Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық орта өлшемді сәнді автомобильдер 1949–64 жылдары жасалған.
British mid size luxury cars made 1949–64
P4 сериясы 1958 жылдың қыркүйегінде жаңа, консервативті пішіндес Rover 3 литрлік P5 моделімен толықтырылды, бірақ P4 сериясы 1964 жылға дейін өндірісте болды және оның орнына Rover 2000 келді.
The P4 series was supplemented in September 1958 by a new conservatively shaped Rover 3 litre P5 but the P4 series stayed in production until 1964 and their replacement by the Rover 2000.
Инженерлік
Бұрынғы машиналар 1948 жылғы Rover 75-тен алынған Rover қозғалтқышын қолданды. Бастапқыда төрт жылдамдықты қолмен басқарулы беріліс қорабы орнатылды, алғашқыда руль колоннасына орнатылған дөңгелектерді ауыстырумен, ал 1953 жылдың қыркүйегінен бастап еденге орнатылған дөңгелектерді ауыстырумен. Бастапқыда беріліс қорабында тек үшінші және жоғарғы сатыларда ғана синхроны бар болды, бірақ 1953 жылы екінші сатыға да қосылды. Ровердің дәстүрлі ерекшелігі – еркін айналуы бар муфта, 1959 жылдың ортасына дейін үдемелі қозғалтқышсыз машиналарға орнатылды, содан кейін сол жылдың қазан айындағы Лондон автосалонына дейін техникалық сипаттамалардан алынып тасталды. Машиналардың шассисі бөлек болды, алдыңғы доңғалақтары серіппелі аспалы, ал артқы доңғалақтары жартылай эллипстік жапырақ серіппелі тік осьпен жабдықталған. Алғашқы машиналардың тежегіштері гибридтік гидромеханикалық жүйемен жұмыс істеді, бірақ 1950 жылы толық гидравликалық жүйеге көшті. 1959 жылдың қазан айынан бастап алдыңғы барабандар Girling дискілі тежегіштерімен ауыстырылды. Толық корпус Pressed Steel компаниясымен жасалды және алюминий/магний қорытпасынан (Birmabright) жасалған есіктер, багаж бөлімінің қақпағы және капоттардан тұрды. Егер тұтқаны қолданып жаппаса, олар оңай бүгіліп кетіп, сондықтан соңғы 95/110 модельдер үшін оның орнына болат қолданылды. P4 сериясы Ұлыбританияда артқы жағынан ашылатын "қатерлі" есіктерін енгізген соңғы автомобильдердің бірі болды.
The earlier cars used a Rover engine from the 1948 Rover 75. A four speed manual transmission was used with a column mounted gear change at first and floor mounted unit from September 1953. At first the gearbox only had synchromesh on third and top but it was added to second gear as well in 1953. A freewheel clutch, a traditional Rover feature, was fitted to cars without overdrive until mid 1959, when it was removed from the specifications, shortly before the London Motor Show in October that year. The cars had a separate chassis with independent suspension by coil springs at the front and a live axle with half elliptical leaf springs at the rear. The brakes on early cars were operated by a hybrid hydro mechanical system but became fully hydraulic in 1950. Girling disc brakes replaced drums at the front from October 1959. The complete body shells were made by the Pressed Steel company and featured aluminium/magnesium alloy (Birmabright) doors, boot lid and bonnets. If the handle was not used to close them they were easily dented so for the final 95/110 models steel was used instead. The P4 series was one of the last UK cars to incorporate rear hinged "suicide" doors.
Кең ауқым
Төрт жылдық бір модельдік саясаттан кейін Rover бір машинаның, бірақ үш түрлі көлемді қозғалтқыштардың қатарына қайта оралды. 1953 жылдың қыркүйегінде төрт цилиндрлі Rover 60 және 2,6 литрлік Rover 90 модельдерін жеткізуді жариялады, оларды 75 модельдің 2,1 литрлік алты цилиндрлі қозғалтқышына қосты. Rover компаниясының мақсаты "әртүрлі талаптары бар, сапалы машинаға және экономикалық тұрғыдан әртүрлі шығындарға және қуатқа мұқтаж жүргізушілерді қамту" еді. IOE қозғалтқышы өндірісте жалғасты.
