Сені рабаб – Солтүстік Үндістандағы ежелгі музыкалық аспап, Тансеннен бастау алады. Сарод аспабына әсер етті, классикалық және Сік музыкасында қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Seni rebab (Hindustani: सेनी रबाब (Devanagari), (Nastaleeq), Punjabi: ਸੇਨੀ ਰੱਬਾਬ), сондай-ақ Seniya rabab (Hindustani: सेनिया रबाब (Devanagari), (Nastaleeq)) деп те аталады. Бұл Солтүстік Үндістанда қолданылатын, атақты музыкант Тансеннің император Ұлы Акбардың тұсында ойлап тапқан және оның құрметіне аталған тартылатын ішекті аспап. Оның "басының артқы жағында үлкен ілгек болады, бұл музыкантқа оны иығына асып алып, тіпті жүріп бара жатқанда да ойнауға мүмкіндік береді". Бұл аспап индустани классикалық музыкасында және діни сикх музыкасында қолданылған. Ребаб басқа бір үнді музыкалық аспап – сародтың дамуына әсер еткен. Бұл аспап Тансенге туыс Сения әулетімен байланысты болған.
The Seni rebab (Hindustani: सेनी रबाब (Devanagari), (Nastaleeq), Punjabi: ਸੇਨੀ ਰੱਬਾਬ), also known as the Seniya rabab (Hindustani: सेनिया रबाब (Devanagari), (Nastaleeq)) is a plucked string instrument used in northern India that is said to have been developed by, and to have taken its name from, the notable musician Tansen in the time of the emperor Akbar the Great. It has "a large hook at the back of its head, making it easier for a musician to sling it over the shoulder and play it even while walking." It has been used in Hindustani classical music and religiously, in Sikh music. The rebab influenced the development of the sarod, another Indian musical instrument. The instrument was associated with the Seniya family, of whom Tansen was one.
Дін
Гура Нанак Бахаи Мардананы серігі ретінде тарта отырып, сикхтердің рабби дәстүрін қалыптастырды. Мұсылман әншілері, "Мираси" деп белгілі болғандар, рабаб немесе ребекпен ойнағандықтан "рабаби" деп аталды. Марданадан кейін танымал раббилердің қатарында оның ұлы Шахджада, Балванд және Сатта, Саттаның ұлы Бабак, Бабак ұлы Чатра, сондай-ақ Садду мен Бадду болды. 1947 жылы Үндістанның бөлінуіне дейін раббилер Әмірсәрде үнемі киртан орындаған, ал содан кейін көптеген раббилер Пәкістанға көшіп кетті. Сикх рабабы дәстүрлі түрде жергілікті пәнджаби нұсқасы, "Фирандия" рабабы (пәнджаби: ਫਿਰੰਦੀਆ ਰਬਾਬ Phiradī'ā rabāba) деп белгілі болған, алайда сикх музыкасының сарапшысы Балдип Сингх бұл тұжырымға қарсы шығады. Раббилердің соңғысы Бхай Чанд болды. 20-шы ғасырда сикх киртанында аспаптың қолданылуы гармоникамен ығыстырылды, бірақ ол қайта жаңғыртылды.
Guru Nanak started the Sikh rababi tradition by engaging Bhai Mardana as his accompanist. The Muslim singers known as Mirasis were "rababis", because they played on the rabab or rebec. Some notable rababis after Mardana were his son Shahjada, Balwand and Satta, Babak, son of Satta, Chatra, son of Babak, and Saddu and Baddu. Rababis used to perform kirtan regularly at Amritsar before the partition of India in 1947, after which many of the rababis migrated to Pakistan. The Sikh rabab was traditionally a local Punjabi variant known as the 'Firandia' rabab (Punjabi: ਫਿਰੰਦੀਆ ਰਬਾਬ Phiradī'ā rabāba), however Baldeep Singh, an expert in the Sikh musical tradition, challenges this narrative. The last of the line of rababis was Bhai Chand. During the 20th century CE the instrument's use in Sikh kirtan was eclipsed by the harmonium but it has been revived.