Кіріспе

Галифакс және Оңтүстік-Батыс темір жолы – Канаданың Новая Шотландия провинциясында қызмет еткен тарихи темір жол. Бұл темір жолдың заңды атауы Галифакс және Оңтүстік-Батыс темір жолы болып тіркелген, бұл Новая Шотландия заң шығарушы органының әртүрлі актілерінде, мысалы 1902 ж. c.1, Галифакс және Оңтүстік-Батыс темір жол компаниясы туралы заңда көрсетілген. Дегенмен, Галифакс және Оңтүстік-Батыс темір жолы деген атау да кейде қолданылады. H&SW 1901 жылдың көктемінде Уильям Маккензи және Дональд Манн провинциялық үкіметке Галифакстан Ярмутқа дейінгі темір жол жобасын аяқтау туралы ұсыныс жасаған кезде құрылды. Көп жылдар бойы бұл темір жол бойында жергілікті таулы жер бедерінің әсерінен үлкен қисықтар болды, соның салдарынан "Қиын, баяу және дірілдеуші" деген лақап атын алды.

Алдыңғылар

H&SW Жаңа Шотландияның Оңтүстік жағалауында салынған алғашқы темір жол емес, себебі оған дейін теміржол компаниялары үшін бірнеше жарғылар қабылданған болатын. Жаңа Шотландия орталық темір жолы (NSCR) 1889 жылдың 23 желтоқсанында Анаполис аңғарындағы Миддлтон мен Бриджвотер арқылы Луненбург арасындағы желісін ашты. 1893 жылы Жаңа Шотландияның жағалаулық теміржол компаниясы Барингтон және Шелберн арқылы Ярмут пен Локкпорт арасында тар теміржол желісін салу үшін жарғы бойынша тіркелді. Құрылыс өте баяу жүргізілді және салынып біткен шамалы ғана жолдар 1895 жылы стандартты кеңдікке ауыстырылды. 1899 жылы компания Галифакс және Ярмут темір жолы (H&YR) деп аталды және Локкпорттан Ливерпульге, Бриджвотерге және Галифакске дейін шығысқа қарай салуға жаңа жарғы алды. 1903 жылға қарай желі мүшкел Баррингтонға жеткен. Ливерпуль және Милтон трамвай жолы 1896 жылы Ливерпуль мен Куинс округінің Милтон маңындағы қағаз целлюлоза зауыты арасында Мерси өзенінің аңғарына қысқа теміржол салды, ол 1897 жылдың 1 ақпанында ашылды. 1900 жылы ол Ливерпуль және Милтон темір жолы (L&MR) деп қайта аталды.

Құрылтайлар мен құрылыс

H&SW 1901 жылдың көктемінде Маккензи мен Манн Галифакс қаласынан Ярмутқа дейінгі темір жол жобасының сәтсіз аяқталған жоспарларын аяқтау ниетімен провинциялық үкіметке жүгінген кезде құрылды. Тәжірибелі теміржол инженерлері Маккензи мен Манн осы кезде Канадада 2000 мильдік теміржолға ие болған еді. 1902 жылдың 1 шілдесінде H&SW, Махоун шығанағынан Бриджвотерге дейінгі желісімен бірге NSCR-ді сатып алды, бұл Бриджвотер мен Галифакс арасындағы жаңа басты жолдың бір бөлігін құрады. Галифакс пен Махоун шығанағы арасындағы жаңа құрылыс 1904 жылы аяқталды. 1903 жылдың 11 сәуірінде H&SW Nova Scotia Southern Railway (NSSR) темір жолын сатып алды. NSSR-де салынған теміржол болмаған, бірақ New Germany-дағы NSCR-ден Каледонияға дейін, орманға бай аймаққа теміржол салуға рұқсатнамасы болған. NSSR рұқсатнамасын алғаннан кейін, H&SW келесі айларда 22 мильдік теміржол құрылысын жүргізіп, алғашқы пойыз 1904 жылдың 1 шілдесінде Каледонияға жетті. 1905 жылдың сәуір айында H&SW L&MR темір жолын сатып алды, оның шағын бөлігі Бриджвотер мен Баррингтон арасындағы басты жолдың бір бөлігіне қосылды. Бриджвотер мен Баррингтон арасындағы жаңа құрылыс сол жылдың соңында аяқталды. 1905 жылы H&SW сондай-ақ H&YR темір жолын сатып алды, келесі жылы Баррингтон мен Ярмут арасындағы бұл желіде ірі жаңартулар жүргізілді. Сондай-ақ 1905 жылы H&SW батыс Анаполис аңғарындағы аяқталмаған Миддлтон және Виктория Бич темір жолының (M&VBR) рұқсатнамасын сатып алды. 40 мильдік M&VBR желісін H&SW, Миддлтон маңындағы Torbrook-тегі темір рудасы кені мен Анаполис бассейніндегі Порт Уэйд портындағы порттық инфрақұрылымды байланыстыру үшін ашты.

