Кіріспе
Лесбиянкалардың радикалды феминистік қорғау тобы «Лавандр қауіпі» – лесбиянкалардың радикалды феминистерінің ресми емес тобы. Олар 1970 жылдың 1 мамырында Нью-Йоркте өткен әйелдерді біріктірудің екінші конгресінде лесбиянкаларды және олардың мәселелерін феминистік қозғалыстан шеттетуге наразылық білдіру үшін құрылды. Топ мүшелеріне Карла Джей, Марта Шелли, Рита Мэй Браун, Лоис Харт, Барбара Лав, Эллен Шумски, Артемида Марш, Синтия Фанк, Линда Родс, Арлен Кушнер, Эллен Бройди және Микела Гриффо кірді. Олардың көпшілігі Гей-бостандық фронты (GLF) және Ұлттық әйелдер ұйымының (NOW) мүшелері болды. Кейіннен олар «Радикалдар» болып белгілі болды. «Лавандр қауіпі» деген сөз тіркесі алғаш рет 1969 жылы Ұлттық әйелдер ұйымының (NOW) президенті Бетти Фридан тарапынан қолданылған. Ол NOW және жаңадан пайда болған әйелдер қозғалысына лесбияндықпен байланысты болудың қауіпті екенін білдірді. Фридан және басқа да гетеросексуалды феминистер бұл қауымдастықтың феминистердің маңызды саяси өзгерістерге жету мүмкіндігін шектеуі мүмкін деп уайымдады. Оның басшылығымен NOW лесбияндық мәселелерінен алшақтауға тырысты, соның ішінде 1969 жылдың қараша айында өткен әйелдерді біріктірудің бірінші конгресінің демеушілері тізімінен Билитис қыздарының Нью-Йорк бөлімін алып тастады. Фриданның пікірлері және DOB-ді демеушілер тізімінен шығару туралы шешімі салдарынан лесбияндық феминист Рита Мэй Браун 1970 жылдың ақпан айында NOW-дағы әкімшілік қызметінен ашуланып кетті. 1970 жылдың 15 наурызында New York Times Magazine журналында жарияланған мақалада радикалды феминист Сьюзан Браунмиллер Фриданның «лаванды қауіп» туралы сөздерін келтірді. Браунмиллер бұл сөздерді суық соғыс кезеңіндегі «қызыл қауіп» риторикасына сілтеме деп түсіндірді және Фриданның уайымдарын «Бәлкім, лаванды сельдерей, бірақ нақты және жақын қауіп емес» деп жоққа шығарды.
Lavender Menace was an informal group of lesbian radical feminists formed to protest the exclusion of lesbians and their issues from the feminist movement at the Second Congress to Unite Women in New York City on May 1, 1970. Members included Karla Jay, Martha Shelley, Rita Mae Brown, Lois Hart, Barbara Love, Ellen Shumsky, Artemis March, Cynthia Funk, Linda Rhodes, Arlene Kushner, Ellen Broidy, and Michela Griffo, and were mostly members of the Gay Liberation Front (GLF) and the National Organization for Women (NOW). They later became the Radicalesbians. The phrase "Lavender Menace" was reportedly first used in 1969 by Betty Friedan, president of The National Organization for Women (NOW), to describe the threat that she believed associations with lesbianism posed to NOW and the emerging women's movement. Friedan, and some other heterosexual feminists, worried that the association would hamstring feminists' ability to achieve serious political change. Under her direction, NOW attempted to distance itself from lesbian causes – including omitting the New York chapter of the Daughters of Bilitis from the list of sponsors of the First Congress to Unite Women in November 1969. Friedan's remarks and the decision to drop DOB from the sponsor list led lesbian feminist Rita Mae Brown to angrily resign her administrative job at NOW in February 1970. In a New York Times Magazine article on March 15, 1970, straight radical feminist Susan Brownmiller quoted Friedan's remarks about the "lavender menace," which Brownmiller took as an allusion to Cold War era "Red Menace" rhetoric, and dismissed Friedan's worries as "A lavender herring, perhaps, but no clear and present danger."
Әйелдерді біріктірудің екінші конгресі
Лесбиянка белсенді Рита Мей Браунды сипаттап, Карла Джей: "Ритаға үндемеуін айтуға ешкім батыл болмады". Жобалау комитетінің бірнеше мүшесі сахнаны қайтарып алып, бастапқы бағдарламаға оралуға тырысты, бірақ олардың табандылығы мен қолдауын білдірген көрерменнің ықыласты қол соғулары мен наразылық дауыстарына қарсы тұра алмады. Содан кейін топ пен көрермен феминистік қозғалыстағы лесбияндық туралы спонтанды пікірталас үшін микрофонды пайдаланды, ал "зап" акциясына қатысушылардың бірнешесі келесі күні лесбияндық құқықтары мен гомофобия тақырыбында семинарлар өткізуге шақырылды. Конгресске келген гетеросексуал және лесбиянка әйелдер Гей-азаттық фронтының мүшелері жиі қолданатын ұйымдастыру және әлеуметтік құрал – әйелдер биіне қатысты. Конгресстен кейін, наразылықты ұйымдастырған әйелдер барлық сексуалдық бағыттағы әйелдер үшін сананы арттыру топтарын құра бастады. Олар өздерінің атын да өзгертті, бірінші Лесбияндық азаттық, содан кейін Радикалдық лесбияндық деп атады.
Әсерлер
"Лавандрлық қауіп" акциясы және "Әйелді анықтаған әйел" жарияланымы көптеген лесбиян феминистері үшін екінші толқын феминистік қозғалыстағы шешімді момент және лесбиян феминизмінің басталуы ретінде кеңінен еске алынады. Акциядан кейін көптеген ұйымдастырушылар кездесулерін жалғастырып, өздерінің белсенділігін одан әрі дамыту үшін тұрақты ұйым құруға бейімделді, олар ақырында "Радикальділер" деп аталуға келісті. 1971 жылдың қыркүйек айындағы NOW ұлттық конференциясында делегаттар лесбияндық пен лесбияндық құқықтарды "феминизм үшін маңызды мәселе" деп мойындаған резолюцияны қабылдады. 1982 жылдан 1986 жылға дейін болған Эдинбургтегі тәуелсіз "Lavender Menace Bookshop" кітап дүкені, бастапқыда Эдинбургтегі Принц-стриттегі "Fire Island" гей дискотекасының гардеробында "Lavender Books" кітап стендісі ретінде ашылды; стендтің аты "Lavender Menace" тобынан алынған. 1999 жылы Сьюзан Браунмиллер наразылықтың және одан кейінгі лесбиян феминистік ұйымдастырудың әсерін сипаттап, "Лесбиянкалар енді әйелдер қозғалысында үнсіз қалмайды" деп жазды. Карла Джей өз естеліктерінде оны "әйелдер қозғалысының біздің бар екенімізді және қажеттіліктерімізді мойындауын қалаған лесбиянкалар ұйымдастырған ең маңызды әрекет" деп сипаттап, ол "лесбиянкалардың феминизммен қарым-қатынасын келер жылдары түбірінен өзгертті" деді. "Біз сондай-ақ, бұл акция алдағы көптеген шаралардың біріншісі ғана екенін және лесбияндық бостандықтың күрт және тоқтатылмайтын өрбуін сезіндік", - деп жазды Джей.