Кіріспе
Иса Мәсіхтің азап шегуімен байланысты нысандар христиандық символизм мен өнерінде Arma Christi ("Мәсіхтің қарулары") немесе Азап құралдары – Иса Мәсіхтің азап шегуімен байланысты заттар. Олар геральдикалық мағынада қару ретінде де, Мәсіхтің Шайтанды жеңуіне қолданған құралдары ретінде де қарастырылады. Христиандық өнерде, әсіресе Кейінгі Орта ғасырларда жиі қолданылатын, шамамен 20-ға дейін заттан тұратын топ бар. Көбінесе олар айқыш немесе Қайғылы Адам бейнесіндегі Мәсіхтің суретін қоршап тұрады, композицияның айналасына орналастырылады немесе періштелер ұстап тұрады.
Arma Christi ("weapons of Christ"), or the Instruments of the Passion, are the objects associated with the Passion of Jesus Christ in Christian symbolism and art. They are seen as arms in the sense of heraldry, and also as the weapons Christ used to achieve his conquest over Satan. There is a group, at a maximum of about 20 items, which are frequently used in Christian art, especially in the Late Middle Ages. Typically they surround either a cross or a figure of Christ of the Man of Sorrows type, either placed around the composition, or held by angels.
Тарих
Бірінші мүше – крест, 4 ғасырда христиан өнерінде «crux invicta» – жеңіс символы ретінде таныстырылды. Олар топ ретінде 9 ғасырдан басталатын иконографияда ұзақ тарихқа ие; 830 жылғы Утрехт псалмы – осы дәуірдегі Гертруд Шиллерге белгілі жалғыз мысал. Бұл сол кезде Мәсіхтің азаптарына теологиялық қызығушылықтың артуын көрсетеді. 14 ғасырдың соңына дейін пайда болған «Arma Christi» ағылшын поэмасы он бес қолжазбада сақталған, оның танымалдылығын көрсетеді, олардың жетісі шіркеуде көпшілік құлшылық үшін суреттік көмек ретінде көрсетуге арналған ерекше түрме пішінде жасалған. «Arma Christi» қолжазбалары әдетте құралдардың суреттерімен бірге келеді, мәтіндерге сәйкес, оларды қарау арқылы болашақта тазарту орнында (Чистилищеде) белгілі бір мерзімге кешірім алуға болады. Ең маңызды заттардың қалдықтарының тарихы ұзақ, ол 4 ғасырдың басында императрица Еленаның Шынайы крестті тауып алуына дейін жетеді. Қасиетті сүңгі, қасиетті губка, қасиетті тостаған және крестке қадалған шегелер 1000 жылға дейін қастерленген және кейінгі ғасырларда көбейген. Крест жорықтары кезінде Батыста жаңа қалдықтардың толқыны пайда болды, ал 14 ғасырда құралдар діни әдебиетте және тәжірибеде маңыздырақ болғанда тағы бір толқын болды. Өнерде құралдар Мәсіхтің бейнесін қоршап тұрған немесе «Азаптаушы адам» сияқты «адаптсбильдер» (anachtsbilder) суреттерінде немесе өздерінен-өздері пайда болуы мүмкін. Екі жағдайда да бейнелеудің мақсаты Мәсіхтің құмарлық кезіндегі азаптарын бейнелеу болды. Олар адам фигураларына қарағанда бейнелеуге оңай болғандықтан, тәжірибесі аз суретшілер үшін практикалық артықшылықтарды ұсынды және олар көбінесе шәкірттердің өздігінен орындай алатын тақырыбы ретінде қарастырылды. Шамамен 1175 жылғы неміс қолжазбасындағы суретте кеңістікте орналастырылған оқшау құралдардың ең ерте бейнесі болуы мүмкін, онда олар Ұлылықтағы Мәсіхтің жанында орналасқан. Діни кітаптарда олар кейде, орта ғасырдың соңында, бірінен соң бірі көрсетіліп, әрқайсысы қолданылған эпизодтарға арналған медитациялық мәтіндермен бірге, соңында Исамен бірге бейнеленген суреттерге дейін жетеді. Бұл заттардың кішкентай нұсқалары дұға таспаларына (розариялар) және кресттерге тіркеліп, Мәсіхтің азаптарын ойлауға көмектесетін құрал ретінде қолданылды.
Басқа контексттер
Құралдардың негізгі тобы басқа да контексттерде де кездеседі. 6 ғасырдағы Равенна (қазіргі Белин) мозаикасында Мәсіхтің тағын екі жағынан қоршап тұрған бас періштелерде, найза мен таяққа ілінген сүңгі, стандарттар немесе қарулар сияқты ұсталады, және кейіннен, әсіресе Соңғы Сот суреттерінде осылай бейнеленеді. Шығыс православие өнерінде олар көбінесе Хетоимасияның үстінде немесе айналасында, яғни соттың "бос тағында" орналасады. Тікенді тәж кейде айқышқа жалғыз ілінеді; Кельт айқышы осы мотивтен туындаған деген болжам бар. Кіші құралдар, әдетте, осылай танылып, түсінілуге жеткілікті деңгейге жетпеді және тек топта ғана пайда болады.