Канаданың солтүстік

Құрылыс 1906 жылы аяқталды және H&SW теміржолдары Халифакстағы Оңтүстік-Батыс тоғысында Африкавиллде Intercolonial Railway негізгі желісімен қосылды, содан кейін Intercolonial's North Street станциясына дейін созылды. 1906 жылдың 19 желтоқсанында алғашқы H&SW пойзы Халифакстан Ярмутқа жетті. 1906 жылы H&SW құрылысы аяқталғаннан кейін, жүйе Маккензе мен Маннның Канаданың Солтүстік темір жолы (CNoR) трансконтиненттік жүйесіне біріктірілді. H&SW, Инвернес теміржолымен бірге, Монреальден Ванкуверге дейін созылған CNoR-дің қалған желілерінен оқшауланды, бұл бәсекелес Canadian Pacific Railway-дің Dominion Atlantic Railway жағдайына ұқсас еді. CNoR, Канададағы бірнеше басқа теміржолдармен бірге, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қаржылық қиындықтарға тап болды. Құрылысқа жұмсалған қаржылық міндеттемелер мен жол жүк көлемінің төмендігі салдарынан CNoR банкротқа ұшырады және 1918 жылы федералды үкіметтен қаржылық көмек сұрады. 1918 жылдың 6 қыркүйегінде CNoR мемлекеттік меншікке алынып, Темір жолдар және каналдар департаментінің басқаруына берілді. 1918 жылдың 20 желтоқсанында CNoR, Канаданың мемлекеттік теміржолдарымен бірге, Канаданың Ұлттық теміржолдары (CNR) деп аталған жаңа компания құрамына енді.

Канадалық ұлттық

CNR аясында H&SW желісі баласт, дренаж, төсеме байланыстары, рельстер, коммутаторлар және көпірлер инфрақұрылымын жақсартуды көрді. Жолдың барлық жерінде әлі де айтарлықтай қисықтығы болды, бұл Оңтүстік жағалаудың таулы жерінің (жергіліктілер H&SW-ді "Қиын, баяу және шайқалы" деп атады) салдарынан болды, бірақ жақсартулар лайықты жылдамдық пен қызмет көрсетуді жақсартты. CNR мұра еткен Intercolonial Railway / Canadian Government Railways Halifax терминалының трассасы 1910-шы жылдардың соңында жаңа оңтүстік терминалы мен станциясының 1920 жылы салынуымен және ашылуымен елеулі өзгерістерге ұшырады. Жоба Галифакс түбегіндегі арал арқылы үлкен теміржол кесімін салуды қамтыды, ол Африквильге жақын ICR магистралімен байланысты H&SW рельстеріне әсер етті. 1921 жылы H&SW-нің Галифакс бөлігі Фэрвью қауымдастығында "Оңтүстік-батыс қосылысы" деп аталған, жаңа дөңгелек депоға іргелес жаңа трассаға қосылды. Көлік жолдары мемлекеттік қаржыландыруға ие болғанға дейінгі жылдары H&SW түрлі қауымдастықтар арасындағы маңызды көлік байланысын, сондай-ақ Ярмуттан (Бостон мен Нью-Йоркке) және Галифакстан (Еуропаға) жүретін темір кемелермен байланысты қамтамасыз етті. 1920 жылдары бұрынғы M&VBR желісі Торбруктағы темір кен кен орындары мен Порт-Уэйд портының жабылуынан кейін тиімсіз болып шықты. 1925 жылы CNR Миддлтонның батысынан жолды тоқтатуға өтініш берді, бірақ Бриджтаунның батысынан ғана тоқтатуға рұқсат берілді. 1928 жылға қарай көпірлер алынып тасталды және келесі жылдары жолдар да алынып тасталды. 1929 жылы Бруклиндегі үлкен Bowater Mersey Paper Company Limited фабрикасының құрылысы Ливерпуль аймағынан көліктің көбеюіне әкелді. Ливерпуль мен Шелберндегі кеме жасау орындары, сондай-ақ Ярмут пен Галифакс арасындағы және Бриджвотер мен Миддлтон/Бриджтаун және Жаңа Германия мен Каледония арасындағы орналасқан түрлі арақашықтық және ағаш кесу операциялары да көлікке үлес қосты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Шелберн портында HMCS Shelburne әскери-теңіз базасы ашылды, бұл 1 шақырымдық қысқа шұңқыр салуды қажет етті. Желі бойындағы әртүрлі мұнай компанияларына тиесілі жылу майы мен бензин тарату терминалдары жұмыс істеді. Бриджтаундағы дистилляция зауыты, сондай-ақ Ист-Ривердегі орман өнімдері зауыты да көлікке үлес қосты. 1980 жылдардың басында Бриджвотерде үлкен Michelin шина зауыты ашылды және теміржол қызметіне мұқтаж болды. 1960 жылдары Бичвилл ауданына жақын жердегі Lakeside индустриалды паркін дамыту бірнеше ірі өнеркәсіптік клиенттерді құрды. Олардың бірі - Volvo құрастыру зауыты 1998 жылы жабылғанға дейін автокөліктердің тұрақты тізбектерін тартты.

