Вахенштурмға, барлық неміс мемлекеттерінде төңкеріс бастауға қатысты. Полковник Альберт Диц (1798–1859), Людовика Яухтың (1772–1805) ұлы, 1849 жылғы 3 сәуірде императорлық делегацияның отыз екі мүшесінің бірі болды, ол Пруссияның Фридрих Вильгельм IV-іне император лауазымын ұсынды. Вафен СС генерал-лейтенанты Карл Фишер фон Треуэнфельд, Элеонора Мария Яухтың (1732–1797) ұрпағы, Эрих Людендорфтың жақын досы және 1923 жылы Адольф Гитлердің Германияда билікті басып алуға жасаған сәтсіз әрекеті – Beer Hall Putsch-тің жетекші тұлғаларының бірі болды. Шарлотта Яухтың (1811–1872) немересі Отто фон Фельдман (1873–1945) Пауль фон Гинденбургтің саяси кеңесшісі және 1925 жылы Гинденбургтің Германия президенті болуына бағытталған науқанды ұйымдастырушы болды.

Eleonora Maria Jauch (1732–1797) is the ancestress of the Lübeck Hanseatic Overbeck family to which belong her son the burgomaster (head of state) Christian Adolph Overbeck and her grandson the painter and head of the Nazarene movement Friedrich Overbeck. Other offspring of the Jauch are the Blessed Hanna Chrzanowska, the Nobel Prize winning novelist Henryk Sienkiewicz, the first International German Golf Champion Alice Knoop, the Barons Bolton, owners of the extinct duchy Bolton, branches of Magnates of Poland as the Princes Czartoryski and the Counts Potocki, as well as branches of the Princes Podhorski and the House of Woroniecki. Constance Jauch (1722–1802) is the ancestress of the Polish noble Lelewel family which was granted the indygenat by the sejm. Her son Karol Mauricy Lelewel, godson of King Augustus III of Poland, belongs to the fathers of the Constitution of May 3, 1791 which is regarded to be the first modern constitution of Europe, grown out of the spirit of Polish Enlightenment. The Polish historian and rebel Joachim Lelewel (1786–1861), grandson of Constance Jauch, was creator of Poland's unofficial motto "For our freedom and yours". He was member of Poland's Provisional Government in the November Uprising 1830. Czar Nicholas I was dethroned in 1831 as King of Poland under his leadership as president of the radical Patriotic Club. His brother Lieutenant Colonel Jan Pawel Lelewel (1796–1847) participated on 3 April 1833 in the Frankfurter Wachensturm, the attempt to start a revolution in all German states. Colonel Albert Deetz (1798–1859), son of Ludovica Jauch (1772–1805), was one of the thirtytwo members of the Emperor Deputation on 3 April 1849 which offered Frederick William IV of Prussia the office of emperor. Lieutenant general of the Waffen SS Karl Fischer von Treuenfeld, descendant of Eleonora Maria Jauch (1732–1797), was a close friend of Erich Ludendorff and one of the leading figures of the Beer Hall Putsch in 1923, a failed attempt by Adolf Hitler, to seize power in Germany. Charlotte Jauch's (1811–1872) grandson Otto von Feldmann (1873–1945) was policy officer of Paul von Hindenburg and in charge of the campaign by which Hindenburg became President of Germany in 1925.

Сульзадан шыққан

1512 жылы Георг, Матиас және Николаус Яух Бергсульзада мүліктік иеленушілер (Besessene Männer) ретінде тіркелді. Матиас Яух Яух Сегелиц иелігімен билеуші тарапынан феодқа ие болды. Георг Яух (1606–1675) Сулза қаласының бургомистрі болды.

Ханновер үйінде

1701 жылы Яухтар Люнебургтің азаматтары болды. Люнебургте Иоганн Кристофер Яух (1669–1725) Сент-Джон шіркеуіндегі лютеран шіркеулерінің корольдік британдық және курфюрсттік Брауншвейг-Люнебург деканы (Königlich Großbritannischer und Kurfürstlich Braunschweig Lüneburgischer Stadtsuperintendent) болды, ал Иоганн Кристиан Яух (1702–1778) канон болды, 1754 жылы – collegii canonici кіші ағасы (subsenior), 1760 жылы – аса құрметті (Erster Domherr) және вице-декан (Vizedekan), Бардовик лютеран соборының провосты міндетін атқаратын. Ол протестанттық реформацияның лютерандық теологы Соломон Геснердің (1559–1605) шөбересі, диякон Пауль Геснердің ұлы, Мартин Лютер оқытқан және Йоханнес Бугенгаген киелі қызмет атқаруға дайындаған Клара Мария Рюденге (1710–1775) үйленді, осылайша барлық кейінгі Яухтардың түбірі болды. Оның әкесінің әкесі, Гамбургтегі философия профессоры Бернхард Веренберг (1577–1643), сол жердегі белгілі ғалым Иоахим Юнгиусқа қарсы болды. Оның інісі Иоганн Кристофер Яухтың және Филипп Меланхтонның шөбересі Генрих Джонатан Веренберг (1651–1713) болды. Декан Иоганн Кристофер Яухтың ұлы Людольф Фридрих Яух (1698–1764) Люнебургтегі Киелі Михаил шіркеуінің (Michaeliskirche) аға пасторы болды, ал оның інісі Тобиас Кристоф Яух (1703–1776) – заңгер және хатшы (Stadt-Secretarius), Люнебург қалалық кеңесінің (Magistrat) мүшесі болды. Карл Яух (1735–1818) – британдық корольдік және Брауншвейг-Люнебург сайлау судьясы, Хорнбургтегі қамал сотының басқарушысы (Burggerichtsverwalter) және Бардовик соборының каноны, Фридрих Август Яух (1741–1796), императорлық азаматтық құқық нотариусы Адольф Яухтың (1705–1758) ұлы, Ганновер қаласының сенаторы және полиция бастығы болды. Карл Яух (1680–1755), Люнебургтегі саудагер, теолог, алхимик және дәрігер Иоганн Конрад Диппельдің қолдаушысы болды, кейбір авторлар оны Мэри Шеллидің «Франкенштейн» романының прототипі деп санайды. Диппель 1727 жылы Даниядан қуылғаннан кейін Карл Яух 1729 жылы Люнебургтен қуылған босқынға пана берді. Карл Яух Любек деканы Август Пфайффердің (1640–1698) шөбересіне үйленді, ол Иоганн Себастьян Бахтың сенімі мен ойлауына зор әсер етті. Элеонора Мария Яухтың (1732–1797) қайын атасы Бардовик деканы Каспар Николаус Овербек болды, оның тәрбиесінде Август Герман Франке 1687 жылы өзінің «Люнебургтік түрленуін» (Lüneburger Bekehrung) басынан өткізген, осылайша пиетизмнің алғашқы көшбасшыларының бірі болды.

