Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Домитила (немесе Домитилиа) де Кастро до Канто е Мело (1797 жылдың 27 желтоқсаны — 1867 жылдың 3 қарашасы), 1-ші дәрежелі великий лорд титулы және кейін 1-ші Сантустың маршалы, бразилиялық ақсүйек әйел және Император Педро І-нің ұзақ жылдар бойы сүйіктісі және фавориті болған.
Domitila (or Domitília) de Castro do Canto e Melo (27 December 1797 — 3 November 1867), 1st Viscountess with designation as a Grandee, then 1st Marchioness of Santos, was a Brazilian noblewoman and the long term mistress and favorite of Emperor Pedro I.
Тууы және отбасы
Жоао де Кастро до Канто е Мелоның, 1-ші виконт Кастроның және Эсколастика Бонифация де Оливейра е Толедо Рибастың қызы Домитила Сан-Паулудағы дәстүрлі ақсүйек отбасына жатады: ол полковник Карлос Хосе Рибастың немересі, Сан-Паулудағы осы отбасының патриархы Симао де Толедо Пизаның арғы атасы. 1797 жылдың 27 желтоқсанында дүниеге келген ол үш айдан кейін, 1798 жылдың 7 наурызында Сан-Паулудағы Nossa Senhora da Assunção (Sé) шіркеуінде крещение рәсімінен өтті. Крещение туралы жазба бойынша, оның әкесі Жозе Дуарте е Камара болды. Бригадир Жоао де Кастро Канто е Мело Азор аралдарындағы Терсейра аралында дүниеге келді және 1826 жылы Рио-де-Жанейрода қайтыс болды. Ол Жоао Батиста до Канто е Мело мен Изабел Рикетстің ұлы, Терсейра аралынан шыққан Перу Анес до Кантоның ұрпағы. 1768 жылдың 1 қаңтарында 15 жасында Португалияға барып, кадеттер алаңын құрды және 1773 жылдың 17 қазанында штандарт ұстаушы болып тағайындалды. 1774 жылы 21 жасында Рио-де-Жанейроға, ал бірнеше айдан кейін Сан-Паулуға келді. Жоао де Кастро до Канто е Мело (1786 жылдың наурызы – 1853 жылдың 11 қыркүйегі), Кастроның 2-ші виконты, фельдмаршал және Император палатасының мырзасы; Инносенсия Лаура Виейра де Азамбуямен үйленген, олардан ұрпақтары болды. Хосе де Кастро до Канто е Мело (17 қазан 1787 күні крещение алған – шамамен 1842 жылы қайтыс болған), Бразилия армиясының бригадирі. 1792 жылдың 1 шілдесінде 5 жасында солдат болды, 1801 жылы штандарт ұстаушы, 1807 жылы лейтенант, 1815 жылы Сан-Паулу легионының атты әскері жасағының командирі, 1816 жылғы науқанда Итупураи шайқасына қатысты. 1818 жылы капитан, 1824 жылы Вила-де-Куритибаның (Сан-Паулу провинциясы) 2-ші желілік атты әскері полкінің майор-сержанты болды. 1827 жылы армия штабының полковнигі. 1829 жылы денсаулығына байланысты отставкаға шықты. Армиядан зейнеткерлікке шыққан бригадир. Император палатасының мырзасы, 1842 жылы қызметтен босатылды. 1824 жылы Авиз әскерлік орденінің рыцары, 1827 жылы сол орденнің командирі болды. 1827 жылы Оңтүстік Крест орденінің офицері; өзінің немересі Франсиска Пинто Коэльо де Мендонса е Кастромен үйленген, олардан ұрпақтары болды. Мария де Кастро до Канто е Мело (1790 жылдың ақпанында крещение алған; бала кезінде қайтыс болды). Педро де Кастро до Канто е Мело (1791 жылдың 26 мамырында крещение алған; сәби кезінде қайтыс болды). Мария Бенедита де Кастро до Канто е Мело (18 желтоқсан 1792 – 5 наурыз 1857), Сорокаба бароны Боавентура Дельфим Перейраға үйленген, олардан ұрпақтары болды; оның екінші ұлы Родриго Дельфим Перейра, күйеуі мойндағанмен, шын мәнінде оның әпкесінің сүйіктісі, Император Педро I-нің заңсыз ұлы болды. Ана Кандида де Кастро до Канто е Мело (1795 жылдың қаңтары – 1834 жылдың 27 мамыры), Император палатасының веодары және армия полковнигі Карлос Мария де Оливаға үйленген, олардан ұрпақтары болды. Фортуната де Кастро до Канто е Мело (1797 жылдың 12 қаңтарында крещение алған; бала кезінде қайтыс болды). Франсиско де Кастро до Канто е Мело (1799 жылдың 5 сәуірі – 1869 жылдың 21 маусымы), Император палатасының мырзасы, армияның зейнеткер майоры; бірінші рет Франсиска Лейте Пентеадоға, екінші рет Лина Перейра де Кастроға үйленді. Оның екінші некесінен ұрпақтары болды. Сонымен қатар, Домитиланың Тереза Брасейромен заңды емес үлкен қарындасы, Матильда Евфросина де Кастро болды.