Құлдырау

CN жолаушылар қызметі Оңтүстік жағалауда 1969 жылдың 25 қазанында тоқтатылды, ал оның станциялары пайдасыз қалды. Бриджвотердегі тарихи H&SW жолаушылар станциясы 1982 жылдың 22 желтоқсанында себепсіз өрттен қирады. Жаңа Шотландияның Оңтүстік жағалауындағы және Аннаполис аңғарындағы CN-нің бұрынғы H&SW желілері 1980-ші жылдардың басында, тіпті жүк тасымалы үшін де, тиімсіз болып шықты. 1982 жылы Ливерпульден Ярмутқа дейінгі магистральдың соңғы бөлігін, сондай-ақ Бриджвотер мен Бриджтаун арасындағы Миддлтон арқылы бұрынғы NSCR желісінің тармағын, және Жаңа Германиядан Каледонияға дейінгі учаскені жабуға рұқсат берілді. Галифакстан Ливерпульге дейінгі желіге дейін қысқартылған CN, Боуотер қағаз фабрикасына және Мишлен дөңгелек зауытына тәуелді болды, бірақ тіпті осы клиенттер де желіні пайдалы кіріс әкелетін деңгейде ұстай алмады. 1980-ші жылдардың соңында CN-ге Бриджвотерден Ливерпульге дейінгі қалған желіні жабуға рұқсат берілді, себебі Ливерпульдегі Боуотер целлюлоза зауыты тасымалын теңіз және автокөлікке ауыстырды. Бриджвотерде CN Лахаве өзенінің шығыс жағында шағын аула салды және бұрынғы аулалық жерін сауда орталығының құрылысшысына сатты. 1990-шы жылдардың басында тіпті бұл учаскелер де жойылды, өйткені Мишлен өзінің зауытын қамтамасыз ету үшін жүк көліктерін пайдалана бастады, ал CN-нің Люненбург округіндегі соңғы тұтынушысы – Шығыс өзеніндегі ағаш өнімдері компаниясы болды. 1993 жылы бұрынғы H&SW теміржол учаскесі Галифакстың көл жағалауындағы индустриалды паркінің батысында жабылды, Оңтүстік Жаңа Шотландиядағы бұл маңызды теміржол желісінің соңғы қалдығы ретінде 7 шақырымдық шұңқыр қалды. Қызметкерлер кестесінде Честер шұңқы деп аталған CN жүк тасымалы Байерс-Лейк индустриалды паркіне және Лейксайд индустриалды паркіне цемент қоймасына, металл жинаушыға және басқа да бірнеше клиенттерге командалық жол арқылы қызмет көрсетуге бағытталған. 2006 жылы «Үш жылдық теміржол желісі жоспары» аясында CN Честер шұңқындағы қызметті тоқтату ниетін жариялады, бұл бастапқы H&SW учаскесінің соңғы қалған бөлігі болды. Соңғы жүк пойыздары 2007 жылдың соңында Оңтүстік-Батыс тоғысынан батысқа қарай Лейксайд индустриалды паркіне дейін жүріп өтті. Теміржол дәлізі Галифакс аймақтық муниципалитеті сатып алды және 2009 жылдың қазанында теміржол өткелдеріндегі рельстер алынып, асфальтталды, ал 2010 жылдың қыркүйегінде CN Честер шұңқының барлық қалған рельстері алынып тасталды және оның орнына демалыс жолы (асфальтталған серуендеу жолы) салынды.

Сақтау

Темір жолдың тарихы Жаңа Шотландияның Луненбург қаласында орналасқан Галифакс және Оңтүстік-Батыс темір жол музейінде сақталған. Бұрынғы H&SW жол төсегінде салынған демалыс жолдарының желісіне қоса, бірнеше станциялар сақталып қалды және оларға басқаша мақсатта пайдалану берілді. Олардың ішінде қазір кафе болып табылатын French Village станциясы және Хэнк Сноу мұражайы болып табылатын Ливерпуль станциясы бар. Честер станциясы бүгінде туристік бюро, Оук Айленд мұражайы мен сурет галереясы, сондай-ақ фермерлер базары ретінде жұмыс істейді.