1701 the Jauchs became burghers of Lüneburg. At Lüneburg Johann Christopher Jauch (1669–1725) was Royal British and Electoral Brunswick Lüneburg Dean of the Lutheran churches (Königlich Großbritannischer und Kurfürstlich Braunschweig Lüneburgischer Stadtsuperintendent) at St. John's Church, Lüneburg, while Johann Christian Jauch (1702–1778) became canon, 1754 subsenior collegii canonici, 1760 The Very Reverend (Erster Domherr) and vice dean (Vizedekan) with the function of a provost of the Lutheran cathedral of Bardowick. He married Clara Maria Rhüden (1710–1775), who was a great great grandchild of the Lutheran theologian of the Protestant Reformation Salomon Gesner (1559–1605), thereby ancestor of all later Jauchs, son of deacon Paul Gesner, who was taught by Martin Luther and consecrated by Johannes Bugenhagen. Her great great grandfather, the professor of philosophy at Hamburg, Bernhard Werenberg (1577–1643), has been an opponent to the noted scientist Joachim Jungius at the same place. Her uncle was the predecessor of Johann Christopher Jauch and great grandson of Philipp Melanchthon Heinrich Jonathan Werenberg (1651–1713). Ludolph Friedrich Jauch (1698–1764), son of the dean Johann Christopher Jauch, was Senior Pastor of Lüneburg's St. Michael's Church (Michaeliskirche), his brother Tobias Christoph Jauch (1703–1776), was a legal practitioner and deputy (Stadt−Secretarius), member of the municipal council (Magistrat) of Lüneburg. Carl Jauch (1735–1818) was Royal British and Electoral Brunswick Lüneburg judge of the castle court of justice (Burggerichtsverwalter) in Horneburg and canon of the Cathedral of Bardowick, Friedrich August Jauch (1741–1796), son of the imperial civil law notary Adolph Jauch (1705–1758), was senator and police governor of the city of Hannover. Carl Jauch (1680–1755), merchant in Lüneburg, has been a supporter of the theologian, alchemist and physician Johann Konrad Dippel, by some authors debatably claimed to be the model for Mary Shelley's novel Frankenstein. After Dippel's expulsion from Denmark 1727 Carl Jauch gave shelter to the refugee who was 1729 expelled from Lüneburg, too. Carl Jauch was married to a grandniece of the Lübeck dean August Pfeiffer (1640–1698), who strongly influenced the faith and the thinking of Johann Sebastian Bach. Eleonora Maria Jauch's (1732–1797) father in law was the dean of Bardowick Caspar Nicolaus Overbeck, in whose foster parental home August Hermann Francke 1687 had been guest when he experienced his so called "Lüneburg conversion" (Lüneburger Bekehrung), making him one of the earliest leaders of Pietism.

Саксонияның сайлаушыларына және Польшаның патшаларына қатысты

1698 жылы Иоганн Кристофер Яух Люнебургтегі лауазымын тастап, Польша королевасы және Литваның ұлы герцогинясы Кристиана Эберхардиннің сарай капелланы қызметін атқарды. Ол күйеуінің католицизмге өткеннен кейін лютерандық дінін сақтауға оны ынталандырды. Оның отандастары, протестанттар, Кристиана Эберхардинді кейін "Саксонияның дұға тірегі" (Die Betsäule Sachsens) деп атады. Оның інісі Иоахим Даниэль (1688–1754) бастапқыда Жеті Біріккен Нидерланд Республикасының армиясында қызмет етті, ал 1705 жылы саксон армиясына лейтенант болып ауысты. Ол Ұлы Солтүстік соғысы кезінде 1711–12 жылдары Стральсундты бірінші қоршауға капитан ретінде қатысты. Соңында ол бір уақытта корольдік поляк полковнигі (1736 жылдан бастап), саксон майор-генералы (1746 жылдан бастап), Польшадағы саксон құрылыс басқармасының бақылаушысы (1721 жылдан бастап), директор атағымен (1736 жылдан бастап) сыйақы алды. Оның басты міндеті Варшава қаласының барокко стилінде дамуын қадағалау болды. Саксон сарайының Варшавадағы кең ауқымды той-думандарына жауапты болды. 1730 жылы Зейтайнда өткен бес сағатқа созылған әсем фейерверктердің соңында 48 шетелдік ханзада мен көптеген басқа да ақсүйектердің алдында дұрыс "VIVAT" орнына "FIFAT" деп қате жазылып, жарықтандырылғандықтан, ол "Fifat" деген лақап атын алды. Ол Варшаваның Солец қалашығында Яух сарайын салды және Польшадағы бірнеше көрнекті барокко ғимараттарының архитекторы болды. Ол Ева Мария Мюннихке үйленді, ол кейіннен ресейлік фельдмаршал Буркхард Кристоф графы фон Мюннихтің (1683–1767) қызы болды, ол саксон құрылыс басқармасының бастығы қызметін атқарған. Оның ұлы Август фон Яух (1731 ж.т.) король Август II-нің шаңырағында туған. Корольдің ата-анасына сыйлаған, кейін Иоахим Лелевел үшін пайдаланылған биегі қазір Ұлттық мұражайда көрсетілуде. 1863 жылы ол Heiligengeistfeld халықаралық ауыл шаруашылығы көрмесінің демеушісі болды. Оның ұлы Карл Яух (1828–1888) Веллингсбюттельдің иесі болды. Ол Луиза фон Плессенге (1827–1875) үйленді, ол Мекленбург герцогтығының губернаторы (Großherzoglich Mecklenburgischen Oberlanddrost) Ульрих фон Плессеннің қызы және барон (Reichsfreiherr) Сенека фон Гельтингтің (1715–1786) шөбересі болды, ол Иоганнес Теденстің туысына үйленген және Голландияның Шығыс Индия компаниясының Чиребондағы өкілі ретінде зор байлыққа ие болды. Оның атасы Диедерих Бродерсен (1640–1717), қазіргі Веллингсбюттель тармағының Яухтарының арғы тегі, сонымен қатар композитор Йоханнес Брамстың да арғы тегі болып табылады. Осы неке арқасында ең ерте танымал ата-бабасы Гельмольд I де Хуккелем, 1097 жылы құжатталған, Веллингсбюттель тармағын фон Плессен, фон Мольтке және фон Оэрцен отбасыларының көптеген басқа да көрнекті ұрпақтарымен байланыстырады. Аугуст Яух (1822–1902) Гамбургтың кедейлеріне көмек көрсеткен белгілі қайырымдылық жасаушылардың бірі болды. Полковник Ханс Яух (1883–1965), "Яух" еркін корпусының командирі, 1920 жылы коммунистік көтерілістерді басуға қатысты және отбасының Рим католик тармағын құрды. Луиза Яух (1885–1933) 1912 жылы оның әйелі Катия Манн болған кезде Давостағы "Сиқырлы тау" романындағы бас медбике болды. Луиза Яухтың ерекшеліктері романның бас медбикесі Адритасия фон Майлендонкты жасау үшін пайдаланылды. Әр түрлі сауалнамаларда Гюнтер Яух (1956 ж.т.) "Ең зиялы неміс" (2002), "Саясатқа өтуі тілек білдірілген ең танымал тележұлдыз" (2003) және "Ең танымал неміс" (2005) деп танылды. 2001 жылы ол ойын-сауық саласындағы әлемдік сыйлыққа ие болды. 2008 жылдан бері оның мүсіні Берлиндегі Мадам Тюссо балауыз музейінің бөлігі болып табылады.

