Кіріспе

Highland Railway 1865 жылы құрылған Highland Railway құрамына кіретін басқа желілерді пайдаланған Инвернес және Найрн темір жолы (кейін Инвернес және Абердин қосылысы темір жолы) ретінде басталып, осылайша 1865 жылы құрылған Highland Railway-дің бір бөлігі болды. 1870 жылдан кейінгі локомотивтер туралы ақпарат алу үшін, Highland Railway локомотивтеріне қараңыз.

Уильям Баркли

Бірінші локомотив басқарушысы Уильям Барклей болды, ол Александр Алланның сіңілі баласы еді. Алғашында жеткізілген локомотивтер классикалық Аллан үлгісіндегі, кішкентай 2-2-2 және 2-4-0 типтес локомотивтер болды, олар сыртқы цилиндрлі, сыртқы рамалы және (кем дегенде бастапқыда) тіпті машинистерді қорғау үшін жабынсыз еді. Кейіннен оларды қысқы ауа райынан қорғау үшін кабина қажет деп шешілді. 1923 жылы топтастыру кезінде Барклей дәуірінен қалған төрт локомотив қана, олардың барлығы Джонс тарапынан қайта жаңартылған, қызметте болды.

Лохгорм танкілері

Уильям Стродли локомотивтерді басқарған кезеңінде, 1865–69 жылдары тек бір жаңа локомотив салынды. Бұл – 56 нөміріндегі, 1869 жылы Инвернестегі Highland Railway-дің Лохгорм зауытында салынған 0 6 0ST локомотиві. Бұл, әдетте, оның мансабында кейінірек шығарған LB&SCR "Terrier" локомотивтерінің негізі саналады. Джонс 1873 және 1874 жылдары осыған ұқсас екі локомотив салды. Олардың дөңгелектері мен цилиндрлері 3 фут (1 метр) болды. Бірінші локомотивтің қазандығы 3 нөмірінен алынған деп есептеледі. Олар Питер Драммондтың 1901 жылғы жіктеу схемасында R класы ретінде жіктелді.

HR нөмірі | Атауы | Салынған жылы | LMS нөмірі | Қызметтен шығарылған жылы | Ескермелер
------- | -------- | -------- | -------- | -------- | --------
56 | Балнайн | 1869 | 16118 | 1926 | 1902 жылы Дорнох деп қайта аталды. 1920 жылы 56А, 1922 жылы 56Б болып қайта нөмірленді.
57 | Лохгорм | 1872 | 16119 | 1932 | 1898 жылы аты алынып тасталды. 1920 жылы 57А, 1922 жылы 57Б болып қайта нөмірленді.
16 | Сент-Мартинс | 1874 | 16383 | 1928 | 1899 жылы Форт-Джордж деп қайта аталды. 1901 жылы 49-ға, 1912 жылы 49А-ға қайта нөмірленді.

56-шы локомотив 1895 жылы Джонс тарапынан қайта жаңартылды, ал қалған екеуі 1897 жылы Драммонд тарапынан қайта жаңартылды. Жаңартуларға дөңгелек диаметрін 3 футқа (1 метрге) дейін ұлғайту үшін дөңгелектердің қалыңдатылуы және үлкен бункерлер орнатылуы кірді. 16-шы локомотив кейін 49-ға қайта нөмірленді. Үшеуі де 1923 жылы LMS-ке өтті, ол LMS ливреясын қолданған кезде атауларын алып тастады.

Атау және нөмірлеу

Көрініп тұрғандай, бастапқы нөмірлеу жүйесі қарапайым хронологиялық тізбек болды, бірақ Stroudley танкісі №16 – түпнұсқа Findhorn тармағының локомотивінің орнына салынды және осы нөмірді алды. Кейінірек жаңа локомотивтер ерте нөмірлердің бір бөлігін иеленді, ал сақталған ерте локомотивтер қайта нөмірленді немесе «А» қосымшасы берілді. Локомотивтердің аттарын өзгерту алғашқы жылдары жиі кездесетін, сондықтан мұнда тек алғашқы аты ғана тіркелген. Бірнеше локомотивтің бірдей атқа ие болуының себебі – аттар желінің тиісті бөлігінде жұмыс істейтін локомотивтерге берілді. Егер локомотив басқа жерге ауыстырылса, онда аты да басқа локомотивке берілетін. «Брюс» аты көбінесе Хайленд темір жолының локомотивтеріне қолданылды (барлығы бес локомотив осы атты тасыды), және көпшілік пікірге қарамастан, ол король Роберт Брюсті еске түсірмейді, ал 1885 жылдан 1891 жылға дейін компания төрағасы болған, ал бұрын Инвернес және Перт темір жолының төрағасы болған құрметті С.Т. Брюсті еске алады.

Классикалық ерекшеліктері

1860 жылдары пайда болған және Питер Драммондтың кезіне дейін сақталған ерекшеліктер – жалюзилі түтіндіктер және кері қысым тежегіші. Түтіндік ішінде екі концентрлі түтіктерден тұрды. Ол көбінесе локомотив жүргізушісінің алға қарай көру мүмкіндігін жақсарту үшін жасалған деп есептеледі (мүлдем басқа түтін бағыттайтын құрылым), бірақ нақты себеп жол бойындағы өрттердің қаупін азайту болды деген деректер бар (Америка Құрама Штаттарының алғашқы локомотивтеріндегі көзге түсетін түтін шығару құрылымдары сияқты).