Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Украинадағы казак әскері
Cossack host in southern Ukraine
Черномор казак әскері, сондай-ақ Черномория (Черномо́рия) деп белгілі, 1787 жылы Оңтүстік Украинада бұрынғы Запорожье казактарынан құрылған Ресей империясының казак әскері болды. 1790 жылдары әскер Кубань өзеніне қайта қоныстандырылды. Ол Кубань өзенінің сағасынан Үлкен Лаба өзенінің сағасына дейінгі Кавказ бекітілген қорғаныс желісін құрады.
Black Sea Cossack Host , also known as Chernomoriya (Черномо́рия), was a Cossack host of the Russian Empire created in 1787 in southern Ukraine from former Zaporozhian Cossacks. In the 1790s, the host was re settled to the Kuban River. It comprised the Caucasus Fortified Defence Line from the mouth of the Kuban River to the mouth of the Bolshaya Laba River.
Тарих
Қара теңіз казак әскері 1787–1797 жылдардағы орыс-түрік соғысында шешуші рөл атқарды. Осының нәтижесінде Екатерина II 1792 жылғы 30 маусымдағы жарлығымен оларды Солтүстік Кавказдағы Кубань жерімен (Кубань өзенінің солтүстігінде, Ея өзенінің оңтүстігінде және Азов теңізінің шығысында) марапаттады. Бұл аймақта Ноғай даласының көшпелі тайпалары тұрған. 1783 жылы Ресей Қырым хандығын жанекелегеннен кейін, осы жерге Қырымның талап ету құқығын мұра етті. Кубаньның оңтүстігінде черкестер мекендеген. Ресей-Түрік соғысындағы жеңістерінің құрметіне Қара теңіз казак әскері деп аталған бұл әскер 1792–1794 жылдары Украинадан 25 000 адамды көшіріп, Кубань өзенінің солтүстік аймақтарына қоныстандырды. Бастапқыда Қара теңіз казактары Запорожье дәстүрлерін сақтап, әскер үкіметін демократиялық жолмен сайлау сияқты қағидаларды ұстанды, бірақ уақыт өте келе көптеген орыс әдеттерін қабылдады. Орталық Сіш орнына, олар Кубань өзенінің Қара теңізге құйылатын жерінен Болшая Лаба өзенінің құйылатын жеріне дейін қорғаныс желісін құрды және осы сызықтың солтүстігіндегі жерді станицалармен мекендеді. 1794 жылы казактар Екатеринодар (сөзбе-сөз "Екатеринаның сыйы") қаласын әкімшілік орталық ретінде құрды. Сонымен қатар, Қара теңіз казактары Ресей империясының көптеген маңызды жорықтарына, мысалы, 1794 жылы поляк Костюшко көтерілісін басуға және 1796 жылғы парсы жорығына қатысты, онда казактардың жартысына жуығы аштықтан және аурудан қайтыс болды. Әскер 1812 жылғы Отан соғысы кезінде Ресей армиясына көмек көрсету үшін 9-шы пластун (жаяу әскер) және 1-ші біріктірілген атқыштар полкімен қатар бірінші Лейб гвардиясын (элиталық) жіберді. Жаңа әскер сондай-ақ 1826–1828 жылдардағы орыс-парсы соғысына қатысты, онда олар солтүстік Қара теңіз жағалауындағы Осман империясының соңғы бекінісі – Анапа бекінісін шабуылдады, ол 1828 жылғы 12 маусымда түсті. Қырым соғысы барысында казактар одақтас күштердің Тамань түбегіне түсу әрекеттерін тойтарып, ал 2-ші және 5-ші пластун батальондары 1854–1855 жылдардағы Севастопольді қорғауға қатысты. Арадағы жылдарда Қара теңіз казактары Солтүстік Кавказдың таулы аймақтарына жүйелі түрде еніп, 1817–1864 жылдардағы Солтүстік Кавказды Ресейдің жаулап алуының соңғы кезеңіне белсенді қатысып, жаулап алынған аймақтарға қоныстанды. Оларға көмек көрсету үшін 19 ғасырдың ортасында Буг, Екатеринослав және, ақырында, Азов казак әскерлерінен келген 70 000-нан астам экс-запорожьеліктер көшіп келді. Жаңа Ресейді отарлау үшін кеңістік босату үшін осы үш әскерді де көшіру қажет болды, ал Осман империясының әлсіреуі және Балқандағы тәуелсіз буферлік мемлекеттердің құрылуымен Жаңа Ресейде казактардың қорғанысқа қатысу қажеттілігі аяқталды. Олар 1860 жылы Кубанға көшіп, Дон казактарының көшіп келген бөліктерінен тұратын Кавказдық желі казак әскерімен бірікті. Соңында, 1864 жылы Қара теңіз казактары мен Азов казактары Запорожье Сішінің жойылғанына тоқсан жыл өткен соң Кубань казак әскері болып біріктірілді.