1698 Johann Christopher Jauch adjourned his function in Lüneburg and served as court chaplain for Christiane Eberhardine of Brandenburg Bayreuth, queen consort of Poland and grand duchess consort of Lithuania during her cure at Pretzsch, encouraging her to keep at her Lutheran faith after the conversion of her husband to Catholicism. Christiane Eberhardine later was named by her Protestant countrymen "The Praying Pillar of Saxony" (Die Betsäule Sachsens)

His brother Joachim Daniel (1688–1754) served at first in the army of the Republic of the Seven United Netherlands, before he changed 1705 as lieutenant into the Saxon army. He took part as a captain in the first siege of Stralsund 1711–12 during the Great Northern War. At the end he was contemporaneously royal Polish colonel (since 1736), electoral Saxon major general (since 1746), superintendent of the Saxon building authority in Poland (since 1721), with the title director (since 1736), remunerated for each function separately. His primary obligation was to supervise the baroque development of the city of Warsaw. Vital was his responsibility for the extensive merrymakings of the Saxon court at Warsaw. When 1730 at the end of tremendous fireworks at Zeithain which lasted for five hours, instead of the correct "VIVAT" in front of 48 foreign princes and numerous other lords a mistake in writing occurred and a "FIFAT" was illuminated, he gained his cognomen "Fifat". He erected the Palais Jauch in Warsaw's suburb Solec and was architect for a number of prominent baroque buildings in Poland. He married Eva Maria Münnich, said to be the daughter of the later Russian field marshal Burkhard Christoph Count von Münnich (1683–1767), his predecessor as superintendent of the Saxon building authority. His son August von Jauch (b. 1731) was godson of King Augustus II the Strong. The elaborate cradle endowed to his parents by the king, later the cradle for Joachim Lelewel, is exhibited in the National Museum, Kraków. 1863 he was a patron of the international agricultural exhibition on the Heiligengeistfeld. His son Carl Jauch (1828–1888) was Lord of Wellingsbüttel, too. He married Louise von Plessen (1827–1875), daughter of the Grand Ducal Mecklenburg Governor (Großherzoglich Mecklenburgischen Oberlanddrost) Ulrich von Plessen und great granddaughter of Baron (Reichsfreiherr) Seneca von Gelting (1715–1786), who was married to a niece of Johannes Thedens and had become highly wealthy as chargé d'affaires of the Dutch East India Company in Cirebon. His grandfather Diederich Brodersen (1640–1717), ancestor of today's Jauchs of the Wellingsbüttel branch is also an ancestor to the composer Johannes Brahms. Because of this marriage the earliest notable ancestor is Helmoldus I de Huckelem, documented 1097 and connecting the Wellingsbüttel branch to numerous prominent other descendants of inter alia the von Plessen, von Moltke und von Oertzen families. Auguste Jauch (1822–1902) was one of the well known benefactors to the poor of Hamburg. Colonel Hans Jauch (1883–1965), Commander of the Freikorps "Jauch", took part in putting down communist uprisings in 1920 and is founder of the Roman Catholic branch of the family. Luise Jauch (1885–1933) was head nurse at The Magic Mountain at Davos, the second famous novel of Thomas Mann, when his wife Katia Mann stood there 1912. Luise Jauch's traits have been utilized for the novel's head nurse Adritacia von Mylendonk. In different polls Günther Jauch (b. 1956) was elected as “Most intelligent German” (2002), “Most wanted TV star to become politician” (2003) and “Most popular German” (2005). He was awarded in 2001 the World Award for entertainment. Since 2008 his sculpture is part of Madame Tussauds wax museum at Berlin.

Гватемаладағы ірі жер иелері

Гватемалада кофе бизнесі бастапқыда неміс инвесторларының қолында болды. "АҚШ үкіметі Гватемала үкіметін неміс кофе иеліктерін тәркілеуге және неміс азаматтарын қамауға мәжбүр етті. Бұл АҚШ компанияларына Гватемала кофе өнеркәсібін бақылауға мүмкіндік берді."

Генрих Яух, Гамбургтегі бірінші мемлекеттік прокурор

Генрих Яух (1894–1945) – соғыс аралығындағы советтік агент Ян Вальтинге және тағы 52 айыпталушыға қарсы қылмыстық іс бойынша Гамбургтегі арнайы трибуналдың (Sondergericht) прокуроры. Яух осы сот арқылы Гамбургтегі Қызыл флотты (Rote Marine) талқандады. Вальтин өзінің «Түннен шығу» атты өмірбаянында, 1941 жылы АҚШ-та ең көп сатылған және TIME журналының «Жыл кітабы» деп танылған, сот процесі мен өлім жазалары туралы былай деп хабарлайды: Бұл сот процесі 1936–1938 жылдар аралығында Иосиф Сталиннің бастамасымен Кеңес Одағында өткен үш көрсетілімді сот процесінің үлгісі саналды. Осы сот процестерінде Сталин көне большевиктердің көп бөлігінен, сондай-ақ Кеңес құпия полициясының бұрынғы жетекшілерінен құтылды. Сонымен қатар, Генрих Яух Берлинге шақырылғанға дейін Гамбургте өлім жазасына кесілгендердің көп бөлігін жеңіп алғаны есептеледі. Өлім жазасына алғашқылар ретінде кесілгендер 1934 жылдың 19 мамырында аттырылды. Бұрын гильотина қолданылған, бірақ ол француздық бас кесу әдісі ретінде таратылды. Одан кейін адамдар палачтың балтысымен өлімге ие болды. Генрих Яухтың басшылығымен орындалған өлім жазалары, Альтонаның қанды жексенбісі оқиғаларымен байланысты, роман мен екі фильмге әдеби үлгі болды. Жазушы Арнольд Цвайг 1938 жылы Хайфадағы газеттен Детмер мен басқаларды бірнеше айдан кейін өзін-өзі өлтірген Фок есімді шебер қасапшы өлтіргені туралы қате ақпаратты оқыды. Цвайг бас кесулерді және болжамды палаштың тағдырын әдеби тұрғыдан пайдаланды және 1943 жылы «Вандсбектің балтысы» (Das Beil von Wandsbek) романын жариялады. 1951 жылы шығыс германиялық «Вандсбектің балтысы» ромасынан киносценарий жасалды, содан кейін 1982 жылы батыс германиялық «Вандсбектің балтысы» фильмі түсірілді. Джонни Детмердің есіне оның Гамбургтегі Эйльбек ауданындағы үйінің алдына Столперштейн орнатылды. 1937 жылы Генрих Яух кеме иесі және атланттық автокөліктік тасымалдауды ұйымдастырушы Арнольд Бернштейнге қарсы айып тақты. Бернштейн валюталық қылмыс жасады деген айыппен түрмеге қамалды. Ол тұтқындалған кезде Германиядағы ең ірі еврейлік кәсіпорындардың біріне ие болған. Кәсіпорын өтемақысыз тартылып алынды, ал АҚШ долларымен қосымша 30 000 доллар төленгеннен кейін Бернштейнге Германиядан кетуге рұқсат берілді. Бұл көрсетілімді сот процесі еврей мүлігін арийлендірудің алғашқы ірі қадамы деп есептеледі. Сол сияқты Генрих Яух нацистік мемлекеттің Альфред Топферге тиесілі сауда фирмасы Альфред К. Топфер компаниясын бақылауға алуын ұйымдастырды. Ол Топферді 1937 және 1938 жылдар аралығында валюталық құқық бұзушылықтар бойынша тұтқындады, бірақ Топфер өзінің фирмасын басқарудан бас тартты.

