Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Клэр де Дюрас романы: Урика – Клэр де Дюрас 1823 жылы жазған, алғашқыда автор аты-жөні жасырын күйде жарық көрген роман.
Novel by Claire de Duras
Ourika is an 1823 novel by Claire de Duras, originally published anonymously.
Шолу
Орика – Сенегалдың отарлық әкімшісі Шевалье де Буфлерс бала кезінде (1786 жылы немесе оған жуық уақытта) сатып алған және де Бово отбасына сыйлық ретінде берген әйелдің өміріне негізделген туынды. Бұл роман еуропалық әдебиеттегі маңызды беткесуді білдіреді. Ол қара терілі әйел кейіпкерін күрделі психологиясымен бейнелеген алғашқы француз мәтіні. Сонымен қатар, бұл "өз ойын жеткізе алатын, білімді қара әйел баяндаушысын" жасаған тұңғыш жұмыс, және "француз тіліндегі ең әсерлі шағын әдебиет үлгілерінің бірі, сонымен қатар нәсіл туралы таң қалдыратын заманауи ойларға толы" еңбек. Повесть француз революциясына дейінгі, оның кезіндегі және соңғы кезеңдерді қамтиды, сондай-ақ нәсіл, ұлттық сана, жерсіздік, түрлі нәсілдер арасындағы махаббат, туыстық және осы факторларға психологиялық бейімделу сияқты маңызды тақырыптарды көтеріп көрсетеді. Бұл – нәсіл, ұлт және туыстық туралы дәстүрлі көзқарастардан қазіргі заманғы жеке тұлғалар саясатына қарай жасалған маңызды серпіліс.
Ourika is a story based on the life of a woman who was purchased as a child (in or around 1786) by the Chevalier de Boufflers, the colonial administrator of Senegal, and given as a gift to the de Beauvau family. The novel marks a critical point in European literature. It is the first French text to depict a black woman character with a complex psychology. It is the first text to create "an articulate and educated black woman narrator," and "one of the most compelling works of short fiction in French and a startlingly modern commentary on race." The novella covers the time before, during, and after the French Revolution and addresses key themes of race, nationality, exile, interracial love and kinship and the psychological adjustment to these. It signifies an important movement from traditional notions of race, nationality, and kinship towards the identity politics of today.
Орика оқиғасының тарихы және әртүрлі нұсқалары
Шевалье де Буффлер өзінің күнделігінде құл қызды сатып алу туралы жазды, оның өмірі кейін Дюрас әңгімесінде баяндалды: "Мен қазір екі немесе үш жасар кішкентай Негресс сатып алып, оны Орлеан герцогинясы мадамға жіберу үшін өзімді қиналамын, өйткені бұл кедей бала маған кішкентай қозыша сияқты сатылды деп ойлаймын". Бұл қыз XIX ғасырдағы Париж салондырындағы әңгімелерге өмір сыйлады, онда Буффлердің хаттары оқылды, ал осы "жанды" әңгімелер Клер де Дюрас әңгімесіндегі Орикаға материал берді. Шын Ориканың өмірі он тоғызыншы ғасырдағы Парижде көп талқыланды және танымал баспасөзде көптеген өлеңдерге, пьесаларға және романдарға шабыт берді, соның ішінде La Nouvelle Ourika (1824) және La Négresse (1826). Олардың ең танымал – Клер де Дюрас авторы болған «Урика» романы. Дюрас әңгімесі тарихи фактілердің азын-малын негізге алды және Клер де Дюрас (керек болмаса да) оны жазбаға түсірді. Ол мұны тек плагиаттың алдын алу үшін жасады, өйткені революциядан кейінгі Париждегі салонына жиналғандарға оқиғаны үлкен мақтаумен айтқан болатын. Ол Франсуа Рене де Шатобрианның жақын досы болды, оны Лондонда эмиграцияда танысты және оған осы әңгімені және басқаларын жариялауға көмектесті.
In his journal, the Chevalier de Boufflers wrote of the purchase of the slave girl whose life would later be documented in Duras' novella: "I am buying at the moment a little Négresse of two or three years of age in order to send her to Madame de Duchess of Orléans I feel myself brought to tears in thinking that this poor child has been sold to me like a little lamb." This girl provided lively conversation in the salons of nineteenth century Paris, where Boufflers's letters were read, and these 'lively' conversations provided fodder for Claire de Duras's fictional Ourika. The life of the real life Ourika was a subject of much conversation in many nineteenth century Paris, and spawned many poems, plays and novels in the popular press, including La Nouvelle Ourika (1824) and La Négresse (1826). The most famous of these is the novel Ourika by Claire de Duras. Duras's story is based on a few bare bones of historical facts, and was committed (reluctantly) to the page by Claire de Duras. She only did so to prevent any possible plagiarism , as she recounted the story—with much acclaim—to those attending her salon in post Revolutionary Paris. She was the close friend of François René de Chateaubriand, whom she had met in exile in London, and who helped her in publishing this story among others .
