Никарагуа және Орталық Америкалықтарға көмек көрсету туралы АҚШ заңы (NACARA)

Кіріспе

Никарагуалық түзету және Орталық Американы жеңілдету туралы заң, немесе НАКАРА (Заңтың II тармағы) – 1997 жылы қабылданған АҚШ заңы. Ол Никарагуа, Куба, Сальвадор, Гватемала, бұрынғы Кеңес блогы елдерінің азаматтары мен олардың тәуелділеріне иммиграциялық жеңілдіктер мен депортациядан құтқарудың түрлі формаларын ұсынады, бұл азаматтар баспана сұраған болатын. 1990 жылдардың ортасында осы Орталық Америкалық азаматтар АҚШ-тың баспана беру бағдарламасын толықтырып, олардың мәселелерін шешуді НАКАРА-ға қалдырды. Заңның авторы Флорида штатының конгрессмені Линкольн Диас Баларт, ол бұл заңды 1998 қаржы жылына арналған округтік қаржыландыру заңының бір бөлігі ретінде ұсынды. 202-тармақ негізінен никарагуалықтарға (202-тармақтың бенефициарларының шамамен 95%) және кубалықтарға (шамамен 5%) арналған, ал 203-тармақ сальвадорлықтарға (203-тармақтың бенефициарларының шамамен 65%), гватемалалықтарға (шамамен 30%) және бұрынғы Кеңес Одағының азаматтарына (шамамен 5%) арналған. НАКАРА арқылы жәрдем алған адамдар заңды тұрақты тұрғын иммигранттар ретінде есептеледі. 202-тармақ бойынша әйелдер, 21 жасқа дейінгі балалар және үйленбеген ересек балалар бастапқы өтініш берушімен бірге рақымшылық бағдарламасынан пайда көре алады. Бұл бағдарлама Иммиграция және натурализация қызметінің талаптарына сәйкес 160 000 никарагуалық пен кубалыққа қолжетімді болды. 202-тармақ 1998 жылы күшіне енді. 203-тармақ 300 000 сальвадорлыққа, гватемалалыққа және бұрынғы Кеңес Одағы блогының азаматтарына қолжетімді болды, олар Никарагуалық түзету және Орталық Американы жеңілдету туралы заң бойынша жәрдем алуға құқылы халықтың 10 000-ын немесе 3,3%-ын құрады. 203-тармақ 1999 жылы күшіне енді. Екі түрлі тармақ бойынша өтініш бергендер арасында айырмашылықтар болды. 202-тармақ бойынша өтініш бергендерге, егер адамның табысы федералдық кедейлік шегінен төмен болса, өтініш үшін төлем жасаудан босатылса, 203-тармақ бойынша өтініш берген отбасылар төлемнен босатылмады. Екі тармақтың арасындағы осы қарама-қайшылықтар өтініш беруге құқылы адамдар мен өтініш бергендер арасында айырмашылықтарға әкелді. 202-тармақ бойынша өтініш берушілердің 37%-ы рақымшылық алды, ал 203-тармақ бойынша рақымшылық алған өтініш берушілердің үлесі 17% болды.

