Галифакс және Оңтүстік-Батыс темір жолы – Нова-Скотиядағы тарихи темір жол. 1901 ж. құрылған, Галифакс-Ярмут бағытында салынған. Географиялық қиындықтарға байланысты қиын жол болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Галифакс және Оңтүстік-Батыс темір жолы – Канаданың Новая Шотландия провинциясында қызмет еткен тарихи темір жол. Бұл темір жолдың заңды атауы Галифакс және Оңтүстік-Батыс темір жолы болып тіркелген, бұл Новая Шотландия заң шығарушы органының әртүрлі актілерінде, мысалы 1902 ж. c.1, Галифакс және Оңтүстік-Батыс темір жол компаниясы туралы заңда көрсетілген. Дегенмен, Галифакс және Оңтүстік-Батыс темір жолы деген атау да кейде қолданылады. H&SW 1901 жылдың көктемінде Уильям Маккензи және Дональд Манн провинциялық үкіметке Галифакстан Ярмутқа дейінгі темір жол жобасын аяқтау туралы ұсыныс жасаған кезде құрылды. Көп жылдар бойы бұл темір жол бойында жергілікті таулы жер бедерінің әсерінен үлкен қисықтар болды, соның салдарынан "Қиын, баяу және дірілдеуші" деген лақап атын алды.
The Halifax and South Western Railway was a historic Canadian railway operating in the province of Nova Scotia. The legal name of this railway was the Halifax & South Western Railway, as is defined in various Acts of the Nova Scotia Legislature, such as 1902 c.1, Act respecting the Halifax & South Western Railway Co However, Halifax & Southwestern Railway is also sometimes also used. The H&SW was created in spring 1901 when William Mackenzie and Donald Mann approached the provincial government with plans to finish the abortive plans for a railway from Halifax to Yarmouth along the province's South Shore. For many years, the line had significant curvature throughout its length, a result of the rugged local topography, which earned it the moniker, "Hellish Slow & Wobbly".
Алдыңғылар
H&SW Жаңа Шотландияның Оңтүстік жағалауында салынған алғашқы темір жол емес, себебі оған дейін теміржол компаниялары үшін бірнеше жарғылар қабылданған болатын. Жаңа Шотландия орталық темір жолы (NSCR) 1889 жылдың 23 желтоқсанында Анаполис аңғарындағы Миддлтон мен Бриджвотер арқылы Луненбург арасындағы желісін ашты. 1893 жылы Жаңа Шотландияның жағалаулық теміржол компаниясы Барингтон және Шелберн арқылы Ярмут пен Локкпорт арасында тар теміржол желісін салу үшін жарғы бойынша тіркелді. Құрылыс өте баяу жүргізілді және салынып біткен шамалы ғана жолдар 1895 жылы стандартты кеңдікке ауыстырылды. 1899 жылы компания Галифакс және Ярмут темір жолы (H&YR) деп аталды және Локкпорттан Ливерпульге, Бриджвотерге және Галифакске дейін шығысқа қарай салуға жаңа жарғы алды. 1903 жылға қарай желі мүшкел Баррингтонға жеткен. Ливерпуль және Милтон трамвай жолы 1896 жылы Ливерпуль мен Куинс округінің Милтон маңындағы қағаз целлюлоза зауыты арасында Мерси өзенінің аңғарына қысқа теміржол салды, ол 1897 жылдың 1 ақпанында ашылды. 1900 жылы ол Ливерпуль және Милтон темір жолы (L&MR) деп қайта аталды.
