Кіріспе

Ferrari 1957 жылдан 1961 жылға дейін құрастырған жарыс спорт машинасы 250 TR көптеген жарыс жетістіктеріне қол жеткізді. Оның түрлері 1958, 1960 және 1961 жылдары Ле-Манның 24 сағатында, 1958, 1959 және 1961 жылдары Себрингтің 12 сағатында, 1958 жылы Тарга Флориода, 1958 және 1960 жылдары 1000 км Буэнос-Айрес жарысында және 1961 жылы Пескараның 4 сағатында жеңіске жетті. Осы нәтижелер Ferrari-ге 1958, 1960 және 1961 жылдары Дүниежүзілік спорттық автомобильдер чемпионатының конструкторлық титулын жеңіп беруге мүмкіндік берді.

Жобалау және әзірлеу

250 Testa Rossa бастапқыда 1957 жылғы Әлемдік спорттық автомобильдер чемпионатының жарыс маусымында бәсекелесу үшін жасалған, алдағы 1958 жылғы маусымға жоспарланған ереже өзгерістеріне жауап ретінде, олар қозғалтқыш көлемінің шегін 3 литрге дейін төмендетуді көздеді. Мақсаты – 250 GT сериясында қолданылған, қуаттырақ Colombo жасаған 3.0 литрлік V12 қозғалтқышын интеграциялау арқылы қолданыстағы 4 цилиндрлі 2.0 литрлік 500 TR/500 TRC Testa Rossa моделін жақсарту болды. Жаңа қозғалтқышпен қатар, Ferrari 250 Testa Rossa шассиін және кузов бөліктерін жетілдірді. Басқа Ferrari жарыс машиналарын сияқты, Энцо Феррари барлық компоненттердің абсолютті сенімділігін талап етті, нәтижесінде, жалпы жылдамдыққа қарағанда төзімділік жарыстарында сәттілікке жетуге бағытталған, шамалы консервативті дизайндық тәсіл пайда болды. Карло Чити 250 TR-ді әзірлеу кезінде бас дизайнер болды және оның үздіксіз тәжірибелері Феррари мырзаның консерватизмін тепе-теңдеді, соның нәтижесінде 1962 жылға дейін машинаның бәсекеге қабілеттілігін сақтаған көптеген түзетулер енгізілді. Ferrari-дің басқа инженерлері де 250 TR-ге үлкен үлес қосты, атап айтқанда, 1961 жылғы маусым үшін аэродинамикалық жақсартуларға көмектескен Giotto Bizzarrini. Бұл санда тәуелсіз жарыс командаларына сатылған 250 TR-дің 19 "клиенттік нұсқасы" бар, олар бұл нарықта 500 TRC-ді алмастырды. Барлық клиенттік машиналар сол жақтан рульді басқарушы Scaglietti "понтон қанаттары" кузовымен және тірі артқы осьтермен жабдықталған. Олар Scuderia Ferrari машиналарының үздіксіз жақсартуларынан пайда көре алмады, бірақ көптеген тәуелсіз командалар бәсекеге қабілетті болу үшін өздерінің 250 TR машиналарын өзгертті немесе бұрынғы Scuderia Ferrari машиналарын сатып алды. Шымыр клапан серіппелері бұрын қолданылған торсиондық серіппелерге қарағанда әлдеқайда кішкентай болды, бұл цилиндр бастарының күшейтілуіне және бұрынғы 250 қозғалтқыштарындағы 18-ге емес, 24 бұрандамен бекітілуіне мүмкіндік берді. Бұл бас прокладкасының тығыздығын жақсарту арқылы қозғалтқыштың жалпы сенімділігін арттырды. Әрбір цилиндрде бір тұтандыру шамдары қолданылды және олардың орны бұрынғы 250 модельдерінен өзгертілді, енді олар шығару порттарының арасында, қозғалтқыштан тыс орналасқан. Бұл жақсы тұтандыру орнына және тиімдірек жануға мүмкіндік берді. Поршень білікті қосылыстары енді қайырылғаннан гөрі болаттан жасалған, бұл жоғары айналымдарда стресске төзімділікті арттырды.