After four years of the one model policy Rover returned to a range of the one car but three different sized engines. In September 1953 it announced it would supply a four cylinder Rover 60 and a 2.6 litre Rover 90 adding them to the 75's 2.1 litre six. Rover's stated intention was "to cater for a wider field of motorists who require a quality car with varying degrees of economical running costs and performance". The IOE engine continued.
Алдыңғы саздан қорғайтын қалқандардың қайта қарастырылуы
Алдыңғы балшық қорғауыштарының сызығы, "Таймс" газетінің айтуынша, "бұрын көлікке біршама дөңгелек келбет берген" еді, жақтағы шамдар мен сигналдық көрсеткіштердің орналасуы өзгертілді. Фараның жиегіндегі шағын хромды шағылыстырғыш жүргізушіге жақын жарықтарының істеп тұрғанын хабарлады. Овердрайв опция ретінде ұсынылды. Бұл өзгерістер 1956 жылдың 11 қыркүйегінде жарияланды.
The line of the front mudguards "which", said The Times, "previously gave the car a somewhat blunt appearance" was rearranged with the side lamps and flashing indicators in different positions. A small chrome reflector on the headlamp rim allowed the driver to know the side lights were functioning. Overdrive was made an option. These amendments were announced on 11 September 1956.
Ровер 90
Rover 90 жоғары нұсқасы 24 қыркүйек 1953 жылы төрт цилиндрлі Rover 60 үлгісімен бірге пайда болды. Бұл жаңа автомобильде алдыңғы қатарда үш адам отыруға мүмкіндік беретін Rover-дің ерекше орталық беріліс тұтқасы қолданылды. 1956 жылдың қыркүйегінде MotorSport журналында жарияланған Ninety-ның жол сынағында қозғалтқыш бос жүрісте дерлік естілмейтіні, бірақ рульдік басқару "серпімді және ауыр" болса, ал бұрылыстарда "қатты қисайды" делінген. Дегенмен, MotorSport журналы берік серіппелердің "қолбаға айқын діріл және кузовдың тербелуіне" себеп болатынын хабарлады. 1959 жылдың қазан айында Rover 100 оны алмастырған кезде 35 903 данасы өндірілді, бұл Rover 90-ды P4 сериясының ең танымал көлігіне айналдырды.
The top end Rover 90 appeared with a much larger more powerful inline six at the same time, 24 September 1953 as the four cylinder Rover 60 was introduced. Rover's idiosyncratic central gear change lever designed to allow three abreast seating in front was used for this new car. A road test of a Ninety published in MotorSport magazine in September 1956 described the engine as virtually inaudible when idling but the steering was "spongy and heavy" and "the roll when cornering was considerable" nevertheless, reported MotorSport, firm suspension caused "very appreciable column shake and body judder". When it was replaced by the Rover 100 in October 1959, 35,903 had been produced, making the Rover 90 the most popular car of the P4 series.