The H&SW was not the first railway to build on the South Shore of Nova Scotia, as various charters for railway companies had preceded it. The Nova Scotia Central Railway (NSCR) had opened its line between Middleton in the Annapolis Valley and Lunenburg, by way of Bridgewater, on December 23, 1889. In 1893, the Coast Railway Company of Nova Scotia was incorporated under a charter to build a narrow gauge line between Yarmouth and Lockeport, by way of Barrington and Shelburne. Construction took place very slowly and what little trackage had been already built was converted to standard gauge in 1895. In 1899 the company was renamed the Halifax and Yarmouth Railway (H&YR) and received a new charter to build east from Lockeport to Liverpool, Bridgewater and Halifax. By 1903 the line had barely reached Barrington. The Liverpool and Milton Tramway also built a short railway up the Mersey River valley between Liverpool and a pulp mill near Milton in Queens County in 1896, opening on February 1, 1897. It was renamed the Liverpool and Milton Railway (L&MR) in 1900.
Құрылтайлар мен құрылыс
H&SW 1901 жылдың көктемінде Маккензи мен Манн Галифакс қаласынан Ярмутқа дейінгі темір жол жобасының сәтсіз аяқталған жоспарларын аяқтау ниетімен провинциялық үкіметке жүгінген кезде құрылды. Тәжірибелі теміржол инженерлері Маккензи мен Манн осы кезде Канадада 2000 мильдік теміржолға ие болған еді. 1902 жылдың 1 шілдесінде H&SW, Махоун шығанағынан Бриджвотерге дейінгі желісімен бірге NSCR-ді сатып алды, бұл Бриджвотер мен Галифакс арасындағы жаңа басты жолдың бір бөлігін құрады. Галифакс пен Махоун шығанағы арасындағы жаңа құрылыс 1904 жылы аяқталды. 1903 жылдың 11 сәуірінде H&SW Nova Scotia Southern Railway (NSSR) темір жолын сатып алды. NSSR-де салынған теміржол болмаған, бірақ New Germany-дағы NSCR-ден Каледонияға дейін, орманға бай аймаққа теміржол салуға рұқсатнамасы болған. NSSR рұқсатнамасын алғаннан кейін, H&SW келесі айларда 22 мильдік теміржол құрылысын жүргізіп, алғашқы пойыз 1904 жылдың 1 шілдесінде Каледонияға жетті. 1905 жылдың сәуір айында H&SW L&MR темір жолын сатып алды, оның шағын бөлігі Бриджвотер мен Баррингтон арасындағы басты жолдың бір бөлігіне қосылды. Бриджвотер мен Баррингтон арасындағы жаңа құрылыс сол жылдың соңында аяқталды. 1905 жылы H&SW сондай-ақ H&YR темір жолын сатып алды, келесі жылы Баррингтон мен Ярмут арасындағы бұл желіде ірі жаңартулар жүргізілді. Сондай-ақ 1905 жылы H&SW батыс Анаполис аңғарындағы аяқталмаған Миддлтон және Виктория Бич темір жолының (M&VBR) рұқсатнамасын сатып алды. 40 мильдік M&VBR желісін H&SW, Миддлтон маңындағы Torbrook-тегі темір рудасы кені мен Анаполис бассейніндегі Порт Уэйд портындағы порттық инфрақұрылымды байланыстыру үшін ашты.
The H&SW was created in spring 1901 when Mackenzie and Mann approached the provincial government with plans to finish the abortive plans for a railway from the City of Halifax to Yarmouth. Experienced railway engineers, MacKenzie and Mann already owned 2,000 miles in track in Canada by this time. On July 1, 1902, the H&SW purchased the NSCR with its line from Mahone Bay to Bridgewater, forming part of the new mainline between Bridgewater and Halifax. The new construction between Halifax and Mahone Bay was completed by 1904. On April 11, 1903, the H&SW purchased the Nova Scotia Southern Railway (NSSR). The NSSR had no trackage constructed, however it did have a charter to build from the NSCR at New Germany to Caledonia in what was rich timber territory. Upon acquiring the NSSR charter, the H&SW built the 22 miles of track over the following months, with the first train reaching Caledonia on July 1, 1904. In April 1905, the H&SW purchased the L&MR, with a short section of that line forming part of the main line between Bridgewater and Barrington. The new construction between Bridgewater and Barrington was completed later that year. In 1905, the H&SW also purchased the H&YR with major upgrades being done to this line between Barrington and Yarmouth over the next year. Also in 1905, the H&SW purchased the charter for the incomplete Middleton and Victoria Beach Railway (M&VBR) in the western Annapolis Valley. The 40 mile M&VBR line was opened by the H&SW to connect an iron ore mine at Torbrook, near Middleton on the NSCR, with port facilities at Port Wade on Annapolis Basin.
