Кіріспе
TOG 1 ауыр танкы – Екінші дүниежүзілік соғыстың басында, шайқас алаңдары Бірінші дүниежүзілік соғысқа ұқсас болуы мүмкін деген болжаммен жасалған британдық супер ауыр танк прототипі. Ол қираған жерлер мен окоптардан өтуге лайықты етіп жобаланды. Бір прототип салынды, содан кейін жетілдірілген үлгі (TOG 2) жасалды, бірақ Черчилль танкынің жолдан өту қабілетінің табысты болуымен және жүріс-тұрыс соғысының қарқынымен қызығушылық азайды.
Тарих
1939 жылдың шілдесінде, сер Альберт Джеральд Стерн басшылығымен, Ұлы соғыс жағдайларына сәйкес болашақ танктарды жобалау үшін арнайы көлік құралдарын дамыту комитеті құрылды. Стерн бұрынғы «Су кемесі» комитетінің мүшесі және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде танк жабдықтау депосының басшысы болған еді. Комитет құрамына Ұлы соғыста танктарды дамытуға үлкен үлес қосқандар да кірді: бұрынғы Теңіз құрылысы директоры сер Юстас Теннисон д’Эйнкур, отставкадағы генерал-майор сер Эрнест Свинтон, қозғалтқыш конструкторы Гарри Рикардо, қоробкалар мен беріліс жөніндегі сарапшы майор Уолтер Гордон Уилсон. Көп ұзамай олар «Ескі топ» деп аталды, ал олардың жобаларына TOG әріптері тағайындалды. Бірлесіп, олар ауыр танк дизайнын әзірлеуді ұсынды және осы жұмысты алғашқы танкты дамытушылардың бірі және оның құрылысын жүзеге асырған сер Уильям Тритонға тапсырды (Foster’s of Lincoln). Олардың техникалық талаптары жан-жақты болды. Танктің су толып, артиллериямен қиратылған жерлерде жүре алуымен қатар, 47 мм танкіге қарсы және 105 мм далалық артиллерияға немесе гаубицаларға төтеп бере алуы күтілді. Басты қаруы – 7 фут (2 метр) қалыңдығындағы нығайтылған бетонды тесіп өте алатын алдыңғы бөлігіне орнатылған далалық артиллерия, сондай-ақ екі 2 фунттық зеңбірек (соңғысы борттық бөлімдерде орналасқан) болуы керек еді. Жаяу әскерге қарсы қолдану үшін барлық бағытта өрт жүргізе алатын Besa пулеметтері қарастырылды. Foster компаниясының 1939 жылдың желтоқсанында басталған жобалау жұмыстары ағаштан жасалған макетті жасауға әкелді. Жобалау кезінде окоптарды өтуге және жаяу әскерді тасымалдауға қабілетті үлкен корпус, кең табанды тізбектерге тіреліп тұрған бүйірлік есіктер және 2 фунттық зеңбірекпен қаруланған Matilda II жаяу әскер танкының мұнарасы жасалды. Корпустың алдыңғы бөлігінде француз Char B1 танкысында қолданылған 75 мм зеңбірек пен оның орнатуы орналастырылды. Жоспарланған борттық бөлімдердің ешқайсысы прототип корпусына орнатылмады. Тізбекті корпустың үстінен жүргізудің қажеті жоқ екені анықталды және 1940 жылдың маусымында жаңа жобаға жұмыс басталды. TOG I прототипі 1940 жылдың қыркүйек айының соңында дайын болды. Сынақтар 1940 жылдың 27 қыркүйегінде басталды, ал 6 қазан күні көліктің ресми көрсетілімі өтті. Бұл көрсетімде мұнараға QF 2 фунттық зеңбірек орнатылмаған еді. Сынақтар кезінде зеңбірек мұнараға орнатылған-орнатылмағаны белгісіз. Салмағының ауыр болуына байланысты электр жетегі қолданылды – қозғалтқыш әрбір тізбекке қосылған екі генераторды қозғалтатын электрмоторды итермеледі. Руль тізбек моторларына кернеуді өзгертетін потенциометрмен байланыстырылды. Бұл жетекті және тізбекті жүктеді. Осы мәселелерге байланысты, ол Fluidrive Engineering компаниясы жасаған гидравликалық жетегіне айналдырылды, бұл процесс 1943 жылдың мамырына дейін созылды, содан кейін ол TOG 1A деп аталды. Сұйықтықпен жұмыс істеу де қанағаттандырмады.
Design work by Fosters began in December 1939, resulting in a wooden mock up. Designed with trench crossing abilities to the fore and the capability to carry infantry as well, the design as built was a large hull with side doors supported on broad tracks, with a 2 pdr gun armed Matilda II infantry tank turret. The front plate of the hull carried the 75 mm gun and mounting as used on the French Char B1 tank. Neither of the planned sponson designs was ever actually installed on the prototype hull. It was realised that running the track drive over the top of the hull was not necessary and work began on a follow up design in June 1940. The prototype TOG I was delivered in late September 1940. Testing began on September 27th of 1940, with an official public demonstration of the vehicle on October 6th. This public demonstration did not have the QF 2 pounder gun installed in the turret. It is unknown if the gun was installed into the turret at any point during testing. Due to the weight, electrical drive was used – the engine driving two generators connected to an electrical motor for each track. The steering wheel was connected to a potentiometer that varied the voltage to the track motors. This strained the drive and track. Due to these problems, it was converted to a hydraulic drive designed by Fluidrive Engineering, a process that took until May 1943 after which it was called TOG 1A. The fluid drive was not satisfactory either.