Мэри Ковер Джонс: Мінез-құлық терапиясының алғашқы дамушысы

Кіріспе

Американдық даму психологі Мэри Ковер Джонс (1 қыркүйек 1897 – 22 шілде 1987) – американдық даму психологі және мінез-құлық терапиясының пионері, бұл саланың 20 ғасырдың көп бөлігінде ер адамдар басымдығымен ерекшеленгеніне қарамастан. Джозеф Вольп оны "мінез-құлық терапиясының анасы" деп атады, оның Петер туралы атақты зерттеуі мен десенсибилизацияны (сезімталдықты азайту) дамытуы себеп болды.

Ерте өмір және білім

Кавер Джонс Кэрри Луиза Хигсон мен Чарльз Блэр Кавердің үш баласының ортаншысы болды. Оның өзінен бес жас үлкен ағасы және төрт жас кіші сіңлісі болған. Джонстың анасы жергілікті қоғамдық ұйымдарға қатысқан үй шаруасымен айналысса, әкесі бизнесмен болған. Өзі жоғары білім алмағанына өкініп, Джонс балаларын университеттерге оқуға ынталандырды. Кавер Джонстың балалық шағында Кавер отбасы үшін Огайо штатындағы Эри көліндегі Чаутауква институтына жыл сайынғы жазғы сапарға бару дәстүрге айналды. Вассар колледжіне қабылданғаннан кейін Кавер Джонс психологияны оқуды таңдады. Вассар колледжінде ұсынылған психология курстарының барлығына қатысты, бірақ Маргарет Флой Уошберн оқыған курстан басқа. Уошберн бұрынғы курстағы нашар зертханалық бағасы үшін оны сабаққа қабылдаудан бас тартты. Колледжде оқыған кезінде жазғы демалыстарын кедей балалармен жазғы лагерьлерде және әлеуметтік орталықтарда жұмыс істеуге арнады. Колумбия университетінде доцент болып жұмыс істеген кезінде. 1924 жылы Питер зерттеуінің нәтижесін жариялағаннан кейін, ол кішкентай балалардың ерте мінез-құлқының қалыптасуы туралы докторлық диссертациясын аяқтады. Нью-Йорк қаласының әртүрлі аудандарында 365 сәбимен жұмыс істеп, кішкентай балалардың ерте мінез-құлқының дамуын зерттеді. Джонстың еңбектеріне 1960 жылдарға дейін көп көңіл бөлген жоқ, сол кезде мінез-құлық терапиясы саласы Джозеф Вольптің басшылығымен қалыптаса бастады. 1927 жылдың жазында Кавер Джонс, күйеуі және екі қызы Калифорнияға көшіп кетті. 1922 жылы тұңғыш қызы Барбара дүниеге келді. Ал 1925 жылы екінші қызы Лесли дүниеге келді. Содан кейін ол Берклидегі Балалар әл-ауқатын қорғау институтында ғылыми қызметкер болып жұмысқа орналасты, онда ол Оклендтік ұзақ мерзімді өсу зерттеуіне (OGS) қатысты. Гарольдқа зерттеулер директоры лауазымы ұсынылды, ал Кавер Джонс 1952 жылы Берклидегі Калифорния университетінің Балалар әл-ауқатын қорғау институтында ғылыми қызметкер лауазымын қабылдады. 1952 жылы Кавер Джонс Берклидегі білім беру факультетінің доценті болды. Ол тиісті тәжірибесі болғанымен және зерттеулер жүргізгенімен, күйеуі де университетте жұмыс істегендіктен, толық уақытты профессор болуға рұқсат алмады. Бұл туысқандыққа қарсы ереже сол дәуірде кең таралған. Берклидегі Калифорния университеті ақыры бұл ережені алып тастады және 1959 жылы Кавер Джонс бір жылға профессор атанды. Осы уақыт ішінде ол күйеуі Гарольдпен бірге даму психологиясы бойынша алғашқы білім беру телекурсын жасады. 1960 жылы ол Америкалық психологиялық қауымдастығының (APA) даму психологиясы бөлімінің президенті болды. Сол жылы ол Гарольдпен бірге зейнетке шықты, көп ұзамай ол жүрек талмасынан қайтыс болды. Кавер Джонс балалардың иррационалдық қорқыныштарын жоюдың ең тиімді жолын табу мақсатымен тәжірибе жүргізді. Питер зерттеуге таңдалды, өйткені ол қоянға қорқыныштан басқа, сәбилік өмірінің барлық басқа аспектілерінде қалыпты саналды. Питер қояннан ғана емес, қауырсын, тері пальто, тері кілем және мақта сияқты басқа да ұқсас заттар көрсетілгенде жылайтынын Кавер Джонс көрсетті. Ол Питердегі қорқыныш реакциясын жою үшін әртүрлі емдеу әдістерін қолдана отырып, тәжірибелер жүргізді. Ол Питер зерттеуінде қолданған әдістерін «сабырлы, ұқыпты және мұқият процедуралар» деп сипаттады, осылайша болып жатқан жағдайды түсінуге тырысты. Бұл әдісті ол өзінің ұстазы Ватсоннан үйренген.