Daughter of João de Castro do Canto e Melo, 1st Viscount of Castro and Escolástica Bonifácia de Oliveira e Toledo Ribas, Domitila belonged to a traditional São Paulo noble family: she was the granddaughter of Colonel Carlos José Ribas, great grandfather of Simão de Toledo Piza, patriarch of this family in São Paulo. Born on 27 December 1797, she was baptized three months later, on 7 March 1798 in the Church of Nossa Senhora da Assunção (Sé) in São Paulo. According to her baptismal record, her godfather was Ensign José Duarte e Câmara. The Brigadier João de Castro Canto e Melo was born in the Terceira Island in the Azores, and died in Rio de Janeiro in 1826. He was the son of João Batista do Canto e Melo and Isabel Ricketts, and descended from Pero Anes do Canto, from Terceira Island. He passed to Portugal, setting up a cadet square at the age of 15 on 1 January 1768, named Standard Bearer on 17 October 1773. He was 21 when, in 1774, he went to Rio de Janeiro and months later to São Paulo. João de Castro do Canto e Melo (March 1786 – 11 September 1853), 2nd Viscount of Castro, Field Marshal and Gentleman of the Imperial Chamber; married with Inocência Laura Vieira de Azambuja, with whom he had issue. José de Castro do Canto e Melo (baptized 17 October 1787 – died ca. 1842), Brigadier of the Brazilian Army. Soldier at the age of five on 1 July 1792, Standard Bearer in 1801, Ensign in 1807, Lieutenant in 1815, Commander of the Cavalry Squad of the Legion of São Paulo and in the Battle of Itupuraí, in the 1816 campaign. Captain in 1818, Sergeant Major of the 2nd Line Cavalry Regiment of Vila de Curitiba, then São Paulo Province, in 1824. Colonel of the Army Staff in 1827. He was licensed due to health reasons in 1829. Brigadier retired from the Army. Gentleman of the Imperial Chamber, dismissed in 1842. Knight of the Military Order of Saint Benedict of Aviz in 1824 and was promoted to Commander in the same order in 1827. Officer of the Order of the Southern Cross in 1827; married with his niece Francisca Pinto Coelho de Mendonça e Castro, with whom he had issue. Maria de Castro do Canto e Melo (baptized February 1790; died in infancy). Pedro de Castro do Canto e Melo (baptized 26 May 1791; died in infancy). Maria Benedita de Castro do Canto e Melo (18 December 1792 – 5 March 1857), married to Boaventura Delfim Pereira, Baron of Sorocaba, with whom she had issue; her second son Rodrigo Delfim Pereira, although recognized by her husband, was in fact an illegitimate son of Emperor Pedro I, her sister's lover. Ana Cândida de Castro do Canto e Melo (January 1795 – 27 May 1834), married to Carlos Maria de Oliva, Veador of the Imperial Chamber and Colonel of the Army, with whom she had issue. Fortunata de Castro do Canto e Melo (baptized 12 January 1797; died in infancy). Francisco de Castro do Canto e Melo (5 April 1799 – 21 June 1869), Gentleman of the Imperial Chamber, Major retired of the Army; married firstly with Francisca Leite Penteado and secondly with Lina Pereira de Castro. He had issue from his second marriage. In addition, Domitila had an older illegitimate half sister, Matilde Eufrosina de Castro,) with Teresa Braseiro.