The Nicaraguan Adjustment and Central American Relief Act or NACARA (Title II of ) is a U. S. law passed in 1997 that provides various forms of immigration benefits and relief from deportation to certain Nicaraguans, Cubans, Salvadorans, Guatemalans, nationals of former Soviet bloc countries and their dependents who had applied for asylum. As these Central Americans overwhelmed the U. S. asylum program in the mid 1990s, their cases were left for NACARA to address. The legislation was authored by Florida Congressman Lincoln Díaz Balart and was included as part of the D. C. Appropriations Act for FY 1998. Section 202 deals with Nicaraguans (~95% of Section 202 beneficiaries) and Cubans (~5%), whereas Section 203 deals with Salvadorans (~65% of Sec. 203 beneficiaries), Guatemalans (~30%), and former Soviet Union nationals (~5%). Persons granted NACARA benefits are counted as legal permanent resident immigrants. Section 202 allowed for spouses, children under 21 and any unmarried adult children to benefit from the amnesty program along with the original filer. The program was made available to 160,000 Nicaraguans and Cubans who were eligible according to the Immigration and Naturalization Services. Section 202 took effect in 1998. Section 203 was available to 300,000 Salvadorans, Guatemalans, and nationals of the former Soviet Union bloc who made up 10,000, or 3.3%, of the population who was eligible for relief under the Nicaraguan Adjustment and Central American Relief Act. Section 203 took effect in 1999. There were differences for people who applied under the two different sections. People who applied under Section 202 received a fee waiver in which they did not have to pay for their application if the person had an income below the federal poverty line whereas families who applied under Section 203 did not have a fee waiver. The contrasts in the two Sections lead to a difference in the applicants who applied compared to those who were eligible. There was a higher take up rate under Section 202 with 37% of applicants who were eligible under receiving amnesty compared to 17% of applicants receiving amnesty under Section 203.

Тарих

Батыс жарты шардан келген иммигранттарға АҚШ-қа кіруге көбірек мүмкіндік берілді, себебі Еуропа мен Азия елдерінен айырмашылығы, Америка елдері үшін квоталар белгіленбеген еді. АҚШ саясатын өзгерте бастады және Мексика мен Кубадан көптеген иммигранттар келіп жатқандықтан, батыс елдері үшін квота жүйесін енгізді. Кубалықтарға АҚШ-қа кіруге рұқсат берілді, өйткені АҚШ Фидель Кастро режимі тұсындағы кубалықтарға көңіл жағды. Кубалықтарға көмек көрсету мақсатында АҚШ 1966 жылы қабылданған Кубалықтарды бейімдеу туралы заңды жасады, ол кубалықтарға АҚШ-та еркін өмір сүруге және жұмыс істеуге мүмкіндік беретін мәртебе берді. Гватемалалықтар мен сальвадорлықтар 1980 жылдары АҚШ Федералдық заң шығарушы органының назарына түсті. АҚШ үкіметі Эль-Сальвадор мен Гватемалаға партизандық соғыс салдарынан екі елде де болған зорлық-зомбылыққа байланысты әскери және экономикалық көмек көрсетті. Зорлық-зомбылықты басуға көмек көрсетілгеніне қарамастан, сальвадорлықтар мен гватемалалықтарға АҚШ-та пана беруден бас тартты, олардың 97-99% өтініштері қабылданбады. АҚШ пана беруден бас тартты және зорлық-зомбылықты толық мойындамайынша, басқа жолмен көмектесуді жөн көрді. Егер АҚШ үкіметі зорлық-зомбылықты жария түрде мойындаса, ол Гватемала мен Сальвадорда адам құқықтары бұзылып жатыр дегенді білдіретін еді. Сонда АҚШ-тың халықаралық және ұлттық міндеттемесі босқындарға кіруге