Көлік құралы мен ішкі құрылысы

Барлық 250 TR модельдері, бұрынғы 4 цилиндрлі Testa Rossa сияқты, 2 орындық «spider» кузовына ие болды. Ол кезде бұл жарыс спорт машинасының ең жеңіл және аэродинамикалық конфигурациясы деп есептелді. Алғашқы 250 Testa Rossa прототипі (шасси нөмірі 0666TR) 1957 жылы Нюрбургрингте өткен 1000 км жарысында таныстырылды. Асығыс дайындалған бұл прототип 290 MM шассиіне негізделген және Scaglietti компаниясы жасаған 4 цилиндрлі 500 TR моделіне ұқсас, бірақ үлкен капот дөңгелегімен ерекшеленді. 1958 жылғы 250 TR үшін Scaglietti және Chiti бірлесіп, бұрынғы 4 цилиндрлі Testa Rossa кузовына бірнеше жаңалық қосылған жаңа кузовты әзірледі. Дәстүрлі толық жабық алдыңғы бөліктің орнына, жаңа кузов Формула-1 машинасының мұрнын еске түсіретін ерекше кесілген мұрынға ие болды. Ілгері шығыңқы орталық ауа түйіскені терең каналдармен шеңберленген, ал фаралар әрбір алдыңғы дөңгелекті қоршаған «nacelle» немесе понтон тәрізді қанаттарға орнатылған. Бұл дизайнның мақсаты салқындату ауасын тежегіш барабандарына бағыттап, жылуға байланысты тозудың үнемі болатын мәселесін азайту болды. Төменгі кузов алдыңғы дөңгелектердің артында ішке қарай ойылып, тежегіштер мен қақпақтың ыстығын шығару үшін жасалған. Алдыңғы капот үлкен дөңгелек және ауа түйіскенімен (кейбір машиналарда алға қарай, ал кейбіреулерінде кері қарай) жабдықталған, бұл тік орналасқан карбюраторларға орын жасады. Артқы кузов көбірек дәстүрлі болды, жүргізушінің басының артындағы жіңішке қанат және тік қанаттарға орнатылған екі кішкентай тежегіш шамдары бар. 1959 жылғы машиналар, 1960 жылғы талаптарға сәйкес жаңартылған (өздігінен тәуелсіз артқы серіппесіз), көбінесе 250 TR59/60 деп белгіленеді. Алдыңғы ауа түйіскені енді екіге бөлінді, бұл ерекше «акула мұрны» немесе «мұрын тесігі» стилін енгізді, ол басқа Ferrari жарыс спорт машиналарын, мысалы 246 SP және 156 Formula 1 машинасы сияқты модельдерде де қолданылды. (сол аттас архитектордің ұлы). Fantuzzi ұсынған екі түйіскеннің ауа ағымын жақсартатыны Chiti жүргізген жел тоннеліндегі сынақтармен расталды, нәтижесінде бұл стиль 1961 жылғы Ferrari жарыс машиналарынң барлығында қолданылды.