Бірінші неке
1813 жылғы 13 қаңтарда Домитила он бес жасында Вила-Рика (қазіргі Оуро-Прето) қаласында Аждаһалар корпусының екінші взводының офицері, фрейзер Фелисио Пинто Коэльо де Мендонсаға (26 ақпан 1790 – 5 қараша 1833) тұрмысқа шықты, оны бірнеше тарихшылар зорлық-зомбылыққа бейім адам деп сипаттайды, ол оны ұрып-сапқылап, зорлаған және 1824 жылғы 21 мамырда одан ажырасқан. Сан-Паулудағы үйлену тойынан кейін Фелисио мен Домитила Вила-Рикаға аттанды. Некеден үш бала дүниеге келді:
On 13 January 1813, Domitila, at the age of fifteen, married an officer from the second squad of the Corps of Dragons in the city of Vila Rica (now Ouro Preto), Ensign Felício Pinto Coelho de Mendonça (26 February 1790 – 5 November 1833), cited by several historians as a violent man, who beat and raped her, and from whom she divorced on 21 May 1824. After the wedding in São Paulo, Felício and Domitila left for Vila Rica. Three children were born from the marriage:
Аты Суреті Өмір сүру мерзімі Ескертулер Франсиска Пинто Коэльо де Мендонса де Кастро 13 қараша 1813 – 16 тамыз 1833 24 мамыр 1828 жылы әйелінің арағасы, бригадир Хосе де Кастро до Канто е Мелоға тұрмысқа шықты, олардың бір қызы болды – Эсколастика Пинто Коэльо де Мендонса де Кастро, ол доктор Хосе Соарес де Гувеяға үйленді. Императорлық сарайдың джентльмені, Біздің Мырзамыз Иса Мәсіхтің Патшалық әскери орденінің қолбасшысы, мичман (1827). Ол Парижге оқуға кетті (Бразилия үкіметінің қаржатында), жоғары басшылығын қанағаттандырмай Бразилияға оралды, содан кейін 1838 жылғы 4 мамырда қызметтен босатылды; Вакария шаруашылығының иесі. Оның ұрпақтары туралы қайшылықты ақпараттар бар: Genealogia Paulistana оның үйленгенін және 5 баласы болғанын көрсетеді. 1819 жылғы 6 тамызда крещениеден кейін көп ұзамай қайтыс болды, себебі жүктілік кезінде Домитила күйеуінен зорлық көріп, ерте босанды. Күйеуінің зорлық-зомбылығына байланысты Домитила Сан-Паулудағы отбасынан балаларымен бірге әкесінің үйіне оралуға рұқсат сұрады. 1816 жылдың соңында Сан-Паулуға қайта оралды. Фелисио әскердегі лауазымын Вила-Рикадан Сантосқа ауыстырып, Сан-Паулуға қоныстанды, әйелімен татуласуға тырысты және 1818 жылы олар қайтадан бірге өмір сүруге кірісті. Алайда, оның ішімдікке құмарлығы мен құмар ойындарының салдарынан Фелисио көп ұзамай бұрынғы мінез-құлқына оралды, әйеліне ұрып-сапқылап, өліммен қорқыта бастады. 1819 жылғы 6 наурызда Фелисио Домитиланы Санта-Луиза шөгіндісінің жанында кездестіріп, екі рет пышақтап жарақаттады, бірін жамбасына, екіншісін қарнына тигізді. Фелисио тұтқындалып, Сантосқа, казармасының жанына жеткізілді, содан кейін Рио-де-Жанейроға жіберілді. Домитила екі ай бойы өмір мен өлім арасында күресті. Жазылғаннан кейін, ол күйеуінің балаларын Минас-Жерайс капитандығына оқуға жібергісі келген қайын атасымен заңды күреске түсуге мәжбүр болды. Домитила Фелисиодан заңды түрде ажырасуды сұрады, бірақ ол бес жылдан кейін ғана, императордың сүйіктісі болған кезде ғана қол жеткізді. Домитиланың қарсыластары оны Фелисиоға опасыздық жасады деп айыптады, бірақ шындығында, ажырасу процесіндегі құжаттар мен куәгерлер арқылы, ол анасының өлімінен кейін екеуі де бірлесіп мұраға алған Минас-Жерайстағы жерді сату үшін оны өлтіруге тырысқан.