Heinrich Jauch (1894–1945) was the Prosecuting Attorney of the Special Tribunal (Sondergericht) Hamburg in the criminal trial against the Soviet agent during the interwar period Jan Valtin and 52 other defendants of whom nine were condemned to death. Jauch crushed with this trial the Red Navy (Rote Marine) Hamburg. Valtin reports in his biography “Out of the Night”, the US bestseller of 1941 and the TIME “Book of the Year”, the trial and the executions:

The trial is regarded to be the model for the Moscow Trials which were a series of three show trials held in the Soviet Union at the instigation of Joseph Stalin between 1936 and 1938. I these trials Stalin got rid of most of the surviving Old Bolsheviks, as well as the former leadership of the Soviet secret police. In addition, it is believed that Heinrich Jauch has won the majority of the death sentences in Hamburg bevor he was called to Berlin. The first who were sentenced to death were executed on 19 May 1934. Formerly a guillotine had been used, but it had been discarded as a French method of decapitation. Since then people were put to death with an executioner's ax. The executions under the direction of Heinrich Jauch became, entwined with the events of the Altona Bloody Sunday, the literary model for a novel and two films. The novelist Arnold Zweig read in 1938 in a newspaper in Haifa the mistaken information that Dettmer and others had been executed by a master butcher named Fock who after a couple of months had committed suicide. Zweig made literary use of the beheadings and the alleged fate of the headsman and published 1943 the novel Das Beil von Wandsbek (novel) (The axe of Wandsbek). 1951 an East German film script, The Axe of Wandsbek was adapted from the novel followed by the West German film Das Beil von Wandsbek (1982). In memory of Jonny Dettmer a Stolperstein was set into the ground in front of the house where he lived in Hamburg Eilbek. In 1937 Heinrich Jauch brought the charge against Arnold Bernstein a shipowner and pioneer of transatlantic car transport. Bernstein was imprisoned on charges of foreign exchange offenses. At the time of his arrest, he was the owner of one of the largest Jewish businesses in Germany. The company was confiscated without compensation and after an additional payment of $30,000 in U. S. currency, Bernstein was allowed to leave Germany. The show trial is regarded to be the first major Aryanization of Jewish property. Similarly, Heinrich Jauch organized that the Nazi state reached control over the trading firm Alfred C. Toepfer Company owned by Alfred Toepfer. He arrested Toepfer on charges of foreign exchange offenses between 1937 and 1938 until Toepfer gave up control over his firm.

Жаух пен Хюбенер және неміс нацистік қарсыласы

Генерал-майор Ханс Остер (1887–1945) – Адольф Гитлер мен нацизмнің ең ертедегі және ең белсенді қарсыластарының бірі, 1938 жылдан 1943 жылға дейін неміс қарсылығының қозғаушы күші, Риттмейстер Вальтер Яухтың (1888–1976) жеңгесі болды. Вальтер Яух – «Jauch & Hübener» компаниясын құрған, ол Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда континенттік Еуропадағы ең ірі сақтандыру брокері еді. Остер 1938 жылы нацистік Германияның басшысы, диктатор Адольф Гитлерді өлтіруді жоспарлады. Остер мен оның оппозициялық тобы, оның ішінде Ханс фон Дохнани, қазіргі Aon корпорациясының неміс бөлімшесі – «Jauch & Hübener» компаниясымен қолдауға ие болды. Вальтер Яухтың серігі Отто Хубеннер 1945 жылы Гамбургте тұтқындалып, 1945 жылғы сәуірдің соңында сотсыз, нацистік Германияның құлауына бірнеше күн қалғанда дарға асылды.

Роберт Яух, Сталинград шайқасындағы офицер

Роберт Яух (1913–2000) офицер ретінде, тіпті артиллерия бақылаушысы (Vorgeschobener Beobachter (VB)) ретінде, соңында 16-шы танк артиллериялық полкінің артиллериялық батареясының аға лейтенанты және батарея командирі (ОК) ретінде бірнеше ірі шайқастарда, оның ішінде Франция шайқасы, Киев шайқасы (1941), Харьковтың бірінші шайқасы және Калач шайқасында қатысты. 1942–1943 жылдары Сталинград шайқасына қатысты. Шайқаста шамамен 400 000 неміс қаза тапты, оның 150 000-ы Сталинградтың "қазан" аймағында қаза болды. Шамамен 110 000 неміс, оның ішінде 2 500 офицер Сталинградта тұтқынға алынды. Олардың арасында Роберт Яух та болды, ол 1943 жылдың 2 ақпанында, өзінің отызыншы туған күнінде капитуляциялады. 110 000 аман қалғандардың шамамен 5 000-ы ғана Ресейден қайта оралды. Роберт Яух неміс офицерлер лигасына (League of German Officers) (BDO) – нацистерге қарсы ұйымға мүше болды. Ол 1950 жылы Елабуга, Куйбышев және Симферопольдегі тұтқын лагерінде жеті жыл өткен соң, "кейін оралғандардың" бірі ретінде Германияға оралды.

Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда қаза тапқандар

Жаух әулетінің сегіз өкілі, осы буынның барлық өкілдерінің жартысы, Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардың түрлі еуропалық майдандарында әскер қызметінде қаза тапты, олардың жетісі ұрыс кезінде қаза болды. Олардың барлығында, бір ерекшеліктен басқа, балалары болған жоқ. Лейтенант Рудольф Яух (1891–1915) 1915 жылы HMS C24 суасты қайығының U 40 суасты қайығын батып кетуі кезінде қаза тапты, бұл операцияда Taranki алдау кемесі де қатысты. Бұл Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық Корольдік теңіз күштерінің алғашқы суасты қайығына қарсы жеңісі болды. Осы іс-қимылы үшін командир капитан Фредерик Генри Тейлорға берілген "Құрметті қызмет ордені" Гринвичтегі Ұлттық теңіз мұражайының қорында сақталады. Ыдыраған кеме жүз жылдан кейін Шотландияның Бервикшир округіндегі Эймут маңынан табылды. Ол 1986 жылғы Әскери қалдықтарды қорғау заңына сәйкес, бақылаудағы нысан ретінде тіркелді. Рудольф Яух офицерлік курсанттар ретінде бірге оқығаннан бері, кейіннен пацифист және соғысқа қарсы белсенді болған Мартин Нимельлермен дос болды. Бірінші лейтенант Гюнтер Яух (1919–1942), 227-ші танк артиллериялық полкінің көмекшісі Любань шабуыл операциясында қаза тапты, бұл Ленинград қоршауының бір бөлігі болған ірі орыс шабуылы еді. Бұл қоршау тарихтағы ең ұзақ және ең қиратушы қоршаулардың бірі болды және қаза тапқандар саны бойынша ең көп шығынға әкелді. 2000 жылдан бері оның мәңгілік бейіті неміс әскери зираты Сологубовкада орналасқан.

Катарина Елизавета Яух (16711736) фон Науманмен үйленді

Катарина Елизавета Яух (1671–1736) кейіннен король Август Күштінің полковнигі және сәулетшісі Иоганн Кристоф фон Науманға тұрмысқа шықты. Ол 1699 жылғы Карловиц шарты кезінде Осман империясымен Киелі Лиганың дипломатиялық миссиясының мүшесі болды, бұл шарт Ұлы түрік соғысын аяқтады.

Джулиана Агнесса Яух (1673 жылдан 1712 жылға дейін) баронша фон Шмиделге үйленді

Джулиана Агнеса Яух (1673–1712) сакс округінің губернаторы (хауптман) және домендер кеңесінің (Landkammerrat) кеңесшісі, барон Иоганн Рудольф фон Шмиделге (Freiherr) үйленді. Олардың ұлы – барон Франц Рудольф фон Шмидел, саксония-веймар-эйзенах герцогы Эрнест Август I-нің үй шаруашылығын басқарушы (Hofmarschall) лорд-стюарды болды.