Канаданың солтүстік
Құрылыс 1906 жылы аяқталды және H&SW теміржолдары Халифакстағы Оңтүстік-Батыс тоғысында Африкавиллде Intercolonial Railway негізгі желісімен қосылды, содан кейін Intercolonial's North Street станциясына дейін созылды. 1906 жылдың 19 желтоқсанында алғашқы H&SW пойзы Халифакстан Ярмутқа жетті. 1906 жылы H&SW құрылысы аяқталғаннан кейін, жүйе Маккензе мен Маннның Канаданың Солтүстік темір жолы (CNoR) трансконтиненттік жүйесіне біріктірілді. H&SW, Инвернес теміржолымен бірге, Монреальден Ванкуверге дейін созылған CNoR-дің қалған желілерінен оқшауланды, бұл бәсекелес Canadian Pacific Railway-дің Dominion Atlantic Railway жағдайына ұқсас еді. CNoR, Канададағы бірнеше басқа теміржолдармен бірге, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қаржылық қиындықтарға тап болды. Құрылысқа жұмсалған қаржылық міндеттемелер мен жол жүк көлемінің төмендігі салдарынан CNoR банкротқа ұшырады және 1918 жылы федералды үкіметтен қаржылық көмек сұрады. 1918 жылдың 6 қыркүйегінде CNoR мемлекеттік меншікке алынып, Темір жолдар және каналдар департаментінің басқаруына берілді. 1918 жылдың 20 желтоқсанында CNoR, Канаданың мемлекеттік теміржолдарымен бірге, Канаданың Ұлттық теміржолдары (CNR) деп аталған жаңа компания құрамына енді.
Construction was completed in 1906 and H&SW tracks joined the Intercolonial Railway's mainline in Halifax at Southwestern Junction at Africville and ran into the Intercolonial's North Street Station. On December 19, 1906, the first H&SW through train reached Yarmouth from Halifax. At some point after the completion of the H&SW in 1906, the system was merged into Mackenze and Mann's Canadian Northern Railway (CNoR) transcontinental system. The H&SW, along with the Inverness Railway, were isolated from the rest of CNoR's trackage which ran from Montreal to Vancouver, not unlike rival Canadian Pacific Railway's Dominion Atlantic Railway. The CNoR, along with several other railway lines in Canada, entered financial difficulties during the First World War. Encumbered by construction debts and low traffic, the CNoR was bankrupt and requested financial aid from the federal government in 1918. On September 6, 1918, CNoR was nationalized and placed under a Board of Management by the Department of Railways and Canals. On December 20, 1918, CNoR, along with the Canadian Government Railways were placed under a new company named Canadian National Railways (CNR).