Cover Jones was the middle child of three born to Carrie Louise Higson and Charles Blair Cover. She had a brother who was five years older than her and a sister who was four years younger than her. Jones' mother was a homemaker involved in several local community organizations while her father was a businessman. Due to regretting not attending post secondary education himself, Jones encouraged his children to attend university. Visiting Chautauqua Institute on Lake Erie, Ohio became a yearly summer trip for the Cover family during Cover Jones' childhood. After being accepted into Vassar College, Cover Jones chose to study psychology. She took every psychology course offered at Vassar College except one that was offered by Margaret Floy Washburn. Washburn refused to admit her into the class because of a poor laboratory grade in a previous class. She spent her summer vacations, during her time in college, working with poor children in summer camps and settlement houses. during her position as associate at Columbia University. After publishing the result from the Peter study in 1924, she completed a doctoral dissertation on the development of early behavior patterns in young children. She went on to work with 365 infants in various areas in New York City and studied the development of early behavior of young children. Jones did not receive attention for her work until the 1960s, when the field of behavior therapy began to coalesce under the leadership of Joseph Wolpe. In the summer of 1927, Cover Jones, her husband, and their two daughters moved to California. Barbara, her first daughter, was born in 1922. Lesley, her second daughter, was born three years later in 1925. She then accepted a position as research associate at the Institute for Child Welfare at Berkeley where she became involved in the longitudinal Oakland Growth Study (OGS). A position as Director of Research was offered to Harold, while Cover Jones accepted a position as research associate at the Institute for Child Welfare at the University of California, Berkeley in 1952. In 1952, Cover Jones became Assistant Professor of Education at Berkeley. Although she had relevant experience and conducted research, she was not allowed to become a full time professor due to her husband also being employed at the university. This anti nepotism rule was very common in this era. The University of California, Berkeley eventually set aside that rule and in 1959 Cover Jones became full professor for one year. During this time, she and her husband Harold produced the first educational television course on developmental psychology. In 1960, she became president of the Division of Developmental Psychology of the American Psychological Association (APA). In the same year, she and Harold retired, shortly after which he died of a heart attack. Cover Jones began her experiment with the goal of finding the most effective way to eliminate irrational fears in children. Peter was chosen for the study because in all other aspects of infant life he was considered to be normal except for his fear of rabbits. Peter was not only afraid of rabbits; Cover Jones showed he would also cry when presented with other similar items such as feathers, a fur coat, a fur rug and cotton. She conducted her experiments using a range of different treatments in order to eliminate the fear response in Peter. She described her methods used in the Peter study as "patient, meticulous and painstaking procedures", in order to understand what was taking place. This is a method that she learned from her mentor Watson.

Оукленд өсімінің зерттеуі

Оуклендтегі өсімді зерттеу – Ковер Джонстың ең ықпалды зерттеулерінің бірі. Оуклендтегі өсімді зерттеу Беркли колледжінің ұзақ мерзімді зерттеулер сериясының үшіншісі болды. Трилогиядағы алғашқы зерттеу – 1928 жылы жаңа туған нәрестелерді зерттеуге арналған Беркли өсімді зерттеуі, одан кейін 1928 жылы мектепке дейінгі жастағы балаларды зерттеуге арналған Беркли басшылық зерттеуі. Екі зерттеу де Калифорния штатының Беркли қаласында тұратын балаларды зерттеу арқылы жүргізілді. Оукленд өсімді зерттеуін (OGS) Ковер Джонс пен оның күйеуі басқарды. Зерттеу 1932 жылы Калифорния штатының Оукленд қаласында басталды. Зерттеуге 1920–1921 жылдары туған бесінші және алтыншы сыныптың 212 оқушысы қатысты. Қатысушылар орта мектепті бітіргенге дейін жылына екі рет зерттелді. Зерттеудің басты мақсаты – әдеттегі жасөспірімдік шақты түсіну болды. Олар физикалық қабілеттерге, физиологиялық өзгерістерге және әріптестермен қарым-қатынасқа назар аударды. Ересектердегі зерттеулер сұхбаттардан, сауалнамалардан, жеке тұлғалық инвентаризациядан және денсаулықты бағалаудан тұрды. Қатысушылардың соңғы сұхбаты 1980 жылы, Ковер Джонс 83 жаста болған кезде өтті. Оукленд өсімді зерттеуінің нәтижелері Ковер Джонсқа 100 мақала жариялауға мүмкіндік берді. Сонымен қатар, осы зерттеудің жақсы құжатталған деректері бала дамуы саласындағы басқа да зерттеулерге қайта талданып, пайдаланылды. Зерттеудің табысты болуы, ішінара, Ковер Джонстың зерттеуге деген берік адалдығымен және зерттеуге қатысушылармен достық қарым-қатынасты сақтау қабілетімен байланысты деп есептеледі. Child Development журналында, Research and Child Development қоғамының жетекші журналында, Пол Муссен мен Мэри Ковер Джонс (1957, 1958) жариялаған мақалалар жарияланды, олар физикалық жетілу деңгейі мен ерте және кеш жетілетін жасөспірім ұлдар мен қыздардың өзіндік түсініктері арасындағы байланысты зерттеді. Пол Муссен мен Мэри Ковер Джонс (1957) жасөспірімдік кезеңнің соңында жетілу жағдайы мен жеке тұлғаның кейбір аспектілері арасындағы байланысты зерттеген зерттеу жүргізді. Муссен мен Джонс біздің мәдениетте ерте жаста жыныстық жетілу кезеңін бастаған ұлдарға физикалық жағдайына байланысты, кеш жаста жыныстық жетілу кезеңін бастаған ұлдарға қарағанда басқаша қаралатынын растайтын дәлелдер бар деп есептеді. Ағымдағы зерттеуде кейіпкерлердің жеке ерекшеліктері туралы мәліметтерді алу мақсатында, ерте жетілетін ұлдардың жеке ерекшеліктерін анықтауға тырысты, сондай-ақ ұлдар арасында айтарлықтай айырмашылықтар бар ма, жоқ па, анықтауға тырысты. Бір инвентаризацияға адамдар мен заттардың суреттері кірді, зерттеушілер әр балаға бір-бірден сурет көрсетті және баладан суретте не болып жатқаны туралы әңгіме жасауды сұрады, бала көрген суреттер арқылы өзі туралы бірдеңе табады деген үмітте. Зерттеу нәтижелері бойынша кеш жетілетін ұлдар ерте жетілетін ұлдарға қарағанда "жағымсыз әлеуметтік-психологиялық ортаға" көбірек тап болады және бұл өз кезегінде өмір бойына әсер етуі мүмкін. Зерттеушілер қыздар мен ұлдар туралы басқаша гипотезалар жасады. Ерте жетілу үшін ұлдардың пайдасы бар әлеуметтік-психологиялық орта ерте жетілетін қыздардың жағдайынан өзгеше болды. Біздің мәдениетте ерте жетілетін қыздарды ересектер кеш жетілетін қыздарға қарағанда жағымсыз деп қабылдайды.