рұқсат беру болар еді. АҚШ-тағы адвокаттар гватемалалықтар мен сальвадорлықтар үшін соттасып, пана алу мәртебесін беруден бас тарту туралы шешімді жоюға тырысты. Бұл үшін көптеген әрекеттер мен түрлі істер қажет болды, бірақ ақырында гватемалалықтар мен сальвадорлықтар біршама сәттілікке қол жеткізді. Кейін Никарагуаның түзету және Орталық Америкаға көмек көрсету туралы заңның II тарауына қосылған ең танымал іс – «Америка баптист шіркеулері мен Торнбург арасындағы сот ісі» болды. Бұл іс бастапқыда иммиграциялық реформа талап етпеген, тек АҚШ үкіметі сальвадорлықтар мен гватемалалықтарға пана беруден бас тартып, халықаралық және ұлттық заңды бұзды дегенді дәлелдеген. АҚШ үкіметінің өкілдері бұрын сальвадорлықтар мен гватемалалықтарға көмек көрсеткен шіркеулерді қудалауға ниеттенгенін жариялаған еді. «Америка баптист шіркеулері» сальвадорлықтар мен гватемалалықтарға көмек көрсеткендігі үшін қудаланды, бірақ олар АҚШ үкіметі босқындарға көмектеспейтінін, оларды мойындамайтынын және көмектеспейтінін айтып, оларға көмектесуге кірісті. Бес жыл дауласқаннан кейін 1990 жылы іс шешілді, онда Иммиграция және натурализация қызметі барлық саяси пана алушылар үшін әділ болу үшін пана беру жүйесін реформалауды жоспарлап отырғанын мәлімдеді, бұл гватемалалықтар мен сальвадорлықтарға тең мүмкіндіктер береді. Пана беру қызметі әділ бола бастағаннан кейін, Торнбургтің нәтижесінде Уақытша қорғалған мәртебе (TPS) құрылды. TPS 1990 жылғы Иммиграциялық заңның бір бөлігіне айналды, ол өміріне қауіп төнген жағдайларға байланысты өз елінен қашқан адамдарға АҚШ-та уақытша мәртебе бойынша депортациядан қорықпай жұмыс істеуге мүмкіндік берді. TPS әсіресе сальвадорлықтар мен гватемалалықтар үшін арналған еді. Олар мәртебе алды, бірақ иммиграциялық саясатқа бейім болды. Көптеген адамдар АҚШ-та уақытша қорғалған мәртебеден пана іздеуші ретінде өтініш беру арқылы қалуға тырысты. «Америка баптист шіркеулері» ісінен кейін TPS-ке өтініш білдіргендердің саны көп болғандықтан, көптеген істер қарастырылмады. NACARA негізінен кубалықтар мен никарагуалықтарға көмектесті, өйткені олар 202-бап бойынша ең көп пайда көрді, олардың істері уақтылы шешілді және көптеген отбасы мүшелері рақымшылық алды. Гватемалалықтар мен сальвадорлықтар 203-бап бойынша өтініш беруге мәжбүр болды, онда олардың істері дәлелдемелерге байланысты жеке-жеке қарастырылды және олардың барлық отбасы мүшелері рақымшылық алуға құқылы болмады. Өкінішке орай, Уақытша қорғалған мәртебе ұзақ мерзімді шешім болмады және екі жылдан кейін оның күші жойылды. Мемлекеттік департамент гватемалалықтар мен сальвадорлықтардың TPS бойынша келесі қадамдары қандай болатыны туралы мәселені шешуге мәжбүр болды. Мемлекеттік департамент мерзімі өткеннен кейін 1996 жылға дейін ұзартылатын кейінге қалдырылған мәжбүрлі кетуді (DED) құрды. DED негізінен TPS-ті ұзартты және Конгресс шешім қабылдағанға дейін Орталық Америкадан жаппай депортацияны тоқтатты. 1996 жылғы «Заңсыз иммиграцияны реформалау және иммигранттардың жауапкершілігі туралы заң» (IIRIRA) Торнбург ісінен туындаған уақытша мәртебе алған пана алушыларды ескермеді, яғни шамамен 240 000 пана алушы IIRIRA-дан шеттестірілді. Олардың мәртебесі белгісіз күйде қалды. Алайда, Орталық Америка жақтастары АҚШ және Орталық Америка үкіметтерінің өкілдерімен және кубалық белсенділерімен бірге никарагуалықтарды, кубалықтарды, Шығыс Еуропалықтарды, гватемалалықтарды және сальвадорлықтарды қамтитын жаңа заңға қолдау көрсету үшін лобби жасады, нәтижесінде Никарагуаның түзету және Орталық Америкаға көмек көрсету туралы заң қабылданды.

