Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық жұр, өнеркәсіптік магнат Джон Крайтон Стюарт, 4-ші Бьют маркизі, КТ (20 маусым 1881 – 25 сәуір 1947) – шотланд жұры.
British peer, industrial magnate
John Crichton Stuart, 4th Marquess of Bute, KT (20 June 1881 – 25 April 1947), was a Scottish peer.
Өмірбаян
Бьют Лондонның Чисуик ауданындағы Чисуик үйінде дүниеге келді. Ол Джон Крейтон Стюарт, 3-ші Бьют маркизі мен Гвендолен Фицлан Говардтың ұлы, Эдвард Фицлан Говардтың қызы, 1-ші Глоссоп бароны Говард және Норфолк герцогы Генри Говардтың немересі болған. Ол Харроу мектебінде білім алды және 1900 жылғы қазан айында он тоғыз жасында әкесінен Бьют маркизі лауазымын мұраға алды. 1902 жылдың басында ол Қашық Шығысқа сапар жасады. 1902 жылғы маусымда көп жасқа толған соң, ол Ротсе қаласының құрметті азаматы атанып, сол айда Лордтар палатасындағы өкілдігіне ант берді. 4-ші маркиз, әкесі сияқты, «Тістел» орденінің рыцары болды. 1936 жылы ол «Шотландияның сәулеттік мұрасын сақтау туралы үндеу» атты памфлет жариялады, онда Шотландияның шағын қалалық үйлерін сақтау және оларды жаппай бұзудың орнына дәстүрлі жұмысшы табының тұрғын үйлерін жөндеу қажеттігі туралы айтылды. 1938 жылы Кардиффтегі Бьют отбасының қалған мүлігін сатқан кезде ол «қаланы сатқан адам» деп танылды. 1956 жылы қайтыс болғаннан кейін, №5, 6 және 7 үйлер мүліктік салықтың орнына Трастқа берілді. №6, Бьют Хаус, Шотландияның Мемлекеттік хатшысының ресми резиденциясына айналды және қазір Шотландияның Бірінші министрінің ресми резиденциясы болып табылады. XXI ғасырда Антони Бивор, «Испания үшін шайқас» атты испан азаматтық соғысы туралы зерттемесінде, 4-ші маркиздің, католик дінін ұстанушы, Кардиффтегі мүлікті сатудан түскен қаражатты генерал Франконың ұлтшыл фракциясының билік алмасу соғысын қаржыландыруға бергенін жариялады. Бұл Қызыл террор мен Екінші испан Республикасының Испаниядағы католик шіркеуіне қарсы діни қуғын-сүргінге жауап ретінде жасалса да, бұл ақпарат 4-ші маркизді фашизмде айыптауға және Шотландияның Ұлттық Трастынан Бьют Хаусты қайта атау туралы талаптарға әкелді, бірақ бұл талаптар орындалмады.
Bute was born at Chiswick House in Chiswick, London. He was the son of John Crichton Stuart, 3rd Marquess of Bute and Gwendolen Fitzalan Howard, a daughter of Edward Fitzalan Howard, 1st Baron Howard of Glossop and granddaughter of Henry Howard, 13th Duke of Norfolk. He was educated at Harrow School, and succeeded his father as Marquess of Bute in October 1900, when he was nineteen years old. In early 1902 he was on a tour in the Far East. On reaching his majority in June 1902, he received the Honorary Freedom of the Burgh of Rothesay, and later the same month took the oath and his seat in the House of Lords. The 4th marquess, like his father, was a Knight of the Thistle. In 1936 he published a pamphlet entitled "A Plea for Scotland's Architectural Heritage", which argued for the preservation of Scotland's smaller burgh dwellings and advocated reconditioning traditional working class housing, rather than wholesale demolition. He became "the man who sold a city" when, in 1938, he disposed of the remaining Bute family estate in Cardiff. In 1956, on his death, No. s 5, 6 and 7 were given permanently to the Trust in lieu of death duties. No.6, Bute House, became the official residence of the Secretary of State for Scotland and is now the official residence of the First Minister of Scotland. In the 21st century, revelations by Antony Beevor, in his study of the Spanish Civil War, The Battle for Spain, that the 4th Marquess, a Roman Catholic, had donated the proceeds from the sale of the estate's properties in Cardiff to help finance the regime change war by General Franco's Nationalist faction. While this was done as a reaction to both the Red Terror and the religious persecution the Second Spanish Republic had unleashed against the Catholic Church in Spain, the revelation caused the 4th Marquess to be posthumously accused of Fascism and led to unsuccessful demands to the National Trust for Scotland for the renaming of Bute House.