Name Portrait Lifespan Notes Francisca Pinto Coelho de Mendonça e Castro 13 November 1813 – 16 August 1833 Married on 24 May 1828 with her uncle, Brigadier José de Castro do Canto e Melo, whim whom she one daughter, Escolástica Pinto Coelho de Mendonça e Castro, who married Dr. José Soares de Gouveia. Gentleman of the Imperial Chamber, Commander of the Royal Military Order of Our Lord Jesus Christ, Midshipman (1827). He went to study in Paris (at the expense of the Brazilian government), returned to Brazil without satisfying his superiors, and was then released from active duty on 4 May 1838; owner of the Vacaria farm. About his progeny there was contradictory information: while the Genealogia Paulistana reports that he married and had 5 children, Died shortly after being baptized on 6 August 1819 because during her pregnancy, Domitila was beaten by her husband, which caused a premature childbirth. Due to her husband's mistreatment, Domitila obtained permission from his family in São Paulo to return to her father's home with her children. He arrived back in São Paulo at the end of 1816. Felício managed to transfer his post in the army from Vila Rica to Santos and settled in São Paulo, trying to reconcile with his wife and in 1818 they returned to live together. However, given his drinking and gambling problems, it did not take long for Felício to return with his old behavior, and began the beatings and death threats to his wife. On the morning of 6 March 1819, Felício surprised Domitila next to the Santa Luiza fountain and stabbed her twice, one stab caught in the thigh and the other in the belly. Felício was arrested and taken to Santos, next to his barracks, from where he left for Rio de Janeiro. Domitila spent two months between life and death. When she recovered from her injuries, she had to fight legally against her father in law, who wanted to take the couple's children to educate them in the Captaincy of Minas Gerais. Domitila asked for Felício's legal separation but only obtained it five years later, when she was already the Emperor's mistress. Domitila's detractors would accuse her after being assaulted because she betrayed Felício, when in reality, through documentation and witnesses in the divorce process, he had tried to kill her to sell the land that both, with the death of his mother, had jointly inherited in Minas Gerais.
Екінші неке
1833 жылдан бастап Домитила бригадир Рафаэль Тобиас де Агиармен (4 қазан 1794 – 7 қазан 1857) бірге өмір сүрді, ол 14 маусым 1842 жылы Сорокаба қаласында ресми түрде үйленді. Рафаэль Тобиас де Агиар саясаткер ғана емес, Сорокабаның бай шаруасы да болды: оның байлығының негізі қашар саудасы еді, бірақ ол уақыт өте келе бизнесін қант плантацияларымен, ірі қара және жылқы шаруашылығымен кеңейтті. Тобиан туын оның өзі жасаған. Байлығының арқасында «Сан-Паулудың кішкентай патшасы» («Reizinho de São Paulo») атанған ол Сан-Паулу провинциясының президенті лауазымын екі рет атқарды және Сан-Паулу провинциясының депутаты болып сайланды. Ол Империяның сенаторы лауазымына екі рет кандидат болды, бірақ Бразилия императоры Педро II оны ешқашан таңдаған жоқ. 1842 жылы Либералдық революцияның басшыларының бірі ретінде, Сантос маркизасына үйленгеннен кейін және Луис Алвес де Лима э Сильва әскерлерінің Сорокабаға басып кіргеннен кейін, ол оңтүстікке қашып кетті, онда тұтқынға алынды. Рио-де-Жанейроға жеткізіліп, Гуанабара шығанағының ортасындағы жартаста орналасқан Лаже бекінісіне қамалды. Домитила оның тұтқындалғанын естіген соң императорлық сарайға келді, онда өкілі арқылы императордан күйеуімен бірге Лаже бекінісінде тұрып, оның денсаулығына күтім жасауға рұхсат беруді өтінді, және оған рұхсат берілді. 1844 жылы Рафаэль Тобиас де Агиарға кешірім жасалды, және жұбайлар Сан-Паулуға оралды, онда оларды зор тоймен қарсы алды. Рафаэль Тобиас де Агиар 7 қазан 1857 жылы «Vapor Piratininga» кемесінде Рио-де-Жанейроға медициналық көмек іздеп бара жатқанда қайтыс болды. Оған әйелі мен балаларының бірі еріп келді. Домитиланың Рафаэль Тобиас де Агиармен қарым-қатынасы оның өміріндегі ең ұзақ, 24 жылға созылды, осы уақыт ішінде олар алты балаға ие болды, олардың төртеуі ересек жасқа жетті:
Since 1833, Domitila had lived with the Brigadier Rafael Tobias de Aguiar (4 October 1794 – 7 October 1857), whom she officially married in the city of Sorocaba on 14 June 1842. Rafael Tobias de Aguiar was not only a politician, but also a wealthy Sorocaban farmer: the base of his fortune was the trade in mules, but in time he ended up diversifying his business with sugar farms, cattle and horse breeding. The Tobian coat was created by him. Nicknamed the "Reizinho de São Paulo" (Little King of São Paulo) thanks to his fortune, he held the position of President of the Province of São Paulo for two terms and was elected Provincial Deputy for São Paulo. He ran twice for the position of Senator of the Empire, but his name was never chosen by Emperor Pedro II of Brazil. In 1842, as one of the main leaders of the Liberal Revolution, after his marriage to the Marchioness of Santos and the eminent invasion of Sorocaba by the troops of Luís Alves de Lima e Silva, he fled to the south where he was captured. Taken to Rio de Janeiro, he was incarcerated in the Fortress of Laje, located on a rock in the middle of Guanabara Bay. Domitila, on hearing of his arrest, arrived to the Imperial court where, by means of a representative, she pleaded to the Emperor that she could live with her husband in the Fortress of Laje to take care of his health, which was granted. In 1844, Rafael Tobias de Aguiar was given an amnesty and the couple returned to São Paulo, where they were received with a great party. Rafael Tobias de Aguiar died on board the Vapor Piratininga on 7 October 1857 on his way to Rio de Janeiro in search of medical help. He was accompanied by his wife and one of the couple's children. Domitila's relationship with Rafael Tobias de Aguiar was the longest of her life, lasting 24 years, during which the couple had six children, of which 4 managed to reach adulthood:
Аты Суреті Өмір сүру мерзімі Ескермелер Рафаэль Тобиас де Агиар е Кастро 21 мамыр 1834 – 31 қазан 1891 1857 жылы заң ғылымдарының бакалавры. 9 қаңтар 1858 жылы Домитилияның әпкесі Ана Кандида де Кастро до Канто э Мелоның немересі, Анна Кандида де Олива Гомеспен үйленді, олардың балалары болды. Жоао Тобиас де Агиар е Кастро 17 маусым 1835 – 28 қазан 1901 1858 жылы өзінің туысы Анна Баррос де Агиармен үйленді, олардың балалары болды. Гертрудес де Агиар е Кастро 1837 жылдың маусымы – 1841 жылдың 20 сәуірі Нәресте кезінде қайтыс болды. Антонио Франсиско де Агиар е Кастро 26 маусым 1838 – 12 шілде 1905 1858 жылы Пласидина Аделиа де Бритомен үйленді, олардың балалары болды. Бразилико де Агиар е Кастро 4 тамыз 1840 – 22 ақпан 1891 1859 жылы Джулия Аугуста де Васкончелос Тавареске тұрмысқа шықты, олардың балалары болды. Гейтор де Агиар е Кастро 1842 – 1846 Балалық шағында қайтыс болды.
Name Portrait Lifespan Notes Rafael Tobias de Aguiar e Castro 21 May 1834 – 31 October 1891 Bachelor of law in 1857. Married on 9 January 1858 with his 1st cousin once removed Anna Cândida de Oliva Gomes (granddaughter of Ana Cândida de Castro do Canto e Melo, Domitilia's sister), with whom he had issue. João Tobias de Aguiar e Castro 17 June 1835 – 28 October 1901 Married in 1858 with his first cousin Anna Barros de Aguiar, with whom he had issue. Gertrudes de Aguiar e Castro June 1837 – 20 April 1841 Died in infancy. Antônio Francisco de Aguiar e Castro 26 June 1838 – 12 July 1905 Married in 1858 with Placidina Adélia de Brito, with whom he had issue. Brasílico de Aguiar e Castro 4 August 1840 – 22 February 1891 Married in 1859 with Julia Augusta de Vasconcelos Tavares, with whom he had issue. Heitor de Aguiar e Castro 1842 – 1846 Died in infancy.
Сантос маркизасының күн сәулесі
Бразилия императоры Педро I-мен арадағы қарым-қатынасы аяқталғаннан кейін Сан-Паулуға оралған Домитила 1834 жылы ескі Rua do Carmo, қазіргі қала орталығындағы Rua Roberto Simonsen көшесінде үлкен үй сатып алды. 1802 жылғы құжаттарға сәйкес, бұл мүліктің алғашқы иесі бригадир Хосе Пинто де Морайс Леме болған. Бұрын осы жерде екі үй болған, олар жаңартылып, біріктіріліп бір ғимаратқа айналды. Домитила 1834 жылдан 1867 жылы қайтыс болғанға дейін осы үйдің иесі болды. Мүлік Сан-Паулу қоғамының орталығына айналды, оны Сантос маркизасы өткізген маскарадтық тойлар мен әдеби кештермен жандандырылды. 1880 жылы үй аукционға қойылып, жергілікті дінбасылық кеңес сатып алып, оны Епископ сарайына айналдырды. Бүгінде үй Сан-Паулу қалалық әкімдігіне тиесілі, онда қала мұражайы орналасқан. Оның тарихи маңызы зор, себебі ол Домитиламен байланысты ғана емес, сонымен қатар қаланың тарихи орталығында сақталған, жермен тығыздалған (тампинг) техникасымен салынған жалғыз қалалық құрылыс болып табылады.