Immigrants from the Western Hemisphere were granted more leeway in entering the U. S. since no quotas were implemented for countries in the Americas unlike Europe and Asia. The U. S. began to change their policies and did create a quota system for western countries seeing as many immigrants from Mexico and Cuba were entering in droves. Cubans were allowed to enter the U. S. with little resistance since the U. S. was sympathetic of Cubans living under Fidel Castro's regime. In an attempt to aid Cubans, the U. S. created the Cuban Adjustment Act that was passed in 1966 that gave Cubans a status in the U. S. that allowed them to live and work freely in the country. Guatemalans and Salvadorians caught the attention of the U. S. federal legislature during the 1980s. The immigrants that were attempting to enter were applying for political asylee status, seeking the protection of the U. S. The U. S. government was providing military and economic assistance to El Salvador and Guatemala due to the violent turmoil that plagued both countries due to guerilla warfare. Despite the assistance to quell the violence, Salvadorians and Guatemalans were denied asylum in the U. S. with 97 99% being rejected by the U. S. The U. S. refused to grant asylum and opted to help through another means because the U. S. would not need to fully acknowledge the violence that was happening. If the U. S. government did recognize the violence in public, that would mean the U. S. recognized that human rights violations were being conducted in Guatemala and El Salvador. The U. S. would then have an international and national obligation to allow entry to the asylees. Advocates in the U. S. fought for Guatemalans and Salvadorians by suing on their behalf to overturn the denials for asylee status. It took numerous attempts and various cases, but eventually, Guatemalans and Salvadorians gained some success. The most well known case, that was later added to Title II of the Nicaraguan Adjustment and Central American Relief Act, was American Baptist Churches v. Thornburgh. The case originally was not arguing for immigration reform but simply arguing that the U. S. government was in violation of international and national law by refusing to provide asylee protection to Salvadorians and Guatemalans. U. S. government officials had previously proclaimed they would prosecute churches who provided aid to Salvadorians and Guatemalans. American Baptist Churches were providing aid to Salvadorians and Guatemalans which resulted in them being prosecuted, but they argued that the U. S. government was not aiding or acknowledging nor helping the asylees so they stepped forward to help. After arguing the case for five years, it was settled in 1990 in which the Immigration and Naturalization Services claimed they were going to reform the asylee system to be fairer for all political asylees which would grant equal opportunity to Guatemalans and Salvadorians. With the asylee services becoming more just, there was also the creation of Temporary Protected Status (TPS) that came as a result of Thornburgh. TPS became part of the 1990 Immigration Act which allowed for people who fled their countries due to life threatening conditions to remain in the U. S. to work without fear of deportation under a temporary status. TPS was specifically intended for Salvadorans and Guatemalans. They were granted a status, but they were still vulnerable to immigration policies. More people started to use Temporary Protected Status to remain in the U. S. by filing as asylum seekers. Due to the number of people filing for TPS after American Baptist Churches, there had been many unheard cases. NACARA primarily helped Cubans and Nicaraguans since they benefitted the most under Section 202 with their cases being decided in a timely manner and many family members benefiting from the amnesty. Guatemalans and Salvadorans had to file under Section 203 in which their cases were decided on a case by case basis depending on the evidence of the cases and not all of their family members were allowed to receive amnesty. Unfortunately, the Temporary Protected Status was not a long term solution and expired after two years. The State Department was forced to face the challenge of what the next move was for Guatemalans and Salvadorians under TPS. The State Department in response to the expiration created the deferred enforced departure (DED) which would extend up to 1996. DED essentially extended TPS and stopped any mass deportations for Central Americans until Congress could form a solution. The Illegal Immigration Reform and Immigrant Responsibility Act of 1996 (IIRIRA) did not consider asylees that were granted temporary status as a class suit from Thornburgh, meaning that about 240,000 asylees were excluded from IIRIRA. There status remained in limbo. However, advocates of Central Americans were joined in support by U. S. and Central American government officials, and Cuban activists to lobby for a new legislation that would include Nicaraguans, Cubans, Eastern Europeans, Guatemalans, and Salvadorians which then created the Nicaraguan Adjustment and Central American Relief Act.