Констанс Яух (1722-1802) Лёльхёффельмен үйленген

Жоахим Даниэль Яухтың қызы Констанс Яух (1722–1802) Генрих Лёльгеффель фон Лёвенспрунгке (1705–1763) үйленді, ол Польша королі Август III-нің жеке кеңесшісі (Хофрат) және дәрігері болды. Әкесінің қайтысынан кейін ол 1755 жылы Эфраим Шрёгермен Лелевел сарайын – өзінің полякшаланған атын – Миодовада тұрғызды. Күйеуінің 1763 жылы ерте қайтыс болуына қарамастан, ол балаларына сәнді мансап жасады. Оның ұлы Кароль Мориси Лелевел (1750–1830) Бабице старостасының қызына, Могилев архиепискобы және митрополиті Каспер Цьецизовскийге (1745–1831) үйленді. Кароль Мориси Лелевел Польша королінің капитаны болды, индигенатқа, поляк асылзаты ретінде натурализацияға қол жеткізді және жалпы сеймнің мүшесі болды. 1789 жылы ол Литва Ұлы Княздығының (Podczaszy) шарапшысы болып тағайындалды, бұл титулға Польша-Литва одақтастығының соңғы патшасы және ұлы князі Станислав Август Пониатовский осыған дейін ие болған. Кароль Мориси 1778 жылдан 1794 жылға дейін Ұлттық білім беру комиссиясының заңгері және қазынашысы болды, ол өзінің ауқымды өкілеттігі мен дербестігі үшін Еуропа тарихындағы алғашқы білім министрлігі болып саналды. Лельвель поляк ағартушылығының тағы бір маңызды жетістігімен, 1791 жылғы 3 мамырдағы Конституциямен де байланысты болды. 1789 жылдан кейін Ұлы Сейм кезінде реформаторлар Конституцияны қолдау үшін көптеген артықшылықтарынан бас тартуға мәжбүр болды. Дегенмен, көбінесе, Ұлттық білім беру комиссиясының күш-жігерінің арқасында, Польшаның бөлінісі кезінде поляк тілі мен мәдениеті ұмытылып кетпеді, Польшаның ауыр русификациясы мен германизациясына қарамастан. Констанс Яухтың немерелері Жоахим, Прот және Ян Павел Лелевел болды. Иоахим Лелевел (1786–1861) Польшаның ең әйгілі тарихшысы болды. Ол бүлікші, Польшаның «Біздің және сіздің бостандығыңыз үшін» деген бейресми ұранының авторы, 1830 жылы Польшаның Уақытша үкіметінің мүшесі, Карл Маркс пен Фридрих Энгельспен бірге Брюссельдегі барлық халықтардың бірігуі мен бауырластығы үшін демократиялық қоғамды (Брюссель) құрды және вице-президенті болды. Анархист Михаил Бакунин оған қатты әсер еткен. Ол маркиз де Лафайеттің досы болған, ол оған Лагранждағы қорасында баспана берген, кейін ол тұтқындалып, Франциядан қуылған. 29 мамыр – еврей елшілігінің жылнамасында Лелевелдің еврейлердің азаттығына жасаған үлесі үшін еске алу күні. Прот Лелевел (1790–1884) Ресейге француздар шабуылдаған кезде капитан болып қызмет етті, 1812 жылы Березина шайқасына және 1813 жылы Лейпциг шайқасына қатысты және Легион д'оннері орденімен және Virtuti Militari күміс медалімен марапатталды. Полковник-лейтенант Ян Павел Лелевел (1796–1847) – поляк азаттық күрескері, ол 1831 жылы Праганы орыс шапқыншылығына қарсы сәтті қорғамады және 1833 жылғы 3 сәуірде Франкфурт Вахенштурмға қатысты, барлық неміс мемлекеттерінде төңкеріс бастауға тырысты. 1816–1826 жылдары Замостье бекінісін жаңғыртты, Польша мен Германиядан қашқаннан кейін 1837–1947 жылдары Берн кантонының бас инженері болды. Констанс Яухтың қызы Тереза Лелевеловна (1752–1814) архиепископ және митрополит Каспер Цьецизовскийдің ағасы Адам Юзеф Цьецизовскиге (1743–1783) үйленді. Ол Литваның Ұлы жазушысы (notarius magnus Lithuaniae) және Киелі Станислав орденінің рыцары болды. Оның немересі Александра Франциска Цьециццовска поляк министрі Ян Павел Лущевскийге 1784–1795 жылдары Польша-Литва одақтастығының соңғы королі және ұлы князі Станислав Август Пониатовскийдің жеке хатшысы болды. Ол Польша королі Август III граф титулын алды. Олардың немересі Ядвига Лущевская (1834–1908), экономист Вацлав Юзеф Лущевский мен жазушы Магдалена Лущевскаяның қызы, поляк ақыны және романының авторы болды. Констанс Яухтың шөбересі Нобель сыйлығының лауреаты, «Quo vadis» романының авторы Генрик Сиенкевич (1846–1916) болды. Оның қызы суретші Ядвига Сенкевич Корниловичцова болды. Тағы бір шөбересі поляк әдебиетінің тарихи зерттеуінің негізін қалаушы Игнатий Хрзановский (1866–1940), Крактау Sonderaktion кезінде Заксенхаузен концентрациялық лагерінде қайтыс болды. Оның ұлы лейтенант Богдан Хрзаньовскийді Кеңес әскері Иосиф Сталиннің тікелей бұйрығы бойынша Катынь қырғынында өлтірді. Оның қызы Ханна Хрзаньовканы католик шіркеуі ықтимал әулиелікке тексеруде. Римдегі кардиналдар кеңесі оның Иман, Үміт және Қайырымдылық қасиеттерін ерлікпен көрсеткенін және сондықтан оны Құдайдың құрметті қызметшісі деп атауға болатынын шешті. Констанс Яухтың немересі Анна Цьециццовска Магдалена Агнешка Сапиежинаның (1739–1780), Антони Бенедикт Любомирскийдің қызы және король Станислав Август Пониатовскийдің ресми жұбайы болды. Констанс Яухтың ұрпақтарының арасында Лелевелдің әйел шешесі Ядвига Валевска (1740 ж. т.) болды, ол графиня Мария Валевсканың (1786–1817), Наполеон Бонапарттың сүйіктісінің қарындасы болды.

