Фотохром: Ақ-қара суреттерді түстіге айналдыру процесі. 1880-ші жылдары ойлап табылған, қолмен бояу және хромолитография негізінде жасалған технология.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қара және ақ фотосуреттерден түсті суреттер жасау процесі. Фотохром, Фотохром, Фотохром немесе Aäc процесі – бір қара және ақ фотосуреттің негативін литографиялық баспа табақтарына тікелей фотографиялық көшіру арқылы түсті суреттер жасау процесі. Бұл процесс хромолитографияның (түсті литографияның) фотографиялық түрі болып табылады. Фотографиялық процесте түс туралы ақпарат сақталмағандықтан, фотограф көріністегі түстер туралы егжей-тегжейлі жазбалар жасап, суретті түсті фильтрлер арқылы баспа табақтарына көшірмелеуден бұрын негативті қолмен бояу үшін осы жазбаларды пайдаланады.
Process for producing colorized images from black and white photographies
Photochrom, Fotochrom, Photochrome or the Aäc process is a process for producing colorized images from a single black and white photographic negative via the direct photographic transfer of the negative onto lithographic printing plates. The process is a photographic variant of chromolithography (color lithography). Because no color information was preserved in the photographic process, the photographer would make detailed notes on the colors within the scene and use the notes to hand paint the negative before transferring the image through colored gels onto the printing plates.
Тарих
Бұл процесті 1880 жылдары швейцариялық Orell Gessner Füssli компаниясының қызметкері Ханс Якоб Шмид (1856–1924) ойлап тапты. Фюссли Photochrom Zürich акционерлік қоғамын (кейін Photoglob Zürich AG) осы процесті коммерциялық түрде пайдалану үшін құрды, және екі Фюссли компаниясы да бүгінгі күнге дейін сақталып қалған. 1890 жылдардың ортасынан бастап, бұл процесті басқа компаниялар да лицензиялады, оның ішінде АҚШ-тағы Детройт фотографиялық компаниясы (олардың "phostint" процесінің негізі болды) және Лондонның Photochrom компаниясы. Бұл техниканы қолданған алғашқы коммерциялық фотографтардың қатарында француз фотографы Феликс Бонфильс, британдық фотограф Фрэнсис Фрит және американдық фотограф Уильям Генри Джексон болды, олардың барлығы 1880 жылдары жұмыс істеген. Фотохромдық процесс 1890 жылдары ең танымал болды, дәл сол кезде түсті фотосуреттер дамып жатқан, бірақ әлі де коммерциялық тұрғыдан тиімді емес еді. 1898 жылы АҚШ Конгресі «Жеке пошта карточкалары туралы» заңды қабылдады, бұл жеке баспагерлерге пошта карточкаларын шығаруға рұқсат берді. Оларды әрқайсысы бір центтен жіберуге болады, ал хаттар үшін екі цент төленетін. Баспагерлер әдетте қалалар мен ландшафттарды бейнелейтін мыңдаған фотохромдық басылымдар жасап, оларды пошта карточкалары ретінде сататын. Осы форматта фотохромдық көшірмелер кең таралды. Детройт фотографиялық компаниясы кейбір жылдары жеті миллионға дейін фотохромдық басылымдар жасады және оннан отыз мыңға дейін әртүрлі көріністер ұсынды. Бірінші дүниежүзілік соғыс фотохромдық пошта карточкаларын жинауға деген қызығушылықты басып қалғаннан кейін, бұл процестің негізгі қолданылуы плакаттар мен көркем туындыларды көшіру болды. Соңғы фотохромдық принтер 1970 жылға дейін жұмыс істеді.
The process was invented in the 1880s by Hans Jakob Schmid (1856–1924), an employee of the Swiss company Orell Gessner Füssli—a printing firm whose history began in the 16th century. Füssli founded the stock company Photochrom Zürich (later Photoglob Zürich AG) as the business vehicle for the commercial exploitation of the process and both Füssli continue to exist today. From the mid 1890s the process was licensed by other companies, including the Detroit Photographic Company in the US (making it the basis of their "phostint" process), and the Photochrom Company of London. Amongst the first commercial photographers to employ the technique were French photographer Félix Bonfils, British photographer Francis Frith and American photographer William Henry Jackson, all active in the 1880s. The photochrom process was most popular in the 1890s, when true color photography was first developed but was still commercially impractical. In 1898 the US Congress passed the Private Mailing Card Act which let private publishers produce postcards. These could be mailed for one cent each, while the letter rate was two cents. Publishers created thousands of photochrom prints, usually of cities or landscapes, and sold them as postcards. In this format, photochrom reproductions became popular. The Detroit Photographic Company reportedly produced as many as seven million photochrom prints in some years, and ten to thirty thousand different views were offered. After World War I, which ended the craze for collecting photochrom postcards, the chief use of the process was for posters and art reproductions. The last photochrom printer operated up to 1970.
Процесс
Литографиялық әктастан жасалған тақташа, "литографиялық тас" деп аталатын, бензолда ерітілген тазартылған битумнан жасалған жарыққа сезімтал бетпен жабылған. Айналдырылған жарты тонды негатив, оқиға орнында жасалған эскиз бен жазбаларға сәйкес қолмен боялды, содан кейін жабынға басылып, гель сүзгілері арқылы күн сәулесіне ұшыратылды. Бұл битумның негативтің әр бөлігінен өтетін жарық мөлшеріне пропорционалды түрде қатаюына себеп болды. Жазда бұл оннан отыз минутқа дейін, ал қыста бірнеше сағатқа дейін созылуы мүмкін. Қатып қалмаған битумды кетіру үшін терпентин сияқты еріткіш қолданылды. Тақта тондық шкаланы реттеу үшін ретушьпен өңделді, қажет болған жағдайда тон күшейтіліп немесе жұмсатылды. Сурет битуммен тасқа бейнеленді. Әр түс үшін тиісті ретушьталған сурет салынған жеке тас қолданылды. Аяқталған баспаны шығару үшін кем дегенде алты, бірақ көбінесе оннан он бесқа дейін түсті тас қолданылды.
A tablet of lithographic limestone called a "litho stone" was coated with a light sensitive surface composed of a thin layer of purified bitumen dissolved in benzene. A reversed halftone negative was hand colored according to the sketch and notes taken at the scene, then pressed against the coating and exposed to daylight through gel filters, causing the bitumen to harden in proportion to the amount of light passing through each portion of the negative. This would take ten to thirty minutes in summer and up to several hours in winter. A solvent such as turpentine was applied to remove the unhardened bitumen. The plate would be retouched to adjust the tonal scale, strengthening or softening tones as required. The image became imprinted on the stone in bitumen. Each tint was applied using a separate stone that bore the appropriate retouched image. The finished print was produced using at least six, but more commonly ten to fifteen, tint stones.