On her return to São Paulo after the end of her relationship with Emperor Pedro I of Brazil, Domitila acquired in 1834 a vast mansion on the old Rua do Carmo, currently Rua Roberto Simonsen in the city center. The first owner of the property was Brigadier José Pinto de Morais Leme according to documentation from 1802. Previously, on the site, there were two houses that were renovated and gave rise to a single building. Domitila was the owner of these house from 1834 until her death in 1867. The property became the center of São Paulo society, animated by masquerade balls and literary evening parties given by the Marchioness of Santos. In 1880, the house was put up for auction and was acquired by the local Diocese, who transformed the Manor into the Episcopal Palace. The House today belongs to the City Hall of São Paulo, which has the Museum of the City installed there. Its historical importance is great not only because his link to Domitila but because the property is the only urban remnant built using the technique known as rammed earth still existing in the historic center of the city.
Кейінгі жылдар және өлім
Маркиза Сантос күйеуін жоғалтқаннан кейін, дінге берілді және қайырымдылық жасады, көмекке мұқтаждарға көмектесуге, қиын жағдайдағылар мен ашаршылық көріп жүргендерді қорғауға, ауруларға және Сан-Паулу қаласы орталығындағы Факульде де-Ларго-де-Сан-Францисконың студенттеріне қамқорлық жасады. Домитила де Кастро до Канто э Мело, Сантос маркизасы 1867 жылдың 3 қарашасында 69 жасында Руа ду Кармуде, қазіргі Роберто Симонсенде, Патио ду Колежионың жанындағы резиденциясында энтероколиттен қайтыс болды. Ол Консоласао зиратында жерленді, оның алғашқы шіркеуі Домитиланың 2 контос де рейс сомасындағы қайырымдылығымен салынған. Зираттың жерін Сантос маркизасы сыйға тартқан деген ақпарат тарағанмен, бұл ақпарат дұрыс емес. Шындығында, зират ішінара мемлекеттік жерлерге, ішінара Марсиано Пирес де Оливейрадан 200 000 рейсқа сатып алынған жерлерге салынған, ол тағы бір бөлігін сыйға тартқан. Ашылу салтанатынан кейін аумақ кеңесші Рамалхо мен Хоаким Флориано Вандерлидің экспроприациялаған жерлерімен кеңейтілді. Оның Консоласао зиратындағы қабірі, сондай-ақ оның қабірінің жанындағы екі жер учаскесі – оның кіші інісі Франсиско де Кастро до Канто э Мело, ұлы Фелисио Пинто Коэльо де Мендонса э Кастро және жақында табылған қызы Игуасу графинясы да сол жерге жерленген – 1980 жылдары итальяндық аккордеоншы Марио Зан қалпына келтірді, ол Домитиланың ең танымал және жанкүйерінің бірі болды; ол көп жыл бойы қабірлерді күтіп ұстау үшін қаражат жинады және 2006 жылы қайтыс болғанда маркизаның қабірінің алдындағы жерге жерленді. Өлгеннен кейін де Марио Зан, бір жағынан, Домитиланың қабірін күтіп ұстауға қаржы жұмсады, өйткені оның өсиеті бойынша оның музыкасының авторлық құқықтары осы мақсатқа бағытталған. Домитиланың қабіріне оны халық қалаулы әулие санайтын адамдар әрдайым гүлдер әкеледі. Аңыз бойынша, ол қаланың жыныстарды қорғайды және Бразилия императоры Педро I-мен болған даулы қарым-қатынасынан кейін лайықты некеге тұрып, өмірін жаңартқандықтан, жақсы үйленгісі келетін қыздарға үлгі болды. Оның қабірінің тас бағанасында оған алғыс айтқан табынушылардың тақташалары орналасқан.