Joachim Daniel Jauch's daughter Constance Jauch (1722–1802) married Heinrich Lölhöffel von Löwensprung (1705–1763), privy councillor (Hofrat) and physician to the King Augustus III of Poland. After the death of her father she erected 1755 by Ephraim Schröger the Lelewel Palace – her polonized name – in the Miodowa. Regardless the early death of her husband in 1763 she enabled a splendid career for her children. Her son Karol Maurycy Lelewel (1750–1830) married a daughter of the starosta of Babice, niece of the archbishop and metropolitan of the archdiocese of Mogilev Kasper Cieciszowski (1745–1831). Karol Mauricy Lelewel was a Royal Polish captain, reached the indygenat, the naturalisation as a Polish noble, and became a member of the general sejm. 1789 he became appointed as cup bearer of the Grand Duchy of Lithuania ([[Podczaszy), a title possessed prior by Stanisław August Poniatowski before he was elected as the last king and grand duke of the Polish Lithuanian Commonwealth. Karol Mauricy was from 1778 until 1794 the lawyer and treasurer of the Commission of National Education, which was because of its vast authority and autonomy considered the first Ministry of Education in European history. Lelwel was also centrally linked to another important achievement of the Polish Enlightenment, the Constitution of May 3, 1791. After 1789 during the Sejm Wielki the reformers had to sacrifice many of their privileges in order to gain support for the Constitution of May the 3rd. Nevertheless, it is often argued, with quite some force, that because of the efforts of the Commission of National Education, the Polish language and culture did not disappear into oblivion, during the Partitions of Poland heavy Russification and Germanisation notwithstanding. Constance Jauch's grandsons were Joachim, Prot und Jan Pawel Lelewel. Joachim Lelewel (1786–1861) became Poland's most famous historian. He was a rebel, creator of Poland's unofficial motto "For our freedom and yours", member of Poland's Provisional Government 1830, was jointly with Karl Marx and Friedrich Engels founder and vice president of the Democratic Society for the Unification and Brotherhood of all People in Brussels (Demokratische Gesellschaft zur Einigung und Verbrüderung aller Völker (Brüssel)). The anarchist Michail Bakunin was strongly influenced by him. He was a friend of Gilbert du Motier, marquis de Lafayette, who had given shelter to him in his manor Lagrange, where he was later arrested and then expelled from France. The 29 May is Lelewel's memorial day in the Jewish almanc for his commitment for the Jewish emancipation. Prot Lelewel (1790–1884) served as a captain during the French invasion of Russia, participated 1812 in the Battle of Berezina and 1813 in the Battle of Leipzig and was decorated as a chevalier of the Légion d'honneur and with the silver medal of the Virtuti Militari. Lieutenant Colonel Jan Pawel Lelewel (1796–1847), was a Polish freedom fighter who unsuccessfully defended 1831 Praga against the Russian invasion and participated on 3 April 1833 in the Frankfurter Wachensturm, the attempt to start a revolution in all German states. 1816–1826 he modernized Zamość Fortress, after his escape from Poland and Germany he became 1837–1947 head engineer of the Canton of Bern. Constance Jauch's daughter Teresa Lelewelowna (1752–1814) married Adam Józef Cieciszowski (1743–1783), brother of the archbishop and metropolitan Kasper Cieciszowski. He was Great Scribe of Lithuania (notarius magnus Lithuaniae) and knight of the Order of Saint Stanislaus. Her granddaughter Aleksandra Franciszka Cieciszowska was married to the Polish minister Jan Paweł Łuszczewski 1784–1795 private secretary of the last King and Grand Duke of the Polish Lithuanian Commonwealth Stanisław August Poniatowski. He was nominated as count by the King Augustus III of Poland. Their granddaughter Jadwiga Łuszczewska (1834–1908), daughter of the economist Wacław Józef Łuszczewski and the writer Magdalena Łuszczewska, was a Polish poet and novelist. Great grandson of Constance Jauch was the Nobel Prize winning novelist, author of "Quo vadis", Henryk Sienkiewicz (1846–1916). His daughter was the painter Jadwiga Sienkiewicz Korniłowiczowa. Another great grandson was the founder of the Polish historical study of literature Ignacy Chrzanowski (1866–1940), who died during the Sonderaktion Krakau at Sachsenhausen concentration camp. His son Lieutenant Bogdan Chrzanowski was murdered by Soviet soldiers, on the expressed orders of Joseph Stalin, in the Katyn massacre. His daughter Hanna Chrzanowska is being investigated by the Catholic Church for possible sainthood. The council of cardinals in Rome has decreed that she has practised the cardinal virtues of Faith, Hope and Charity to a heroic degree and, therefore, may be referred to as Venerable Servant of God. Constance Jauch's granddaughter Anna Cieciszowska was sister in law of Magdalena Agnieszka Sapieżyna (1739–1780), daughter of Antoni Benedykt Lubomirski and informal consort of King Stanisław August Poniatowski. Great aunt of Constance's progeny Lelewel was Jadwiga Walewska (b. 1740), sister in law of Countess Maria Walewska (1786–1817), mistress of Napoleon Bonaparte.

Элеонора Мария Жаух (17321797) Овербекпен тұрмысқа шықты

Элеонора Мария Яух (1732–1797), Батырдың қызы және Бардуик соборының вице-деканы Иоганн Кристиан Яухтың (1702–1788) қызы, Любектегі заңгер Георг Кристиан Овербекке (1713–1786) үйленді, ол деканы Каспар Николаус Овербектың ұлы болды. Оның ұлы Любек қаласының мэрі Кристиан Адольф Овербек (1755–1821) болды. Ол Любек сенаторы болғанға дейін үш рет Парижге елші ретінде жіберілді, онда ол 1810 жылғы 1 сәуірде Наполеон I мен Парма герцогинясы Мари Луизаның Луврдегі үйлену тойына қатысты, содан кейін онда өткен "империялық банкетке" де қатысты. Ол өзінің ирониялық, Джонатан Свифттен цитата келтірген түсініктемесінде Вергилийдің "Энеида" поэмасының бір жолын өзгертті: "quaeque et pulcerrima vidi, et quorum pars parva fui.". Оның немересі суретші және Назареттік қозғалыстың жетекшісі Иоганн Фридрих Овербек (1789–1869) болды, ол ғылым мен өнер үшін Пруссияның "Pour le Mérite" орденімен марапатталды. 1857 жылғы 7 ақпанда Папа Пий IX Римдегі Виа Мерулананың жанында орналасқан Вилла Канцеллоттиге жеке сапармен келді. Сол кезде ол "Иудейлерден жасырынып бара жатқан Мәсіх" (1858) атты үлкен картинасын суреттеп жатты, бұл картинаны Пий IX тапсырған, және ол 1848 жылы Римнен діни қызметкер кейпінде қашқан Папаның әңгімесіне арналған аллегория еді. Бұл картина бастапқыда Киринал сарайының төбесінде болды, кейін патша бұйрығымен жабылып, қазір Ватиканның "Aula delle Benedizione" алдында ілінген. Папа оны ынталандырды: археолог Йоханнес Адольф Овербек (1826–1895) Констанс Яухтың шөбересі болды. Оның шөпшесі Кэцили Лотте Элеонора Овербек (1856 жылдан кейін 1920 жылға дейін) антрополог және этнолог Эмиль Людвиг Шмидтке (1837–1906) үйленді, ол гипохондрик "Канон Королі" Альфред Крупптың жеке дәрігері болды. Ұлы шөпшесі Вильгельмина Фридерика Шарлотта Овербек (1829–1908) 1876 жылы Филадельфияда өткен жүз жылдық халықаралық көрменің неміс төрешілер тобының төрағасы, белгілі инженер-механик Франц Реулоға (1829–1905) үйленді. Үлкен шөпшесі Агнес Элизабет Овербек (1870–1919), пианист, "Барон Евгений Борисович Онегин" псевдонімімен опералық контральто Сигрид Онегинге үйленді, ол басқалармен қатар Метрополитен Операда және Ковент-Гарденде ән шырқады.

Eleonora Maria Jauch (1732–1797), daughter of The Very Reverend and vice dean of the cathedral of Bardowick Johann Christian Jauch (1702–1788), married Georg Christian Overbeck (1713–1786), lawyer at Lübeck and son of the dean Caspar Nicolaus Overbeck. Her son was the mayor of Lübeck Christian Adolph Overbeck (1755–1821). Before he was a senator of Lübeck and sent three times as ambassador Lübeck's to Paris, where he attended on 1 April 1810 the marriage of Napoleon I and Marie Louise, Duchess of Parma in the Louvre and later the "banquet imperial" there, distorting in his ironical, Jonathan Swift citing comment a line of Virgil's Aeneid: "quaeque et pulcerrima vidi, et quorum pars parva fui.". Her grandson was the painter and head of the Nazarene movement Johann Friedrich Overbeck (1789–1869), decorated with the Prussian Order Pour le Mérite for Sciences and Arts. On 7 February 1857 Pope Pius IX came for a personal visit in his home, the Villa Cancellotti next to the Via Merulana in Rome. At that time he was painting the large sized "Christ absconding from the Jews" (1858), a commission from Pius IX, and an allegory on the pope's escape 1848 from Rome in disguise as a regular priest, originally on a ceiling in the Quirinal Palace, later covered by the king, and now hanging in front of the Aula delle Benedizione in the Vatican. The Pope encouraged him:

The archaeologist Johannes Adolph Overbeck (1826–1895) was Constance Jauch's grand grandson. Her great granddaughter Cäcilie Lotte Eleonore Overbeck (1856 post 1920), married the anthropologist and ethnologist Emil Ludwig Schmidt (1837–1906), who was personal physician of the hypochondriac "Cannon King" Alfred Krupp. The great granddaughter Wilhelmine Friederike Charlotte Overbeck (1829–1908) was wedded to the well known mechanical engineer Franz Reuleaux (1829–1905), chairman of the German panel of judges for the Centennial International Exhibition in Philadelphia 1876. Great great granddaughter Agnes Elisabeth Overbeck (1870–1919), a pianist, was married under the pseudonym "Baron Eugen Borisowitsch Onégin" to the operatic contralto Sigrid Onégin, who sang inter alia at Metropolitan Opera and Covent Garden.

