Кіріспе
Оңтүстік Үндістандағы теңізшілер қауымы Паравар (сонымен қатар Бхаратар немесе Бхаратхакула Кшатрияр деп те аталады, кейде халық арасында "Фернандо" деп те айтылады) – негізінен Тамил Наду, Керала штаттарында және Шри-Ланкада қоныстанған тамил теңізшілер қауымы. Ежелгі Пандия әулеттерінің паратаварлар болып келгеніне қатысты пікірлер бар, себебі олардың сипаттамалары ұқсас. Тарихи тұрғыдан алғанда, олар Тамил Надудың Нейтал (жағалау) аймақтарында тұрған және олар туралы түрлі ежелгі тамил әдебиеттерінде айтылған. Қазіргі Үндістанда параварлар Манар шығанағының бойымен, Килакарайдан Каньякумариге (Кейп Коморин) дейін созылған жағалау белдеуінде шоғырланған. Олар сондай-ақ Араб теңізі жағалауындағы Каньякумари ауданында және Орталық Кералада да кездеседі. Параварлар 1580 жылдан бері Тотукуди портының халқы арасында маңызды рөл атқарып келеді. Бүгінде оларды Негомбо және Коломбо қалаларында көптеп табуға болады. Өздерін Шри-Ланка тамилдары деп жариялаған тағы бір топ Маннар ауданындағы Ванкалай және Путталам қалаларында тұрады. Параварлардың тарихы бай, ол ежелгі Пандия патшаларының қазынасына інжу-маржан жинау және сауда арқылы қосқан үлесінен басталып, 16 ғасырда португалдықтармен және одан кейінгі қарым-қатынастарымен жалғасады. Португалиялық сарбаздар мен миссионерлердің, соның ішінде ұлы миссионер Франциск Ксавьердің келуі олардың католик дініне өтуіне, португалдық есімдерді қабылдауына және жаулардан қорғануына әкелді. Параварлар Сангам әдебиетіндегі Парадаварлар болуы мүмкін, олар Паттинаппалайда еске алынған. Олар Нейтал деп аталатын Сангамның жағалау ландшафтының теңіз тұрғындары болды және інжу-маржан жинау, қайық жасау, тұз өндіру, балық аулау сияқты теңіз қызметтерімен айналысты. Профессор Субраманям айтқандай, олар "батыл жауынгерлер" болған және әрқашан Тамил теңіз күшінің көп бөлігін құраған. "Паратавар" атауы тамил тіліндегі "паравай" түбір сөзінен шыққан болуы мүмкін. Тағы бір теория бойынша, бұл қауым ежелгі Айодхьядан шыққан және индуист эпосы Махабхаратадағы Бхараталар руының ұрпақтары, олар эпостағы батырлардың ата-бабалары болған.
Paravar (also known as Bharathar or Bharathakula Kshatriyar and sometimes colloquially as 'Fernando') is a Tamil maritime community, mainly living in the state of Tamil Nadu, Kerala, and in Sri Lanka. Early Pandyas were believed to be Parathavars, due to several similarities of profile. Historically, they were inhabitants of the Neithal (coastal) lands of Tamil Nadu, and find mention in various ancient Tamil literary works. In modern India, Paravars are concentrated along the coastal belt extending along the Gulf of Mannar, from Kilakarai to Kanyakumari (Cape Comorin). They also live in some pockets along the Arabian Sea coast in Kanyakumari District as well as central Kerala. Paravars have been significant among the population of the port city of Thoothukudi, since the 1580s. Today, they are found in significant numbers in the cities of Negombo and Colombo. whereas another section which identifies itself as Sri Lankan Tamil live in towns such as Vankalai in Mannar District and Puttalam. The Paravars have a rich history, starting from their major economic contributions to the coffers of the ancient Pandya kings through their pearl harvesting and trade, to their later interactions with the Portuguese in the 16th century and later. The arrival of Portuguese soldiers and missionaries in their midst, including the great missionary St. Francis Xavier, resulted in their conversion to the Catholic faith, adoption of Portuguese names and also protection against marauding enemies. The Paravars may have been the Paradavar mentioned in Sangam literature, who are mentioned in the Pattinappaalai. They were maritime inhabitants of the littoral Sangam landscape known as Neithal, who were involved in pearls harvesting, boat building, salt making, fishing, among other maritime activities. Professor Subramaniam says, they were “ferocious warriors” and constituted the most part of Tamil Navy at all times The name Parathavar may have been derived from the Tamil root word paravai. Another theory proposes that the community originated from ancient Ayodhya and are descendants of the Bharatas clan from the Hindu epic Mahabharata, who were the ancestors of the heroes in the epic.