After being widowed, the Marchioness of Santos became devout and charitable, seeking to help the helpless, protecting the miserable and hungry, caring for the sick and students of the Faculdade de Direito do Largo de São Francisco, in the center of the city of São Paulo. Domitila de Castro do Canto e Melo, Marchioness of Santos died of enterocolitis in her residence in the Rua do Carmo, now Roberto Simonsen, near the Pátio do Colégio, on 3 November 1867 aged 69. She was buried in the Cemitério da Consolação, whose original chapel was built with a donation made by Domitila by the amount of 2 contos de réis. Despite information circulating that the cemetery's land was donated by the Marchioness of Santos, this version is incorrect. In fact, the cemetery was built, partly on land in the public domain and partly on land acquired from Marciano Pires de Oliveira for 200, 000 réis, which donated another part. After the inauguration, the area was enlarged with land expropriated by councilor Ramalho and Joaquim Floriano Wanderley. Her grave in the Cemitério da Consolação, as well the two other plots she bought adjoining her gravesite —where her younger brother Francisco de Castro do Canto e Melo, her son Felício Pinto Coelho de Mendonça e Castro, and, after a recent discovery, her daughter the Countess of Iguaçu, were also buried—, were all recovered in the 1980s by the Italian accordionist Mario Zan, one of Domitila's most famous and fervent admirers; he took care of the deposit for the maintenance of the gravesites for years and when he died in 2006 he was buried in a tomb in front of the Marchioness. Even after his death, Mario Zan continues, in a way, to pay for the maintenance of Domitila's gravesite, because according to his will, the copyrights of his music were destined to this purpose. Domitila's grave always receives fresh flowers from people who continue to consider her a popular saint. Among the legends is that she protects the prostitutes of the city and, due to having achieved a good marriage and restructuring worthily after her scandalous relationship with Emperor Pedro I of Brazil, she became an inspiration for girls who wanted to marry well. In her grave headstone there are plaques from devotees thanking her for some grace.
Фильмдер
О Грито до Ипиранга (1917) үнсіз фильмінде Домитила рөлін Луиза Ламбертини сомдады. Аргентиналық «Эмбрухо» (1941) фильмінде режиссурасы мен сценарийі Энрике Сузиниге тиесілі. «Independência ou Morte» (1972) фильмінде Домитила рөлін Глория Менезес ойнады.
In the silent film O Grito do Ipiranga (1917), Domitila was portrayed by Luíza Lambertini. In the Argentine film Embrujo (1941), with direction and argumentation by Enrique Susini. In the film Independência ou Morte (1972), Domitila was portrayed by Glória Menezes.
Театр
Вириато Коррейяның "Маркиза де Сантос" (1938) пьесасында Сантос маркизасының рөлін Дульцина де Мораес ойнады. "No Paço da Marquesa" (1950) ревюінде Вирджиния Лейн Домитила рөлінде болды. Раймундо Магальяес Жуниор жазған "O Imperador Galante" (1954) пьесасында Домитила рөлін қайтадан Дульцина де Мораес ойнады. Серджио Виоттидің "Um grito de liberdade" (1972) пьесасында актриса Низе Сильва Домитила рөлінде ойнады. Энио Гонсалвестің "Педро и Домитила" (1984) пьесасында Домитила рөлін Тая Перес ойнады. Пауло Реззутти жазған "Маркеза де Сантос: версо & реверсо" (2019) монологында Домитила рөлін Бет Араухо ойнады.
In Viriato Correia's play A Marquesa de Santos (1938), the Marchioness of Santos was portrayed by Dulcina de Moraes. At the revue No Paço da Marquesa (1950), with the Vedette Virgínia Lane in the role of Domitila. In the play O Imperador Galante (1954), written by Raimundo Magalhães Júnior, with Domitila being again portrayed by Dulcina de Moraes. In the play Um grito de liberdade (1972), by Sérgio Viotti, with actress Nize Silva in the role of Domitila. In the play Pedro e Domitila (1984), written by Ênio Gonçalves, Domitila was portrayed by Taya Perez. In the monologue Marquesa de Santos: verso & reverso (2019), written by Paulo Rezzutti, Domitila was portrayed by Beth Araújo.
Радио
Жазушы Пауло Сетубалдың "Маркиза де Сантос" туындысын 1946 жылы Rádio Nacional Rio de Janeiro радиосы драмалық қойылым түрінде бейімдеді. "Д. Педро және Маркиза де Сантос" пьесасын радио хабаршысы Кассиано Габус Мендес жазды, ол 1950 жылдың 7 қыркүйегінде Rádio Record, Сан-Паулу радиосында эфирге шықты.