Канадалық ұлттық
CNR аясында H&SW желісі баласт, дренаж, төсеме байланыстары, рельстер, коммутаторлар және көпірлер инфрақұрылымын жақсартуды көрді. Жолдың барлық жерінде әлі де айтарлықтай қисықтығы болды, бұл Оңтүстік жағалаудың таулы жерінің (жергіліктілер H&SW-ді "Қиын, баяу және шайқалы" деп атады) салдарынан болды, бірақ жақсартулар лайықты жылдамдық пен қызмет көрсетуді жақсартты. CNR мұра еткен Intercolonial Railway / Canadian Government Railways Halifax терминалының трассасы 1910-шы жылдардың соңында жаңа оңтүстік терминалы мен станциясының 1920 жылы салынуымен және ашылуымен елеулі өзгерістерге ұшырады. Жоба Галифакс түбегіндегі арал арқылы үлкен теміржол кесімін салуды қамтыды, ол Африквильге жақын ICR магистралімен байланысты H&SW рельстеріне әсер етті. 1921 жылы H&SW-нің Галифакс бөлігі Фэрвью қауымдастығында "Оңтүстік-батыс қосылысы" деп аталған, жаңа дөңгелек депоға іргелес жаңа трассаға қосылды. Көлік жолдары мемлекеттік қаржыландыруға ие болғанға дейінгі жылдары H&SW түрлі қауымдастықтар арасындағы маңызды көлік байланысын, сондай-ақ Ярмуттан (Бостон мен Нью-Йоркке) және Галифакстан (Еуропаға) жүретін темір кемелермен байланысты қамтамасыз етті. 1920 жылдары бұрынғы M&VBR желісі Торбруктағы темір кен кен орындары мен Порт-Уэйд портының жабылуынан кейін тиімсіз болып шықты. 1925 жылы CNR Миддлтонның батысынан жолды тоқтатуға өтініш берді, бірақ Бриджтаунның батысынан ғана тоқтатуға рұқсат берілді. 1928 жылға қарай көпірлер алынып тасталды және келесі жылдары жолдар да алынып тасталды. 1929 жылы Бруклиндегі үлкен Bowater Mersey Paper Company Limited фабрикасының құрылысы Ливерпуль аймағынан көліктің көбеюіне әкелді. Ливерпуль мен Шелберндегі кеме жасау орындары, сондай-ақ Ярмут пен Галифакс арасындағы және Бриджвотер мен Миддлтон/Бриджтаун және Жаңа Германия мен Каледония арасындағы орналасқан түрлі арақашықтық және ағаш кесу операциялары да көлікке үлес қосты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Шелберн портында HMCS Shelburne әскери-теңіз базасы ашылды, бұл 1 шақырымдық қысқа шұңқыр салуды қажет етті. Желі бойындағы әртүрлі мұнай компанияларына тиесілі жылу майы мен бензин тарату терминалдары жұмыс істеді. Бриджтаундағы дистилляция зауыты, сондай-ақ Ист-Ривердегі орман өнімдері зауыты да көлікке үлес қосты. 1980 жылдардың басында Бриджвотерде үлкен Michelin шина зауыты ашылды және теміржол қызметіне мұқтаж болды. 1960 жылдары Бичвилл ауданына жақын жердегі Lakeside индустриалды паркін дамыту бірнеше ірі өнеркәсіптік клиенттерді құрды. Олардың бірі - Volvo құрастыру зауыты 1998 жылы жабылғанға дейін автокөліктердің тұрақты тізбектерін тартты.