The Black Sea host played a crucial role in the Russo Turkish War of 1787–1797. As a result, Catherine II rewarded them with the Kuban land in the North Caucasus (north of the Kuban River, south of the Yeya River and east of the Sea of Azov) by her decree of June 30, 1792. At that time the area was inhabited by Nogain steppe nomads. When Russia annexed the Crimean Khanate in 1783 it inherited the Crimean claim to this land. South of the Kuban were Circassians. Renamed the Black Sea Cossack Host in honor of the victories during the Russo Turkish War, a total of 25,000 people made the migration in 1792–1794 from Ukraine, settling in the regions north of the Kuban River. Initially, the Black Sea Cossacks adhered to Zaporozhian traditions, such as the democratic election of the host government, but in time they adopted many Russian ways. Instead of a central Sich, they formed a defence line from the inlet of the Kuban River into the Black Sea to the inlet of the Bolshaya Laba River, and colonised the land north of this line with stanitsas. The Cossacks founded the administrative centre of Yekaterinodar (literally "Catherine's gift") in 1794. At the same time, however, the Black Sea Cossacks also sent men to many major campaigns of the Russian Empire, such as the suppression of the Polish Kościuszko Uprising in 1794 and the ill fated Persian Expedition of 1796 where nearly half of the Cossacks died from hunger and disease. The Host sent the 9th plastun (infantry) and 1st joint cavalry regiments as well as the first Leib Guards (elite) sotnia to aid the Russian Army during the Patriotic War of 1812. The new host also participated in the Russo Persian War (1826–1828) where they stormed the last remaining Ottoman bastion of the northern Black Sea Coast, the fortress of Anapa, which fell on June 12, 1828. In the course of the Crimean War, the Cossacks foiled attempts by allied forces to land on the Taman Peninsula, whilst the 2nd and 5th plastun battalions took part in the Defence of Sevastopol (1854–1855). As the years went by, the Black Sea Cossacks continued their systematic penetration into the mountainous regions of the Northern Caucasus. Taking an active part in the finale of the Russian conquest of the Northern Caucasus (1817–1864), they settled regions as these were conquered. To aid them, a total of 70,000 additional ex Zaporozhians from the Bug, Yekaterinoslav, and finally the Azov Cossack Host migrated there in the mid 19th century. All three hosts needed to be removed to vacate space for the colonisation of New Russia, and with the increasing weakness of the Ottoman Empire as well as the formation of independent buffer states in the Balkans, the need for further Cossack defensive presence in New Russia had ended. They migrated to the Kuban in 1860 and merged with the Caucasus Line Cossack Host, which consisted of migrated Don Cossack elements. Finally, in 1864, the Black Sea Cossacks and the Azov Cossacks were united into the Kuban Cossack Host, ninety years after the destruction of the Zaporozhian Sich.
Әкімшілік
Жаратылған кезде, қабылдаушы тараптың аумағы әскери үкімет тарапынан басқарылды. Кейіннен, қабылдаушы тараптың атаманы басқарған, арнайы әскери атқарушы кеңсе құрылды. Әскери мәселелер бойынша бұл кеңсе Херсонның әскери губернаторына, ал 1802 жылдан бастап Қырым инспекциясына бағынышты болды. Азаматтық мәселелер бойынша кеңсе Таурида облысының губернаторына бағынды.
Upon creation, the territory of the host was governed by the military government. Later, a dedicated military executive office was created, which was headed by the host's ataman. In military matters, this office was subordinated to Kherson's military governor and, since 1802, to the Crimean Inspectorate. In civil matters, the office was subordinated to the Governor of Taurida Governorate.