Будденбрук-Адли

"Будденбрук ақсүйектері" деген атау Томас Маннның 1929 жылы оған Әдебиет саласындағы Нобель сыйлығын әкелген "Будденбруктар" романына қатысты. Манн 19 ғасырдағы ганзалықтардың өмір салтын және әдет-ғұрыптарын бейнелеген. Будденбруктар отбасы тұратын қала, Маннның туған қаласы Любекпен көптеген көше аттары мен басқа да егжей-тегжейлі мәліметтерді бөліседі, сондықтан олардың сәйкестігі толық, бірақ Манн роман бойында атаудың тікелей айтылуын сақтандырады. Осыған қарамастан, көптеген неміс оқырмандары, әсіресе Любек тұрғындары мен сыншылар, Маннның өзінің туған қаласы мен отбасының "кір жағын" жазғаны үшін сынады. Дегенмен, бұрын сынға ұшыраған нәрсе көп ұзамай абыройға ие болды. "Будденбруктар" романында бейнеленген жақын немесе алыс туысы бар адамдар, ирониямен, бірақ құрметпен "Будденбрук ақсүйектері" қатарына жатады. Ұрпақ Шарлотта Лайтхофф (1819–1903) консул Иоганн Генрих Хармсқа (1810–1893) (романда: Август Меллендорпф), сенатор Георг Фридрих Хармстың (1811–1892) (романда: Сенатор Меллендорпф) ағасына үйленді, ол ұрпақ Эмма Вильгельмина Бакқа (1832–1896) (романда: Фрау Меллендорпф, туған Лангальс) және Лоренц Хармстың (1840–1915) әкесі (романда: Консул Кистенмейкер) болды. Элеонора Мария Яухтың шөбересі Генриетта Шарлотта Хармс (1842–1928) Любек сенаторы Иоганн Фелингке (1835–1893) үйленді, Любек мэрі Эмиль Фердинанд Фелингтің (романда: Доктор Мориц Хагенштро́м) ағасы және Любек мэрі Генрих Теодор Беннің (романда: Bürgermeister Kaspar Oeverdieck) інісі. Ол ақын Эммануэль Гейбельдің (романда: Жан Жак Хоффштеде) немересі болды. Олардың қызы Эмили Шарлотта Адель Фелинг (1865–1890) Германия президенті Пол фон Гинденбургтің ағасы, жазушы лейтенант Бернхард фон Гинденбургке тұрмысқа шықты.

The denotation ″Buddenbrook Nobility″ traces back to Thomas Mann's novel Buddenbrooks which won Mann the Nobel Prize in Literature in 1929. Mann portrayed the manner of life and mores of the Hanseatics in the 19th century. The city where the Buddenbrook family lives shares so many of its street names and other details with Mann's hometown of Lübeck that the identification is perfect, although Mann carefully avoids explicit pronunciation of the name throughout the novel. In spite of this fact, many German readers, in particular such from Lübeck, and critics attacked Mann for writing about the "dirty laundry" of his hometown and his own family. However, for a long time that what had been attacked in the past was later regarded being an ennoblement. Those who have a close or distant relative, who has been portrayed in the Buddenbrooks, are half ironically but at the same time respectfully counted among the "Buddenbrook nobility". Descendant Charlotte Leithoff (1819–1903) married consul Johann Heinrich Harms (1810–1893) (in the novel: August Möllendorpf), brother of the senator Georg Friedrich Harms (1811–1892) (in the novel: Senator Möllendorpf), who was married to the descendant Emma Wilhelmine Buck (1832–1896) (in the novel: Frau Möllendorpf geb. Langhals) and father of Lorenz Harms (1840–1915) (in the novel: Konsul Kistenmaker). Eleonora Maria Jauch's great granddaughter Henriette Charlotte Harms (1842–1928) married the senator of Lübeck Johann Fehling (1835–1893), brother of the mayor of Lübeck Emil Ferdinand Fehling (in the novel: Dr. Moritz Hagenström) und brother in law of the mayor of Lübeck Heinrich Theodor Behn (in the novel: Bürgermeister Kaspar Oeverdieck). He was a grandson of the poet Emanuel Geibel (in the novel: Jean Jacques Hoffstede). Their daughter Emilie Charlotte Adele Fehling (1865–1890) married the novelist Lieutenant Bernhard von Hindenburg, brother of the Field Marshal und President of Germany Paul von Hindenburg.

үйленген Диц

Бардуик кафедрасының вице-деканы және деканы Иоганн Кристиан Яухтың (1702–1788) немересі, Маргарета Элеонора Людовика Яух (1772–1805) екі рет үйленген. Оның саудагер Иоганн Карл Дицпен алғашқы некесінен туған ұлы полковник Альберт Диц (1772–1852) болды, ол 1847 жылы Виттенберг қаласының қала басшысы болды. Кейін ол Пруссия соғыс министрінің орталық кеңсесінің басшысы болды. 1848–1854 жылдары Франкфурт қаласының қала басшысы, Франкфурт Парламентінің мүшесі және 1849 жылдың 3 сәуірінде Пруссияның Фридрих Вильгельм IV-іне Германия императорлық тәжін ұсынған Ұлттық жиналыс таңдаған Императорлық делегацияның отыз екі мүшесінің бірі болды. Ол кезде Отто фон Бисмарк Франкфурттағы Федералдық конвенцияда Пруссияның өкілі болды. Франкфурт қаласының қала коменданты және конвенция мүшесі Альберт Дицпен арақатынасы шиеленіскен, өйткені Диц онымен ынтымақтастық жасаудан қатаң бас тартты. Бисмарк Берлинге хабарлаған: Людовика Яухтың шөбересі – лейтенант-командир (Korvettenkapitän) Фридрих Диц, 1944 жылы Солтүстік Атлантикада, Исландияның оңтүстік-батысында британдық фрегат және канадалық корвет таратқан тереңдік бомбаларынан U 757 неміс суасты қайығының командирі болды. Тағы бір шөбересі, полковник Гүнтер Нентвиг (1899–1943), Темір салбырының рыцарь кресінің иегері, Сталинград шайқасында 295-ші жаяу әскер дивизиясының командирі ретінде қаза тапты.

Грибель үйленген

Бірінші күйеуі қайтыс болғаннан кейін Людовика Яух Пруссия корольдік оркестрінің фагонисті Йохан Генрих Грибельге (1772–1852) тұрмысқа шықты, оның отбасы мүшелері Пруссия королі Фридрих II-нің корольдік оркестріне қатысты. Ол неміс Спилоперасының басты өкілі композитор Альберт Лорцингтің алғашқы ұстазы болды. Оның өгей баласы Фредерик Грибель (1819–1859), Торонтода тұратын, Канададағы алғашқы кәсіби скрипкашы болды. Оның қайтысынан 20 жыл өткен соң да оның беделі "осы қаладағы ең ұлы скрипкашы" ретінде сақталды. Оның өгей немересі Нью-Йорк қаласының сәулетшісі Джордж Генри Грибель (1846–1933) болды, ол 1871 жылы Техас штатының Сан-Антонио қаласында Форт Сэм Хьюстонның төртбұрышын, кейін Нью-Йорктегі Дакота ғимаратын және Конгресс кітапханасының Үлкен залындағы әсем баспалдақтарды салды.