Арабтардың келуі
Пандья патшаларының қол астындағы жауынгерлер екендігіне күмән болғанымен, Параварлардың кейінірек әскерлері болғаны белгілі, олар балық аулау және өз халқын шабуылдан қорғау үшін құрылған. Араб мұсылман шапқыншылығы 712 жылы Синд аңғарында басталды және шамамен 1300 жылы олар бүкіл Солтүстік Үндістанды басып алды. Дегенмен, тіпті шапқыншылыққа дейін Оңтүстік аймақтарда, мысалы, Каликут, Килон және Малабарда арабтар болды, олар негізінен дәмдеуіштерге, інжу-маржанға, асыл тастарға және онда табылған мақтаға қызығушылық танытқан саудагерлер еді. Бұл жердің тағы бір артықшылығы – Оңтүстік-Шығыс Азия және Қытайға қарай өтетін маңызды теңіз сауда жолында орналасқандығы. Арабтардың кейбіреулері Персия шығанағының суларында тәжірибе жинағандықтан, маржан терушілер де болды. Бұл мұсылман халқының ұрпақтары Леббай деп аталды және олардың негізгі қонысы Каяль қаласы болды, оны Васко да Гама мен Дуарте Барбоза 16 ғасырдың басында атап өткен. Бұл қалаға қатысты белгілі бір түсініксіздіктер бар: Пандья дәуірінде Тамрапарани өзенінде Қорқай порты болған, бірақ өзен осы жерде пайдалануға жарамсыз тұншығып қалғаннан кейін (қазіргі күні шамамен 8 км ішкі жақта орналасқан), оны Қайал порты алмастырды. Марко Поло 1292 жылы Қайалды гүрілдеп тұрған порт және інжу-маржан саудасының орталығы деп сипаттады, бірақ 16 ғасырдың ортасына қарай ол да тоқтаған болуы мүмкін, ал оның орнын португалдық отаршылдардың ықпалымен Пуннайкаял (Жаңа Қайал) порты басып алды. Пуннайкаял да өзеннің аузында, әрқашан өзгеріп тұратын эстуарийдің бөлігі ретінде, Палайкаялдан шамамен 4 км қашықтықта орналасқан. Әртүрлі авторлардың әртүрлі уақытта осы жерлердің қайсысына сілтеме жасағанын дәйекті түрде анықтау қиын, бірақ ортақ фактор – бұл қазіргі уақытқа дейін інжу-маржан саудасының маңызды порты болғандығы. Қаял – тамил және малаялам тілдеріндегі «арна» деген сөз. 1901 жылғы Мадрас халық санағында өздерін Параварлар деп атаған үш топ тіркелді. Олардың ортақ түбірі – көбінесе христиан дінін ұстанатын тамил тілді Параварлар болды. Басқа топтар – шатыр жасаушылар мен «шайтан билері» аталған канара тілді Параварлар, сондай-ақ әк күйдірушілер, гимнасттар, емілдер және қабыршақ жинаушылар болған малаялам тілді Параварлар еді. Кейбір болжамдар бойынша, соңғы екі топтың бірінші топтан бөлінуі мұсылмандардың келуіне байланысты ежелгі тайпалық аймақтан кетуге деген ниеттен туындаған болуы мүмкін.