Жарыс тарихы

250 Testa Rossa 1950-ші жылдардың соңы мен 1960-шы жылдардың басында сәтті жарысты. 1958 жылдан бастап тәуелсіз командалар 250 TR-мен Scuderia Ferrari машиналарымен бірге жарысты, бірақ машинаның ең жетілген нұсқалары тек зауыт санкциялаған командаларға ғана арналды. Оның ішінде 1958, 1959 және 1961 жылдарғы Себрингтің 12 сағаты, 1958 жылғы Тарга Флорио, 1958 және 1960 жылдарғы 1000 км Буэнос-Айрес және 1961 жылғы 4 сағаттық Пескара жарыстары бар. Атақты жүргізушілер қатарында Фил Хилл, Оливье Гендебиен, Луиджи Муссо, Питер Коллинз, Дэн Гурни, Вольфганг фон Трипс және Майк Хоторн есімдері болды. 250 TR-дің және Scuderia Ferrari-дің шебер жүргізушілерінің тамаша нәтижелері Ferrari-ге 1958, 1960 және 1961 жылдарғы Конструкторлар чемпионатының спорттық автомобильдер әлем чемпионатында жеңіс әкелді. Бірақ 1959 жылы Ле-Ман, Нюрбургринг және Турист Трофи жарыстарында DBR1 машиналары 250 TR-ден басым түсіп, Ferrari-ді 1959 жылғы Конструкторлар әлем чемпионатынан айырды.

Ықпал

Tipo 128 Colombo есімді 3.0 литрлік V12 қозғалтқышы, 250 Testa Rossa үшін жасалған, 1960 жылдардың басына дейін Ferrari спорттық жарыс машиналарын қуаттандыра берді. 250 GTO, 250 P және 250 LM осы қозғалтқышпен жарыстарда сәтті өнер көрсетті.

Жинақтауға жарамдылығы

250 Testa Rossa – ең құнды винтаж Феррарилердің бірі (соның салдарынан кез келген типтегі ең құнды автомобильдердің бірі), олардың өндірілімінің аз болуына (барлық 250 TR түрлерін қоса алғанда барлығы 33 дана), жарыс жолындағы жетістіктеріне және тарихи ықпалына байланысты. 250 GTO әдетте ақшалай құны жоғарырақ деп есептеледі, бірақ нақты нарықтық құнын анықтау қиын, себебі екі модель де аукционда сирек сатылады. 250 TR көбінесе Pebble Beach Concours d'Elegance және Goodwood жылдамдық фестивалі сияқты беделді автошоуларда көрсетіледі. 1957 жылғы 250 TR (шасси 0714TR) 2009 жылы RM Sotheby's Maranello аукционында 9,020,000 евроға сатылды. 1957 жылғы 250 TR прототипі (шасси 0666TR) 2011 жылы Gooding & Co Pebble Beach аукционында 16,39 миллион долларға сатылды. 250 TR 0704 шассиі 2014 жылы жеке сатылымда 39,8 миллион долларға өткені хабарланды. Мода дизайнері Ральф Лореннің үлкен автокөлік коллекциясында екі 250 TR бар: 1958 жылғы Scaglietti корпусты машина (шасси 0734TR) және 1961 жылғы 250 TR/61 Spider Fantuzzi (шасси 0792TR). 250 TR-ге тағайындалған құндылық, өнімділік және тарихи маңыздылық көптеген жеке тұлғалар мен компанияларды оның көшірмелерін жасауға ынталандырды. "Көшірме", "қайта жасалған" немесе "реплика" деп сатылатын бұл көшірмелер тарихи дәлдігі мен сапасы жағынан әртүрлі болуы мүмкін, кейде Ferrari қозғалтқыштары мен шассиін пайдаланады немесе түпнұсқаның сыртқы түрін түпкілікті механикалық бөліктерімен байланыссыз қайта жасауға тырысады. Кейбір көшірмелер адалсыздықпен түпнұсқа, зауытта жасалған 250 TR ретінде ұсынылған. 250 TR бағасының өсуіне байланысты, қатты зақымдалған немесе жойылған 250 TR-лердің кейбіреулері әртүрлі мөлшерде жаңадан жасалған немесе түпнұсқа емес бөлшектерді пайдалана отырып қайта құрастырылды. Кем дегенде бір жағдайда бұл даулы сәйкестікке әкелді, яғни бірнеше қайта құрастырылған немесе қайта шығарылған машиналар белгілі бір зауыттың шасси нөміріне құқық таластады.