Under CNR, the H&SW trackage saw significant infrastructure improvements to ballast, drainage, sleeper ties, rails, switches and bridges. The line still had significant curvature throughout, a result of the rugged local topography on the South Shore (locals called the H&SW the "Hellish Slow & Wobbly"), but the improvements brought respectable track speeds and service improvements. The Intercolonial Railway / Canadian Government Railways Halifax terminal trackage inherited by CNR underwent significant change in the late 1910s with the construction and opening of a new south end terminal and station in 1920. The project saw a massive railway cut built across the isthmus of the Halifax Peninsula which affected the H&SW tracks that connected with the ICR mainline near Africville. In 1921, the Halifax end of the H&SW was shifted to join the new alignment in the rock cut by constructing what became known as "Southwestern Junction" in the community of Fairview, adjacent to a large new roundhouse complex. In the years before the domination of publicly funded highways, the H&SW formed a critical transportation link between the various communities, as well as steam ship connections at Yarmouth (to Boston and New York) and Halifax (to Europe). In the 1920s, the former M&VBR line was proving uneconomic after the closure of iron ore mines at Torbrook and the port at Port Wade. CNR applied in 1925 to abandon west of Middleton, but permission was given to abandon only west of Bridgetown. By 1928, bridges were removed and trackage would be removed in the following years. The construction of the large Bowater Mersey Paper Company Limited mill at Brooklyn in 1929 led to more traffic from the Liverpool area. Shipyards in Liverpool and Shelburne lent some traffic, as did various saw mills and logging operations at locations between Yarmouth and Halifax and between Bridgewater and Middleton/Bridgetown and New Germany to Caledonia. The naval base HMCS Shelburne opened on Shelburne Harbour during the Second World War, requiring construction of a short 1 mile spur. Heating oil and gasoline distribution terminals operated by various oil companies in communities along the lines. A distillery in Bridgetown generated some traffic, as did a forest products plant in East River. In the early 1980s a large Michelin tire factory opened in Bridgewater and required rail service. The development of the Lakeside Industrial Park near the Beechville area in the 1960s create several large industrial customers. One of them, a Volvo assembly plant attracted steady strings of autorack cars until it closed in 1998.
Құлдырау
CN жолаушылар қызметі Оңтүстік жағалауда 1969 жылдың 25 қазанында тоқтатылды, ал оның станциялары пайдасыз қалды. Бриджвотердегі тарихи H&SW жолаушылар станциясы 1982 жылдың 22 желтоқсанында себепсіз өрттен қирады. Жаңа Шотландияның Оңтүстік жағалауындағы және Аннаполис аңғарындағы CN-нің бұрынғы H&SW желілері 1980-ші жылдардың басында, тіпті жүк тасымалы үшін де, тиімсіз болып шықты. 1982 жылы Ливерпульден Ярмутқа дейінгі магистральдың соңғы бөлігін, сондай-ақ Бриджвотер мен Бриджтаун арасындағы Миддлтон арқылы бұрынғы NSCR желісінің тармағын, және Жаңа Германиядан Каледонияға дейінгі учаскені жабуға рұқсат берілді. Галифакстан Ливерпульге дейінгі желіге дейін қысқартылған CN, Боуотер қағаз фабрикасына және Мишлен дөңгелек зауытына тәуелді болды, бірақ тіпті осы клиенттер де желіні пайдалы кіріс әкелетін деңгейде ұстай алмады. 1980-ші жылдардың соңында CN-ге Бриджвотерден Ливерпульге дейінгі қалған желіні жабуға рұқсат берілді, себебі Ливерпульдегі Боуотер целлюлоза зауыты тасымалын теңіз және автокөлікке ауыстырды. Бриджвотерде CN Лахаве өзенінің шығыс жағында шағын аула салды және бұрынғы аулалық жерін сауда орталығының құрылысшысына сатты. 1990-шы жылдардың басында тіпті бұл учаскелер де жойылды, өйткені Мишлен өзінің зауытын қамтамасыз ету үшін жүк көліктерін пайдалана бастады, ал CN-нің Люненбург округіндегі соңғы тұтынушысы – Шығыс өзеніндегі ағаш өнімдері компаниясы болды. 1993 жылы бұрынғы H&SW теміржол учаскесі Галифакстың көл жағалауындағы индустриалды паркінің батысында жабылды, Оңтүстік Жаңа Шотландиядағы бұл маңызды теміржол желісінің соңғы қалдығы ретінде 7 шақырымдық шұңқыр қалды. Қызметкерлер кестесінде Честер шұңқы деп аталған CN жүк тасымалы Байерс-Лейк индустриалды паркіне және Лейксайд индустриалды паркіне цемент қоймасына, металл жинаушыға және басқа да бірнеше клиенттерге командалық жол арқылы қызмет көрсетуге бағытталған. 2006 жылы «Үш жылдық теміржол желісі жоспары» аясында CN Честер шұңқындағы қызметті тоқтату ниетін жариялады, бұл бастапқы H&SW учаскесінің соңғы қалған бөлігі болды. Соңғы жүк пойыздары 2007 жылдың соңында Оңтүстік-Батыс тоғысынан батысқа қарай Лейксайд индустриалды паркіне дейін жүріп өтті. Теміржол дәлізі Галифакс аймақтық муниципалитеті сатып алды және 2009 жылдың қазанында теміржол өткелдеріндегі рельстер алынып, асфальтталды, ал 2010 жылдың қыркүйегінде CN Честер шұңқының барлық қалған рельстері алынып тасталды және оның орнына демалыс жолы (асфальтталған серуендеу жолы) салынды.