Қорытынды
Роман дәрігердің көзқарасымен басталады. Бұл – «меланхолиядан» көз жұмаққа жақын тұрған Орика есімді жас қара нәсілді қарындас. Оны емдеу үшін дәрігер Орикадан өзінің өмір тарихын айтуын сұрайды. Орика Сенегал губернаторының оны нәресте кезінде құл саудасынан қалай «құтқарып» Парижге Мадам де Б. үшін сыйлық ретінде әкелгенін айтудан бастайды. Ол жоғары қоғамдағы ақ париждік қыздарға лайықты тәрбие алады, ең жақсы вокалдық жаттықтырушылардан ән айтуды үйренеді, белгілі суретшіден сурет салуға үйретіледі, көп оқиды және көптеген тілде еркін сөйлейді. Орика өміріндегі маңызды бір сәттен бұрын, он екі жасқа дейін өзінің нәсілі және басқа нәсілдік кедергілер туралы еш ойланбағанын айтады: «Мен он екі жасқа келгенше, менің жанымада бақытты болудың басқа жолы бар екені есімде болған емес. Мен қара болғаным үшін өкінген емеспін. Маған періште екенімді айтты. Менің терімнің түсі маған зиян келтіруі мүмкін екенін ескертетін ештеңе болған жоқ». Ориканың дағдыларын көрсету үшін Мадам де Б. Ориканы көрсету үшін бір кеш ұйымдастырады, онда ол «Африка» рөлінде билейді. Орика биін жақсы орындайды, бірақ кейіннен жерді дірілдеткен әңгімеге куә болады. Мадам де Б.-нің досы, аты-жөні айтылмаған маркиза, Мадам де Б.-нің Ориканы оның лайықты деңгейінен жоғары көтеріп, оны ұятқа қалдырғанын мәлімдейді, яғни Орика енді мәңгі бақытсыз болады. Маркиза Ориканы таң қалдырып: «Қай еркек негр әйеліне үйленеді?» – дейді. Орика өзінің терісінің түсін жаңадан сезінеді және Франц Фанонның «Қара тері, ақ маскалар» атты еңбегіндегі нәсілдік сана туралы айтқандарына ұқсас психологиялық өзгеріске ұшырайды, бұл «нәсілдік меланхолия» деп аталады, «онда нәсілдік идентификация жоғалту мен өтемақымен қолдау көрсетілетін үнемі жалғасып жатқан жарақатқа айналады». Ол айнадан қашып, терісін қолғаптар мен бас киімдермен жаба бастайды, қолын «маймылдың тырнақтары» ретінде көреді, тіпті «осындай тері түсі мен үшін ұяттың белгісі сияқты» дейді. Орика Мадам де Б.-нің немересі Шарлға ғашық болады. Алайда, ол оның өзіне ғашық екенін түсінбейді және француз революционерлерінің отбасын өлтірген жас мұрагер Анаис де Теминге үйленеді. Бұл оны терең депрессияға түсіреді, тіпті өлімге дейін жеткізеді. Соңында ол монастырға шегінеді, дәрігер оны сол жерде кездестіреді.
The novel opens from the point of view of a doctor, who has been called to treat a dying young nun in a convent. This nun is a young black woman called Ourika, who is dying of "melancholia." As an effort to cure her, he asks Ourika to tell him her story. Ourika begins by relating how she was "saved" from the slave trade as an infant by the governor of Senegal, and brought back to Paris as a gift for Madame de B. She is raised well, according to the standards for white Parisian girls of high society she is taught to sing by the best voice coaches, instructed in painting by a famous artist, is well read and is accomplished in many languages. Ourika also says that prior to a critical moment in her life at the age of twelve, she had no consciousness of her race or any other racial barriers: "I reached the age of twelve without it once occurring to me that there was a way of being happy beside mine. I didn't regret being black. I was told that I was an angel. There was nothing to warn me that the color of my skin might be a disadvantage." In order to show off Ourika's talents, Mme de B. organizes a ball to show Ourika off, in which she dances as "Africa." Ourika does well in her dance, but later overhears an earth shattering conversation. A friend of Mme de B., an unnamed Marquise, declares that Mme de B. has done Ourika a disgrace by raising her above her station, which means that Ourika will now be forever unhappy. The Marquise announces, to Ourika's shock, “What kind of man would marry a Negress?" Ourika is then struck by the realization of her skin color, and undergoes a psychological reaction akin to Frantz Fanon's account of racial awareness in Peau Noire, Masques Blancs (Black Skin, White Masks), which has been termed "racial melancholia", "whereby racial identification becomes a site of ongoing trauma that is supported by loss and compensation.". She begins to avoid mirrors, covering up her skin with gloves and hats, and begins to see her hands as "monkey's paws," going so far as to say that "this skin color of mine seemed to me like the brand of shame." Ourika also falls in love with Charles, Madame de B. 's grandson. However, he does not realize she is in love with him, and ends up marrying a young heiress, Anaïs de Thèmines, whose family have been killed by the French Revolutionaries. This drives her into depression, or "melancholy," that is so deep that she almost dies. She finally ends up retreating to the convent, where the doctor meets her.