Португалдықтар мен католиктер
1500 жылдардың басына дейінгі оқиғаларға қатысты пікірлер әртүрлі. Донкин мен Рей мұсылмандар Параварларға ықпал етіп, соңғылары ең жақсы жағдайда жалдамалы жұмысшы, ең нашар жағдайда құлға айналды деп санайды. Нейл мұсылмандар түрлі дау-дамайлардан кейін оларды толық құртуға тырысқан деген сенім болғанын мәлімдеді. Осы уақытқа дейін, Мейнардтың айтуынша, Каньякумаридің оңтүстік жағалауы "дүниедегі ең үлкен жемшөп балық аулау аймағы" болды және мұнда устрица аулаған индустар "Паравалар" деп аталды. Оның айтуынша, индустар табиғатынан бейбіт, мінезі жағынан қауіп-қатерге қарсы тұруға жарамсыз, бірақ Фрайкенберг оларды "балық аулау, жемшөп іздеу, сауда және пираттықпен айналысатын мақтаншақ және батыл теңізшілер" деп сипаттады. Гастингс пираттық (және кейбір контрабандалық) тек кейде болатындығын және олардың қалыпты кәсіптері батылдықты, күштілік пен төзімділікті талап еткенін, бұл оларды "қатаң авантюристтер" етті. 1527 жылдан бастап Параварлар мұсылмандық қолдаушы Каликут Заморині бастаған араб флоттарынан қауіп көрді. Бұл жағдайдың жалғасуы және Леббай дайверлерінің бәсекелестігінен арылу тілегі Параварларды аймаққа көшіп келген португал зерттеушілерінің қорғанысына жүгінуге мәжбүр етті. 1532 жылы Викирама Адита Пандия бастаған делегация Гоаға осы мақсатта келіссөздер жүргізу үшін барды. Португалия қорғаныс беру үшін, олардың басшылары бірден католик болып шомылдыру рәсімінен өтуі және өз адамдарын да католиктік дінге кіруге шақыруы керек еді. Келісімге келісілді және Викрама Адития Пандия Жоао де Круз ретінде шомылдыру рәсімінен өтіп, Португалия короліне бірінші болып бағынышты болды. Кейіннен 20 000 Паравар жаппай шомылдырылып, Кочин викары Педро Гонсалвестің сапары кезінде Португалияның азаматы болды. 1537 жылдың соңында бүкіл қауым өзін католик деп жариялады, Гастингс бойынша, португалдар 1538 жылдың 27 маусымында Ведалаида кездейсоқ кездескен араб флотын жоюға кірісті. Осы уақыттан бастап Паравар халқының өркендеуі қайтадан басталды. Олардың католик дінін қабылдағанын мәлімдегендері оларға бұрынғыдай ғибадат етуді тоқтатпады, өйткені католик хабарын тарату үшін аудармашылар болмады және сонымен қатар Паравар халқының пікірінше, бұл сенімді білдіру емес, қорғаныш алу үшін ыңғайлы шара болды. Франциск Ксавьери 1542 жылы қазан айында келген Каньякумариге сапарға шыққанға дейін Гоада жұмыс істеген. Ол өзімен бірнеше аудармашыларды алып, Ізгі хабарды таратып, басқа да дінге бет бұруды мақсат етті. Мейнард өзінің миссиясының алғашқы айында тағы 10 000 Паравар шомылдыру рәсімінен өткенін, ал оның соңында барлығы 30 000 адам шомылдыру рәсімінен өткенін және "Пьер Ланде атап өткендей, Параваларды қайтару - бұл бүкіл кастаның шіркеуге енгізілгенінің жалғыз мысалы". Ал, қайта шомылдыру рәсімінен өткендермен қоса, 15 000 адам туралы қарапайым деректер айтылған. Ксавье өз ілімдерін тарату және нығайту үшін жағалаудағы Паравар ауылдарында катехистерді тағайындады, олардың көпшілігі қайта-қайта оқу әдісімен (және нашар аударылған тамил тілінде) осы тағайындаулар оларды төлеу үшін қаражат алуды қажет етті, негізгі көзі оған Португалия королевасы берген ақша болды. Кем дегенде бір дереккөзде 1548 жылы Франциск Ксавье қысқа уақытқа тағы да келді деп есептеледі, ол Тютикорин арқылы Параварлармен жүріп өтті. Оның үңгіріндегі ғибадатханасы әлі күнге дейін олардың арасында болған кезде оның негізгі тұрағы болған деп санайды. Викирама Адита Пандья 1532 жылы португалдықтардың атынан перл суға секіруді басқаруды ұсынған кезде қорғаныс шарасының бір бөлігі ретінде португалдар тарапынан марапатталды. Ол Senhor dos Senhores ("көрнектілердің арасында бірінші") Dom João da Cruz (бірақ 1-ескертпеге қараңыз) ретінде танылды және 1543 жылдан 1553 жылға дейін португалдар оны басшы және ресми делдал ретінде таныды. (1543 жылы португалдар Тутикоринге қоныстанды, осы уақыттан бастап порт кеңейе бастады, ақырында ол інжу-маржан балық аулау орталығы болды). Тағы бір жазушы "XVIII ғасырдың басында Тамил Паравалары Оңтүстік Үндістанның ең жақсы ұйымдасқан арнайы таптарының бірі болып шықты" деп жазған. Бұл, әрине, Папа Клемент XIV-нің 1773 жылы Иса қоғамын таратуынан кейін болған жағдай, бұл аймақта католик миссионерлері мен діни қызметкерлерінің жетіспеушілігіне әкелді, бұл jati thalavan және оның кастасындағы беделді адамдар неке сияқты рәсімдер үшін салтанатты рәсімдердің рөлін алуына мүмкіндік берді. Паравар христиандығы, оның өзіндік христиан-католик діни сенімі мен индус касталық мәдениетінің қосындысынан құралған жеке ерекшелігімен бүгінгі күні Паравар өмірінің маңызды бөлігі болып табылады, 1540 жылдардағы миссионерлердің алғашқы жұмыстары кейіннен оларды жалғастырғандармен және jati thalavan, соңғысы "кішкентай король" деп те белгілі болды. Сондай-ақ, португалдықтар кейбір Параварларды теңіз арқылы жүргізген экспедицияларында пайдаланғанына дәлелдер бар.