CN passenger service ended on the South Shore on Saturday October 25, 1969, and its stations fell into disuse. The historic H&SW passenger station in Bridgewater was destroyed by an unexplained fire on December 22, 1982. CN's former H&SW lines on Nova Scotia's South Shore and in the Annapolis Valley were proving uneconomic by the early 1980s, even for freight service. In 1982, permission was given to abandon the far end of the mainline from Liverpool to Yarmouth as well as the branch line of the former NSCR line between Bridgewater and Bridgetown via Middleton, as well as the New Germany to Caledonia. Reduced to a line running from Halifax to Liverpool, CN depended on the Bowater paper mill and the Michelin tire plant, but even these customers were unable to keep the line generating positive income. By the late 1980s, CN was given permission to abandon the remaining line from Bridgewater to Liverpool as the Bowater pulp mill in Liverpool shifted its transportation to ocean shipping and trucks. At Bridgewater, CN built a small yard on the east side of the Lahave River and sold its extensive former yard property to a shopping mall developer. In the early 1990s, even that trackage was eliminated, as Michelin began to use trucks to service its plant and CN's last remaining customer in Lunenburg County was the forest products company at East River. In 1993 the former H&SW trackage was abandoned west of Halifax's Lakeside Industrial Park, leaving only a 7 mile spur as the last reminder of this once important railway network in southern Nova Scotia. Called the Chester Spur in its employee timetable, CN freight operations to the Bayers Lake Industrial Park and Lakeside Industrial Park were focused on serving a cement depot, a scrap dealer and several other customers through a team track. In 2006, as part of its "Three Year Rail Network Plan", CN declared its intention to discontinue service on the Chester Spur, this being the last remaining portion of the original H&SW trackage. The last freight trains operated on the spur west of Southwestern Junction through to the Lakeside Industrial Park in late 2007. The rail corridor was purchased by the Halifax Regional Municipality and by October 2009, rails at level crossings were lifted and paved over and by September 2010, all the remaining track of the CN Chester Spur had been removed and replaced by a rail trail (paved recreational pathway).
Сақтау
Темір жолдың тарихы Жаңа Шотландияның Луненбург қаласында орналасқан Галифакс және Оңтүстік-Батыс темір жол музейінде сақталған. Бұрынғы H&SW жол төсегінде салынған демалыс жолдарының желісіне қоса, бірнеше станциялар сақталып қалды және оларға басқаша мақсатта пайдалану берілді. Олардың ішінде қазір кафе болып табылатын French Village станциясы және Хэнк Сноу мұражайы болып табылатын Ливерпуль станциясы бар. Честер станциясы бүгінде туристік бюро, Оук Айленд мұражайы мен сурет галереясы, сондай-ақ фермерлер базары ретінде жұмыс істейді.
The railway's history is preserved at the Halifax and Southwestern Railway Museum in Lunenburg, Nova Scotia. In addition to the network of recreational trails built on the former H&SW roadbed, several stations have survived and been given alternative use. They include the French Village station, which is now a cafe and the Liverpool station which is the Hank Snow museum. The Chester stn. exists today as a tourist bureau, Oak Island museum and art gallery, and farmer's market.