Dramatization of A Marquesa de Santos, by writer Paulo Setúbal by Rádio Nacional Rio de Janeiro, in 1946. D. Pedro e a Marquesa de Santos, written by broadcaster Cassiano Gabus Mendes, was aired by Rádio Record, São Paulo, on 7 September 1950.
Теледидар
1962 жылғы 12 ақпанда Teatro Nove бағдарламасында, TV Excelsior телеарнасының 9-шы каналында, Сан-Паулу қаласында көрсетілген "A Marquesa de Santos" телеспектаклінде маркиза рөлін Клейде Яконис сомдады. "Хелена" (1987) телесериалында маркиза рөлін Норма Сьюли ойнады. Rede Manchete телеарнасындағы "Маркиза де Сантос" (1984) мини-сериалында Маркиза рөлін Майте Проэнса бейнеледі. TVE Brasil телеарнасының "Entre o Amor e a Espada" (2001) мини-сериалында Маркиза рөлін Режане Сантос ойнады. Rede Globo телеарнасының "O Quinto dos Infernos" (2002) мини-сериалында маркиза рөлін Луана Пиовани сомдады. Rede Globo телеарнасының "Novo Mundo" (2017) телесериалында маркиза рөлін Агата Морейра ойнады.
In the televised play A Marquesa de Santos, aired on 12 February 12, 1962 on the program Teatro Nove, on TV Excelsior, Channel 9, São Paulo, the role of the Marchioness was portrayed by Cleyde Yáconis. In the soap opera Helena (1987), the Marchioness was portrayed by Norma Suely. In the mini series Marquesa de Santos (1984) on Rede Manchete, the Marchioness was portrayed by Maitê Proença. In the miniseries Entre o Amor e a Espada (2001), by TVE Brasil, the Marchioness was portrayed by Rejane Santos. In the Rede Globo miniseries O Quinto dos Infernos (2002), the role of the Marchioness was portrayed by Luana Piovani. In Rede Globo's soap opera Novo Mundo (2017), the role of the Marchioness was portrayed by Agatha Moreira.
Опера
Маркиза де Сантос (1948), Жао Батиста де Сикейраның композициясы. Жоаким Рибейроның либреттосымен үш актілі опералық шығарма. Chalaça (1973), дирижер Франсиско Миньоне туындысы. Домитила (2000), Рио-де-Жанейро композиторы Жоао Гильерме Риппердің музыкасы мен либреттосы, Дом Педро I мен Домитила арасындағы махаббат хаттарынан шабыттанды. Сопрано Майра Лаутер Домитила рөлін ойнады.
Marquesa de Santos (1948), composed by João Batista de Siqueira. Opera piece in three acts with libretto by Joaquim Ribeiro. Chalaça (1973), by conductor Francisco Mignone. Domitila (2000), with music and libretto by Rio de Janeiro composer João Guilherme Ripper, inspired by the love letters exchanged between Dom Pedro I and Domitila. The soprano Maíra Lauter portrayed Domitila.
Қатты
Литера рок-тобының "Caso Real" (2015) альбомы Бразилия императоры Педро I мен Маркиза де Сантостың арасындағы махаббат оқиғасынан шабыдаланды, бұл шабыдаланғандық Пауло Реззуттидің "Titília e o Demonão – Cartas Inéditas de Dom Pedro I à Marquesa de Santos" кітабы арқылы болды.
The album "Caso Real" (2015) by the rock band Lítera that was inspired by the love affair between the Emperor Pedro I of Brazil and the Marquesa de Santos, through the book "Titília e o Demonão – Cartas Inéditas de Dom Pedro I à Marquesa de Santos", by the writer Paulo Rezzutti.
Самба жерлері
Бразилияның танымал махаббаттары (1966), Acadêmicos do Salgueiro-дан. Императордың сүйіктісі (1964), Imperatriz Leopoldinense-ден. Купидоның жебесі маған тиді (1981), Caprichosos de Pilares-тан. Нұрлы әйелдер – елдің әлеуметтік және мәдени прогресіндегі әйелдер күші (2012), Vai Vai-дан. Тыйым салынған құштарлықтар және басқа махаббаттар (2014), Nenê de Vila Matilde-ден.
Os amores célebres do Brasil (1966), from Acadêmicos do Salgueiro. A Favorita do Imperador (1964), from Imperatriz Leopoldinense. A flecha do cupido me pegou (1981), from Caprichosos de Pilares. Mulheres que Brilham – a força feminina no progresso social e cultural do país (2012), from Vai Vai. Paixões proibidas e outros amores (2014), from Nenê de Vila Matilde.