Нидерландтық бақылау
1622 жылы жазылған баяндамада параварлардың кедейлігі салдарынан балық шаруашылығы көп жылдар бойы тоқырап, құлдырап бара жатқаны айтылған; бұл қай кезеңге қатысты екені немесе кедейліктің себебі белгісіз. Ксавьер балық шаруашылығының циклдік режімі біркелкі емес екенін, жақсы жылдардағы өнімнің ұзаққа созылған нашар өніммен кезектесіп тұрғанын жазған. Сонымен қатар, шамамен 1490 жылы Ахмад ибн Маджид балық аулаудың "кейбір жылдары гүлденіп, ал кейбіреулерінде тоқтап қалатынын" жазған. Бұл өзгерістердің бір заманауи түсіндірмесі – балық аулау орындары теңіздің жылмалы құмдарымен жабылып қалған. 1666–1916 жылдар аралығындағы зерттеу көрсеткендей, жақсы көтеріңкі жылдар Үндістан мен Шри-Ланка жағында кезектесіп отырған, бірақ Шри-Ланка жағы екі еседен астам өнімді болған. Католиктерге қарсы қуғын-сүргін кезінде Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясы барлық католик дін қызметкерлерін қуғынға салып, католиктік крещение және басқа да рәсімдерді тыйым салған. Шындығында, евангелизм болғанын көрсететін ешқандай дерек сақталмаған, бірақ олар 1750 жылы Тютикориндегі алғашқы протестант шіркеуін салған. Голландиялықтардың билік құру кезеңінде Тютикоринде мата фабрикасы ашылды, бұл жоба жоғары бағаланды – параварлар да бір кезде мата саудасымен айналысқан.
Британдық бақылау
Британдықтар 1796 жылы бақылауға алды, бірақ 1813 жылға дейін Компания христиан миссионерлеріне өзі басқаратын аймақтарда жұмыс істеуге ресми түрде рұқсат бермеді, тек Ұлыбританиядағы діни ұйымдардың қысымынан кейін ғана мойын бұрды. Компания миссионерлер таратуы мүмкін кез келген саяси мағынаға күдікпен қарады және діни және мәдени мәселелерде араласпаушылық консерватизмін сақтап, сауданың үздіксіз жүруін қамтамасыз етуге ұмтылды. Бейли төменгі дәрежедегі Параварлардың кейбіреулерінің христиан дінін қабылдамас бұрынғыға қарағанда беделді және қаржылық жағынан тиімді кәсіптерде жұмыс істеуге қалай мүмкіндік алғанын зерттеді. Ол Параварлардың Мукаварлармен бірдей дәрежеде болғанын, олар да аймақтың теңізші кастасы болғанын және олар да дінге айналған, бірақ содан кейінгі әлеуметтік-экономикалық ұтқырлықты көрсетпегенін атап өтті. (Дегенмен, Мукаварлардың «Парава[r] қауымының кіші тобы» болғаны және Ксавьердің кезінде христиандыққа айналғандардың ең ірі тобын құрағаны айтылады). Робинсонның сөзіне сүйенсек, Муккуварларға қарағанда Параварлардың байлыққа және содан кейін білімге қол жеткізуі олардың аулаға таралып, қалаға айналып, жаңа дағдыларға ие болып, түрлі мамандықтарға түсуіне мүмкіндік берді. Бұл жоғары әлеуметтік мобильділік процесіне көмектесті». 1830 жылдары иезуит миссионерлері өздерінің қоғамының қайта жаңғыруынан кейін оралғанда, олар ресми діни рәсімдер мен жалпы христиандық моральдың әлсіреуіне, сондай-ақ Паравар элитасының зәулім өмір салтына таң қалды. Сол кезде Паравар элитасының кейбір мүшелері, Надар саудагерлері сияқты басқа да топтар, өңдеулі мақтаға экспорттық сұраныстың артуынан едәуір табыс көріп, бұрынғы жемшөп балық шаруашылығынан алған байлықтарын осы өркендеген салаға өздерінің мүдделерін кеңейту үшін пайдаланды. 