The Oakland growth study is one of Cover Jones's most influential studies. The Oakland growth study was the third in a series of longitudinal studies from Berkeley College. The first study in the trio was the Berkeley Growth Study, looking at newborns (1928), followed by the Berkeley Guidance study, looking at preschool age children (1928). Both studies were done by looking at children living in Berkeley, California. The Oakland Growth Study (OGS) was led by Cover Jones and her husband. The study began in 1932 in Oakland, California. The Study followed 212 students in the fifth and sixth grade who were born between the years 1920–1921. The participants were studied twice a year until they graduated from high school. The study's primary goal was to understand typical adolescence. They looked at physical abilities, physiological changes, and peer relationships. The studies in adulthood consisted of interviews, questionnaires, personality inventories, and health assessments. The final interview of participants took place in 1980, when Cover Jones was 83 years old. The results from the Oakland Growth Study allowed Cover Jones to publish 100 papers. Also, due to the well documented data from this study, the data has been reanalyzed and used for other research in the field of child development. The success of the study is considered to be partly due to Cover Jones's strong commitment to the research and her ability to maintain friendships with the study's participants. In Child Development, the flagship journal of the society of Research and Child Development, published an articles were published by Paul Mussen and Mary Cover Jones (1957, 1958) and that investigated the relationship between physical maturation status and self concepts in late and early maturating adolescent boys and girls, respectively. Paul Mussen and Mary Cover Jones (1957) conducted a study that investigated the relationship between maturational status and certain aspects of personality during late adolescence. Mussen and Jones believed that there is evidence that supports the notion that within our culture, adults treat boys who have started puberty at an earlier age differently from boys who have started puberty at a later age because of their physical status. The current study used multiple personality inventories that aimed to uncover aspects of late – and early maturing boys’ personality to see if there was significant differences among the boys. One personality inventory included images of people and objects, and the researchers showed each individual boy, one by one, an image and asked the boy to create a story about what is happening in the image, in hopes that the child would uncover something about himself through the images seen. The results of the study showed that later maturing boys are more likely than early maturing boys to encounter an “unfavorable socio psychological environment” and that, in turn, can have lifelong implications. The researchers had different hypotheses for the girls than the boys. The advantageous socio psychological environments that boys were exposed to for maturing earlier were different for early maturing girls. In our culture, early maturing girls are perceived by adults more negatively than later maturing girls.

Өлім

Ковер Джонс 1987 жылғы 22 шілдеде Калифорния штатының Санта-Барбара қаласында дүние салды. Ол Санта-Барбарада тұрған және 2020 жылғы 27 мамырда қайтыс болған Лесли Александр және қазір Калифорния штатының Клермонт қаласында тұратын Барбара Коутс, сондай-ақ алты немересін қалдырды. Дүниеден өтпес бұрын Ковер Джонс әпкесіне: "Мен өмірде не маңызды екенін әлі де үйреніп жатырмын", - деді.