Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық кітапханашы, ғалым және библиофил Антонио ди Марко Мальябечи (немесе Мальябечи; 29 қазан 1633 – 4 шілде 1714) – итальяндық кітапханашы, ғалым және библиофил.
Italian librarian, scholar and bibliophile
Antonio di Marco Magliabechi (or Magliabecchi; 29 October 1633 4 July 1714) was an Italian librarian, scholar and bibliophile.
Өмірбаян
Ол Флоренцияда Марко Мальябеки және Женевра Балдориетта есімді қала тұрғынының ұлы болып дүниеге келді. Әкесі Антонио жас кезінде қайтыс болды, ол қысқа уақыт Маттео Розелли шеберханасында жұмыс істеді, бірақ Понто Веккиодағы алтын шебердің оқушысы болды. Ол осы лауазымда қырық жасқа дейін жұмыс істеді, содан кейін кардинал де Медичидің кітапханашысы Микеле Эрмини оның ғалымдық қабілетін танып, латын, грек және еврей тілдерін үйретті. 1673 жылы ол Тоскананың ұлы герцогы Козимо III де Медичидің кітапханашысы болды. Мальябеки Флоренция әдебиетінің орталық тұлғасына айналды, және әр ұлттың ғалымдары онымен жақын танысуға және хат алмасуға тырысты. Бұл жоғары лауазым оған зор бедел сыйласа да, ол көбінесе жеке ерекшеліктерімен және өзінің көптеп жинаған білімімен есте қалады. Оны энциклопедиялық, жанды кітапхана, кітап қорегі (Divoratore di Libri) және кітап сүйгіштердің ең ақылдысы деп атады, себебі ол сатып алған әрбір кітабын оқыды. Оның жеке кітапханасы 40 000 кітаптан және 10 000 қолжазбадан тұрды. Оның үйі кітаптарға дейін толған, баспалдақтар кітаптармен қапталған, тіпті үйдің алдындағы мұражайы да кітаптармен толы болды. Оның керемет жады туралы көптеген әңгімелер айтылады, ол "қабылдауға балауыз, сақтауға мәрмәр" сияқты болған. Мальябеки күнделікті мәселелерде өте бейжай болды. Айтуынша, ол бірде бір жылдан астам уақыт бойы жалақысын алуды ұмытып кеткен. Ол киімдерін тозуға дейін киді, ал түнгі уақытта киім ауыстыруды уақытты ысырап ету деп есептеді, "өмір тым қысқа және кітаптар тым көп". Ол барлық білім іздеуші ғалымдарды құнаққа шақырып, жұмысына кедергі келтірмесе, қуана қарсы алды. Оның иезуиттерді жек көретіні белгілі болды. Бір күні ол Рикарди сарайын көрсетіп, "Осы жерде білімнің жаңа өркендеуі болды" деді, содан кейін иезуиттер колледжіне қарап, "Олар оны жерлеу үшін келді" деді. Мальябеки 1714 жылы 81 жасында Ста. Мария Новелла монастырында қайтыс болды. Ол кітаптарын қоғамдық кітапхана ретінде пайдалану үшін Ұлы герцогқа қалдырды, ал оның мүлігі кедейлерге берілді. Оның "Мальябехиана" деп аталатын кітапханасы 1861 жылы Италияның Виктор Эммануэль II-імен бірге Ұлы герцогтың жеке кітапханасымен біріктірілді, екеуі де Biblioteca Nazionale Centrale Firenze кітапханасының негізін құрады.
He was born at Florence, the son of a burgher named Marco Magliabechi, and Ginevra Baldorietta. His father died when Antonio was a young man, and he worked briefly in the studio of Matteo Roselli, but was apprenticed to a goldsmith in Ponto Vecchio. There he worked in this capacity until his fortieth year, until Michele Ermini, librarian to Cardinal de' Medici, recognized his academic ability and taught him Latin, Greek, and Hebrew. In 1673 he became librarian to Cosimo III de' Medici, Grand Duke of Tuscany. Magliabechi became the central figure of literary life in Florence, and scholars of every nation sought his acquaintance and corresponded with him. Whilst this eminent post gave him considerable prominence, he is remembered more for his personal characteristics and his vast store of self acquired learning. He was nicknamed the Enciclopedic, the animated Library, a literary glutton (Divoratore di Libri), and the most rational of bibliomaniacs, inasmuch as he read everything he bought. His own library consisted of 40,000 books and 10,000 manuscripts. His house literally overflowed with books; the stairways were lined with them, and they even filled the front porch. Many stories are told of his marvellous memory that was "like wax to receive and marble to retain." In worldly matters Magliabechi was extremely negligent. Reputedly, he once even forgot to draw his salary for over a year. He wore his clothes until they fell from him, and thought it a great waste of time to undress at night, "life being so short and books so plentiful". He welcomed all inquiring scholars, provided they did not disturb him while at work. He had a hearty dislike for Jesuits. The story goes that one day in pointing out the Palazzo Riccardi to a stranger he said, "Here the new birth of learning took place," and then turning to the college of the Jesuits, "There they have come back to bury it." Magliabecchi died at the age of 81, in 1714, at the monastery of Sta. Maria Novella. He left his books to the Grand Duke to be used as a public library; his fortune went to the poor. His library, known as the "Magliabechiana", was combined with the grand ducal private library by Victor Emmanuel II of Italy in 1861, the two forming the core of the Biblioteca Nazionale Centrale Firenze.
Эксцентрикалар
Маглиабечи эксцентриктік адам ретінде танымал болды. Ол қатал және жабайы келбетті, өте немқұрайлы, өзіне көңіл бөлмейтін адам еді. Ол өзіне қызмет көрсетуге жол бермейтін. Оның тағамы көбінесе үш қайнатылған жұмыртқа мен бір стақан судан тұратын. Маглиабечи жеке гигиенаға мән бермейтін және киімдерімен ұйықтаған. Оның есігінде кішкентай терезесі болған, арқылы ол оған жақындағандарды көре алатын; егер ол олардың қомпаниасын қаламаса, оларды ішке кіргізбейтін. Ол күн сайын сарай кітапханасында бірнеше сағат өткізетін, бірақ өмірінде Флоренциядан Пратоға дейін кеткен емес дейді, ол бір рет Ватикан кітапханашысы кардинал Генри Нориспен бірге қолжазбаны көруге барған.
Magliabechi was known as an eccentric. He was a man of a most forbidding and savage aspect, and exceedingly negligent of his person. He refused to be waited upon. His diet was commonly three hard boiled eggs, with a draught of water. Magliabechi did not care about personal hygiene and slept in his clothes. He had a small window in his door, through which he could see all those who approached him; and if he did not wish for their company, he would not admit them. He spent some hours in each day at the palace library; but is said never in his life to have gone farther from Florence than to Prato, whither he once accompanied Cardinal Henry Noris, librarian at the Vatican, to see a manuscript.