1845 жылы Түтікорин Оңтүстік Үндістандағы негізгі мақта экспорттық орталығы болды, ал ғасыр соңында ол бүкіл Үндістандағы бесінші ірі портқа айналды. 1841 жылы иезуиттер элитаға билігін қайта орнатуға тырысты, пахта саудасынан пайда тапқан және иерархияда лайықты дәрежеге қол жеткізуді үміттенген төменгі Параварлардың күштерін қолдады. Бұл адамдар саудагерлер болды, көбінесе Гоа мен Шри-Ланка сияқты жерлерде үйден ұзақ уақыт бойы кетіп жүрді. Тіпті төменгі дәрежеде де кеме және жүк қозғалысының өсуі, Түтікорин порты мен қаласының дамуы және осы өркендеудің ұқсас салдары (балық аулау немесе жер жұмысынан алыс кеткендердің тамаққа деген қажеттілігі) одан да табысты жұмыс жасады. Паравар элитасы бұрынғыдай, жемшөп балық шаруашылығы үшін жасағандай, осы еңбекті ұйымдастыруды жалғастырды. Олар өздерінің қатарына тәуелсіз саудадан пайда тапқан каста мүшелерін де қабылдады, бұл жаңадан келгендерден алым төлеуді және жати талаванға адалдық ант беруді талап ету арқылы жүзеге асырылды. Алайда, жатимен қақтығысу салдарынан элитадан шеттетілгендер де болды, ал кейбіреулері жүйеге қарағанда тез танылуды қалады. Осы наразы адамдар иезуиттердің мақсаты болды, олар негізінен оларға мәртебелік белгілер, мысалы, неке рәсімдерінде қосымша Те Деум және қоңыраулар ұсынды. Бірақ жаңа иерархияны құруға тырысудың нәтижесінде тәртіпсіздік туды және жати иезуиттерді Гоан Падроадосымен ауыстыруға сәтті қадам жасады. Иезуиттер кастаны бөлуге тағы отыз жыл бойы тырысты, бірақ уақытша табыстан артық жетістікке жете алмады: наразылардың қатары жаңа келгендермен өсіп, сонымен қатар элитадан қанағаттанғандықтан кеткендермен азайды. Иезуиттер біздің Қасиетті Серік шіркеуіне табынушыларды тарту үмітімен, басқа собор, қасиетті жүрек шіркеуін құруға дейін барды. Бұл да сәтсіз аяқталды. Сонымен қатар, діни ғимараттар мен олардың аумақтарына қатысты құқықтарға қатысты даулар сот жүйесі арқылы шешілген бірнеше жағдай болды, сондай-ақ топтар арасындағы тәртіпсіздіктер де болды. 1889 жылы жати талаванның мұрагерсіз қайтыс болуы билік вакуумын тудырды және иезуиттер үшін жаңа мүмкіндік ашылды. Бұл жағдаймен бірге теңіз саудасының тағы бір өркендеуі болды, бұл жолы Цейлон плантацияларына қатысты, бұл элита мүшелері ретінде танылуға ұмтылғандардың қатарын көбейтуге көмектесті. Иезуиттер екі топтың арасын бөлуге және жати мен басқа да жоғары дәрежелі каста мүшелеріне көрсетілген бағыныштылықты шектеуге тырысты, себебі иезуиттер бұл құдайға дұрыс табынуға кедеріл келтіреді деп сенді, себебі Параван шіркеу рәсімдерінің бөлігі ретінде оларға ақша және тауарлар сыйланды. Олар тіпті балама жатиді орнатуға тырысты және билік үшін күрес бірнеше жылға созылды. 