Ровер 80
1958 жылдың қыркүйегінде шығарылған 3 литрлік P5 машинасы толық өндіріске енгізілді, ал ескірген P4 модельдерінің қатары тек екі машинаға дейін қысқартылды: 1959 жылдың 24 қазанында жарияланған жаңа төрт цилиндрлі 80 және сол кезде таныстырылған Rover 100. 80 қозғалтқышы – бұл Land Rover негізінде жасалған, төрт цилиндрлі, жоғары орналасқан клапанды жаңа қозғалтқыш, ол басқа барлық модельдерде қолданылатын қозғалтқыштардан мүлдем өзгеше. 80 а.к. (59 кВт) қуатымен автомобиль сағатына 137 км/сағ жылдамдыққа дейін жете алатын. Алдыңғы дөңгелектерінде Girling вакуумдық күшпен жұмыс істейтін дискілі тежегіштері орнатылған, бұл жаңалық болды, сонымен қатар автомобиль кеңірек доңғалақтармен және жаңартылған дизайнмен жабдықталды. Төрт жылдамдықты беріліс қорабында жоғары берілісте ғана жұмыс істейтін үдемелі жүйе стандартты түрде орнатылған. Опцияларға радио, екі түсті бояу схемалары, алдыңғы орындықтардың жеке немесе бірлескен нұсқалары кірді. Бұл опциялар 100 модельіне де қолданылады (төменде қараңыз). Төрт цилиндрлі автомобильдерге сұраныс аз болды, сондықтан 3 жылдық өндірістен кейін барлығы 5900 данасы ғана жасалды. Оның орнын 1962 жылдың қыркүйегінде жарияланған жаңа Rover 95 алды. Motor журналы 1961 жылы 80 моделін сынап көрді, нәтижесінде 0-ден жылдамдыққа дейін үдеуі 22,4 секундты құрады, ал ең жоғары жылдамдық тіркелді. Сонымен қатар, жанармай шығыны да анықталды. Сынақ машинасының құны салықтарды қоса 1396 фунт стерлингті құрады, салық сомасы 411 фунт стерлинг болды.
The 3 litre P5 car introduced in September 1958 was in full production and the obsolescent P4 range was reduced to just two cars, this new four cylinder 80, announced on 24 October 1959 and the Rover 100 announced at the same time. The 80 engine was a new Land Rover derived straight four overhead valve engine displacing , entirely different from the units used in all the other models. With 80 hp (59 kW) available, the car could top 85 mph (137 km/h). Girling vacuum servo assisted disc brakes at the front were new, and the car used wider tyres and had updated styling. Overdrive, operating on top gear only, was standard on the four speed transmission. Options included a radio, two tone paint schemes, and either a bench or individual front seats. These options also apply to the 100 (see below). The four cylinder cars were never popular, and just 5,900 had been built when, after 3 years, production ended. Its place was taken by the new Rover 95 announced in September 1962. The Motor magazine tested an 80 in 1961 and recorded a top speed of and acceleration from 0– of 22.4 seconds. A fuel consumption of was found. The test car cost £1396 including taxes of £411.
Газ турбиналы автомобильдер
P4 платформасы Rover газ турбинасы бағдарламасында қолданылды, ең бастысы 1950 жылы Ұлыбритания мен АҚШ-та көпшілікке таныстырылған JET 1 прототипі және 1952 жылы Бельгиядағы Джаббеке тас жолында жылдамдық сынақтарынан өтті. JET 1, ортада қозғалтқышы бар екі орындық ашық түрдегі автомобиль, P4 кузовына негізделген. JET 1-дің түпнұсқасы Лондонның Ғылым мұражайында көрсетіліп тұр. Газ турбинасымен жұмыс істейтін тағы екі прототип P4 негізінде жасалды. T2 төрт есікті кузовқа және алдыңғы бөлігінде, капотының астында газ турбинасына ие болды. T2-дегі мәселелер Rover-ді алдыңғы қозғалтқыш тұжырымынан бас тартуға және машинаны қайта жасауға мәжбүр етті, ол T2A деп аталып, турбина артқы дөңгелектердің үстіне орналастырылды.
The P4 platform was used in Rover's gas turbine programme, most notably as the origin of the JET 1 prototype shown to the public in the United Kingdom and United States in 1950 and subjected to speed tests on the Jabbeke highway in Belgium in 1952. JET 1, a mid engine two seat open tourer, was based on the P4 bodyshell. The original JET 1 is on display in the Science Museum, London. Two further prototypes powered by gas turbine were based on the P4. The T2 had a four door body and its gas turbine under the bonnet at the front of the car. Problems with the T2 caused Rover to abandon the front engine concept and rebuild the car, redesignated T2A, with the turbine over the rear wheels.