Вильгельмин Яух (18091893) Аве-Лаллемантпен тұрмысқа шықты

Вильгельмина Жаух (1809–1893) Теодор Аве Лаллеманға үйленді, оның анасының жағынан француз дін соғысындағы гугенот көшбасшысы Гаспар II де Колиньидің (1519–1572) ұрпағы болды. Аве Лаллеман музыкант, музыка мұғалімі және музыка сыншысы еді. Әйелінің байлығы оған үйленгеннен кейін музыканы жақтап, дамытуға және шамамен жарты ғасыр бойы Гамбург қаласының музыкалық өмірінде жетекші рөл атқаруға мүмкіндік берді. Ол өмірінің соңына дейін Гамбург филармониялық қоғамының бас директоры болды. 1841 жылы ол Гамбургте сол заманғы ең ірі фестиваль болған 3-ші Солтүстік Германия музыка фестивалін ұйымдастырып, басқарды. Ханс фон Бюлов Аве Лаллеманға өзінің Chant polonais Opus 12 шығармасын арнады. Клаус Манн өзінің «Патэтикалық симфония» романында Петр Чайковскийдің өмірі туралы айта келіп, Чайковский мен Аве Лаллеманның кездесуін суреттейді. Чайковский өзінің 5-ші симфониясын оған ризашылығын білдірген және оған деген сыйлы сезімі болған Аве Лаллеманға арнады. Иоганн Брамс, Роберт Жаухтың (1856–1909) және Берта Жаухтың (1860–1935) төртінші туысы, ал Роберт Шуман Теодор Аве Лаллеман мен Вильгельмина Жаухтың екі ұлының құдалары болды. Көптеген композиторлардың хаттары мен Брамстың ноталарының жинағы 2000 жылдан бері Брамс институтының қорында сақталуда. Аве Лаллеман, өзі де скрипкада ойнаған, Пруссия князі Людовик Фердинандқа (1772–1806) тиесілі Кремона скрипкасын иеленген. Наполеон соғыстарында әскерде болғаннан басқа, Людовик Фердинанд дарынды музыкант және композитор болды. Князь скрипкісін әскери жорықтарына да алып жүрген. Ол оны Саальфельд шайқасында қаза болған күні Аве Лаллеманның әкесіне: «Егер мен шайқастан оралмасам…» деген сөздермен аманаттап кеткен.

Ескі Швейцария Конфедерациясының Ури кантонының азаматтары

Юхтар (Ури кантоны) отбасы Швейцарияның ескі конфедерациясындағы Ури кантонынан шыққан және 1368 жылдан бері тарихқа енген. Олар алғаш рет Ханс Яух (1500–1568) арқылы көзге түсті, ол 1531 жылы Швейцариядағы Реформация кезінде Рим католик кантондары үшін Екінші Каппель соғысын жеңіп берді. Осы Юхтардың Алтдорф тармағы швейцариялық жалдамалы әскерлер ретінде белгілі болды. Бұл әулет мұнда сөз болған Ганза Юхтарымен туыс емес.

Баден Ұлы Герцогтігінің қарапайым тұрғындары

Ханзалық Яухпен Виллинген-Швеннингеннің Яухтары және қазіргі Шварцвальд-Баар ауданындағы айналасындағы муниципалитеттердің Яухтары да байланысты емес, олар Баденнің Ұлы Герцогтығының қарапайым азаматтары болған. Бүгінгі күні әлемге тараған көптеген Яухтар осы Яухтардан тараған, олардың көпшілігі кедейлік пен ашаршылық салдарынан 1747–1754, 1801, 1817, 1847 және одан кейінгі жылдары 1890-ға дейін Пруссияға, Бессарабияға, АҚШ және Канадаға бірнеше толқындарда жүздеген басқа тұрғындармен бірге көшіп кеткен. Мысалы, Швеннинген 1847 жылдың сәуір айында Атлантика арқылы тағы 200 тұрғынды – олардың ішінде бірнеше Яух – жіберді, бұл сол кездегі Виллинген-Швеннинген халқының 5 пайызына тең болды. Әкімшілік 1846 жылғы картоптың жаман өнімінен туындаған ашаршылық аяқталғанға дейін ең кедейлерін Америкаға жіберудің, оларды асыраудан арзанға түсетінін есептеген. Швеннингеннің Яухтарының қатарында – Гамбургте орналасқан болса да – SS обершарфюрері Эвальд Яух бар, ол 1946 жылы Нойенгамме концлагерінің Булленхузер Дамм қосалқы лагеріндегі кісі өлтірулерге қатысқандығы үшін сотталып, өлім жазасына кесілді.

Саксонияның сайлаушыларының қарапайым адамдары

Әдебиетте тағы бір Яух әулеті қарастырылады, олар Пегаудан шығып, Саксония курфюрсттығындағы Майсенге тараған. Олардың арғы тегі – қасапшы Андреас Яух (1523 ж. т.), ал ең белгілі мүшесі – 17 ғасыр заңгері және бақылаушы-хатшысы Хаубольд Готфрид Яух. Бұл әулеттің Ганзалық Яухтармен ешқандай байланысы жоқ.

Фильмдер

(→ Потсдам қала сарайының реконструкциясы 2013 жылы аяқталды. Бұл реконструкция бұрынғы сарайдың Фортуна қақпасының айналасында жүргізілді, және оны Гюнтер Яух бастады, ол 2000-2001 жылдары Фортуна қақпасын қайта құруға қаржылай көмек көрсетті. (→ Генрих Яух, Гамбургтегі бірінші мемлекеттік прокурор және «Қызыл теңізшілер» деп аталған топқа қарсы қудалау.) (→ Генерал-лейтенант Карл Фишер фон Треуэнфельдтің ұрпақтарынан шыққан 700 Waffen SS сарбазы Прагадағы Святых Кирилла и Мефодия шіркеуін қоршады, ал Фишер фон Треуэнфельд сағат 2:34-те алғашқы қаза тапқан парашютистердің денелерін қарап шықты.) (→ SM U 40 (Германия), оның екінші офицері, лейтенант Рудольф Яух кеме суға батып, қаза тапты.) (→ Әке Роберт Яух OFM, сол кезде Иерусалимдегі Киелі қабір шіркеуінде тұрды, онда ғимаратты бірнеше христиан шіркеулері ғасырлар бойы өзгермеген күрделі келісім бойынша бөлісіп басқарады (статус-кво), және ол шіркеудегі өмірге, Рим католиктік көзқарасынан түсінік береді.) (→ Гюнтер Яух өзінің Von Othegraven Winery шарап зауытының тарихын және Riesling шарабын түсіндіреді.) (→ Марморпалейс (Мәрмәр сарайы) Потсдамда, Heiliger See (Киелі көл) жағасында орналасқан, ол көл жағасындағы Вилла Жаухқа тікелей қарама-қарсы. 2006 жылдың 14 сәуірінен бастап барлық 40 бөлме жаңартылып, жұртшылыққа ашылды, Гюнтер Яух реконструкцияны шатыр жөндеуге арналған қаржылай көмекпен бастады.)