Гейл Гамильтон: Американдық жазушы және эссешінің өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Американдық жазушы және эссеші Мэри Абигейл Додж (31 наурыз 1833 - 17 тамыз 1896) – американдық жазушы және эссеші, Гейл Гамильтон псевдонимімен жазған. Оның шығармалары өткір әзіл-қалжыңмен және әйелдерге білім мен жұмыс мүмкіндіктерінде теңдік орнатуды қолдауымен ерекшеленеді. Ол құлдыққа қарсы күрескен.

Өмірбаян

Мэри Абигейл Додж 1833 жылдың 31 наурызында Гамильтон қаласында дүниеге келді. Ол фермада туды, Ханна мен Джеймс Доджтың жетінші баласы еді. Бала кезінде болған оқиғадан бір көзі көрмей қалды. 12 жасында ол Массачусетс штатындағы Кембридж қаласындағы пансиондық мектепке жіберілді, кейін Ипсуич әйелдер семинариясына қабылданды. 1850 жылы бітіріп, содан кейін төрт жыл сабақ берді, одан кейін Хартфорд әйелдер семинариясында жұмыс істеді. Бірақ ол бұл жұмысты ұнатпады және өлең жазуға бел буды. 1856 жылы редактор Гамалиел Бейли оның туындыларын оқыды, ал 1858 жылы ол Вашингтон қаласына көшіп, оның балаларына тәрбиеші болып қызмет етті. Сол жерде ол өз жазбаларын құлдыққа қарсы газеттерге жіберді. Ол назар аударуды ұнатпады, сондықтан өзінің есім-жонының соңғы бөлігін туған жерімен біріктіріп, Гейл Гамильтон деген псевдоним таңдады. Оның жазбаларында саяси пікірлер жиі кездесетін, бұл оны Вашингтондағы алғашқы саяси тілшілердің біріне айналдырды. Оның эсселері ерлерге қатысты өткір пікірлерімен ерекшеленді. 1860 жылы Бейли қайтыс болғаннан кейін Додж туған қаласына оралып, "Атлантик Айлық" журналына материалдар жазды. 1864 жылы әкесі қайтыс болды, ол анасына 1868 жылға дейін көмектесіп, оны асырады. 1871 жылы ол Джеймс Г. Блейннің отбасымен бірге Вашингтонға қайта оралды, ол оның бірінші туысының күйеуі еді, бірақ жазда Гамильтонға қайта оралатын. 1868 жылы "The Congregationalist" басылымындағы "Авторлардың төлемақысы" деген мақаланы оқығаннан кейін, ол сатылған әр кітабы үшін 15 цент роялти алғанын, бұл авторлардың орташа төлемақысының 10% -ынан кем екенін түсінді. Ол баспагері Джеймс Т. Филдске хат жазды, ол бастапқыда жауап бермеді, бірақ кейін оның кітаптарын басып шығаруға және жарнамалауға орташадан көп ақша жұмсағанын мәлімдеді. Ол сондай-ақ, жазушы Натаниел Хоторнның жесірі София Хоторнның да Филдстің баспасы Тикнор және Филдспен ұқсас қиындықтарға тап болғанын білді. 1868 жылдың ақпан айында ол Тикнордың әйелі Энни Адамс Филдспен достығын тоқтатты, ал миссис Филдс бұрынғы досының барлық хаттарын жойды. Бір айдан кейін ол күнделігіне өзінің қайғысын жазды: "Біз Гейл Гамильтонның қатыгездігін әлі де сезінуді ұмытпаймыз. Мен оның маған шынымен қамқор болғанын ойлағанмын! Ал енді оның бұл тек сылтау немесе баспалдақ болғанын білуге қорқынышты. Бәрі де осы дүниелік ақша үшін ғана!" Айлар бойы пікірталас жүріп, Додж Тикнор мен Филдске сенімсіздік танытып, Генри Уодсворт Лонгфеллоу мен Харриет Бичер Стоу сияқты басқа авторларға оларды жамандау үшін хат жазды. 1870 жылы ол өзінің жағымсыз тәжірибелерін баяндаған "Кітаптар шайқасы" атты кітабын анонимді түрде жариялады. Джеймс Блейннің өмірбаянын жазып жатқанда, ол инсульт алды, бірнеше апта комада жатты. Әпкесі Ханнаның көмегімен ол күш-қуатын қалпына келтіріп, достары мен туыстарымен бірге бола алды. Осы айларда ол өзінің соңғы "Х-сәулелері" атты туындысын жазды, оны әпкесіне арнап, өз бетінше жариялады. 1896 жылдың 17 тамызында миына қан құйылудан қайтыс болды.

Mary Abigail Dodge was born March 31, 1833, in Hamilton, Massachusetts. She was born on a farm, the seventh child of Hannah and James Dodge. A childhood accident left her blind in one eye. At 12, she was sent to a boarding school in Cambridge, Massachusetts, before enrolling at the Ipswich Female Seminary. She graduated in 1850, and proceeded to teach there for four years, until she got a position at Hartford Female Seminary. She disliked the job, however, and decided to write poetry. Editor Gamaliel Bailey read her work in 1856 and, by 1858, she had moved to Washington, D. C. to serve as a governess for his children. From there, she sent in her publications to anti slavery newspapers. She disliked attention, however, and chose the pen name Gail Hamilton, combining the last part of her middle name with her place of birth. Among her writings were political commentaries, making her one of the first female political correspondents in Washington. Her essays were best known for their harshness towards men. In 1860, after Bailey's death, Dodge returned to her native town and contributed to The Atlantic Monthly. Her father died in 1864 and she helped support her mother until she died in 1868. By 1871, she returned to Washington to live with the family of James G. Blaine, who was married to her first cousin, but returned to Hamilton in summers. In 1868, after reading an article in The Congregationalist titled "Pay of Authors", she realized her royalty payment of 15 cents per book sold was less than the average author pay of 10%. She wrote to her publisher James T. Fields, who initially ignored her, and eventually claimed that he spent more money on publishing and advertising her books than average. She learned, too, that Sophia Hawthorne, widow of the author Nathaniel Hawthorne, was also having similar trouble with Field's publishing house Ticknor and Fields. She abruptly ended her friendship with Ticknor's wife Annie Adams Fields in February 1868, and Mrs. Fields eventually destroyed all the letters from her former friend. In her journal a month later, she wrote of her distress, "We do not forget to feel still the savagery of Gail Hamilton I really thought she cared for me! And now to find it was a pretense or a stepping stone merely is something to shudder over. And all for a little of this world's poor money!" After months of back and forth, during which Dodge came to distrust Ticknor and Fields and wrote to other authors including Henry Wadsworth Longfellow and Harriet Beecher Stowe to discredit them, she anonymously published A Battle of the Books in 1870 chronicling her negative experiences. While working on a biography of James Blaine, she had a stroke, leaving her in a coma that lasted for several weeks. Her strength recovered, aided by her sister Hannah, and she was able to enjoy company with friends and relatives. During these months, she wrote her final work, "X Rays", which was intentionally self published, and dedicated to her sister. She died of a cerebral hemorrhage on August 17, 1896.