1891 жылы британдық үкімет балық аулаудан алынған үрінді бөлісу шарттарын жаңа, иезуиттер тағайындамаған жати талаванмен қайта келісіп, иезуиттердің мақсатына көмектеспеді. Осы келісімде жатидің үкіметке берілген әр отыздан бір қайықтан алынған өнімді алуға келісілгені, касталық иерархияға үкіметтің қолдауын қайта растады. Бұрын Надар христиандарын өздеріне тең санаған болса да. Надарлар христиан дініне ынталы түрде дінге кірген, бірақ Параварлардан әлдеқайда кейінірек, 1802–1803 жылдары, 1840 жылдары және 1870 жылдардың соңы/1880 жылдардың басында дінге кірудің күшеюі болды. Дайрон Доурити дінге кірудің «әлеуметтік мәртебені арттыруға мүмкіндік беруіне байланысты болғанын» айтты, бірақ «христиан қауымдастығы кейде шеттетілген кездер де болады. Мәселелер күрделі болды. Егер жаңа дінге кіргендер бүкіл кастаны дінге кіргізе алса, топтың әлеуметтік мәртебесі шын мәнінде артады. Дінге кірген адамдар көбінесе өз қауымдастығын тастап, христиандық қолдау табу үшін көшуге мәжбүр болды. Дінге кіру және кастаға қатысты қиын жағдайлар бүгінгі күнге дейін сақталып келеді». Касталық иерархия ыдырағанда, әрқайсысы өздерінің позициясын бекітуге тырысқан топтардың қатарына айналғанда, жати талаванның рөлі одан да қиынға айналды және ақыры тоқтатылды, осы лауазымдағы соңғы адам 1926 жылы тағайындалды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңде нейлон балық аулау торлары, тоңазытқыштар және қозғалтқыштар сияқты жаңа технологиялардың енгізілуі балық аулауды өздігінен табысты кәсіпке айналдырды, бұл еңбектенгендер мен сауда жасағандар немесе еңбекті ұйымдастырудан күнкөріс табатындар арасындағы экономикалық айырмашылықты жойды. Бұл айырмашылық жойылғаннан кейін Паравар элитасы мен қауымның көп бөлігі арасындағы айырмашылық негізін жойды және иерархия жойылды.
Тәуелсіздік алғаннан кейінгі кезең
1947 жылы балық шаруашылығы жаңа тәуелсіз Үндістан үкіметінің монополиясына көшті. 2009 жылы Тамил Наду үкіметі өз құзырындағы христиан параварларын ең нашар жағдайдағы топтарға (МБК) жатқызу туралы жарлық шығарды, бұл олардың әлеуметтік-экономикалық жағдайына байланысты, қажет болған жағдайда, оларға түрлі көмек шараларына, басымдықпен оң дискриминация түрінде құқық береді. Мұндай мәртебелер өзгермелі және қажеттілікке қарай әр түрлі уақытта өзгертілуі мүмкін.
Кәсіптері
Тарихи тұрғыдан Параварлар теңізге қатысты шаруалар болған, олар перлену, балық аулау, кеме жүргізу, қайық жасау және тұз өндіру сияқты қызметтермен айналысқан. Саяхатшы және зерттеуші Уильям Дэмпьер 1699 жылы оларды көргенін айтқан.
Шри-Ланканың Бхараттары
XIX ғасырдың ортасында мақта өнімі гүлденген кезде, параварлардың бір бөлігі мата саудасымен айналыса бастады. 1860 жылдардан бастап, параварлардың арасындағы кәсіпкерлер мен саудагерлер Цейлонға (қазіргі Шри-Ланка) өздерінің бизнесін ашып, сауда-саттық жасауға кірісті. Шри-Ланкада көптеген кәсіпорындар өркендеді, нәтижесінде паравалар (Шри-Ланкада бхараттар деп белгілі) Шри-Ланкадағы саудагерлер қауымы ретінде кеңінен танылды, олардың кәсіби шеберлігімен және қайырымдылығымен мәшһүр болды. Бхарат бизнесмендері Шри-Ланкада мектептер мен құдай орындарын салу үшін түрлі католик діни қоғамдарына үлкен жерлер сыйлады. Шри-Ланкадағы кейбір бхараттар бизнес, саясат, спорт және басқа да салаларда өзінің есімін қалдырды. М. П. Гомес, Дж. Л. Карваллио және Ф. Х. Перейра сияқты бхарат саудагерлері Шри-Ланканың алғашқы универмагтарын ашты. Ф. Х. Перейраның ұлы И. Х. Перейра Цейлонның заң шығару кеңесіне сайланды, кейіннен үкіметте Еңбек, өнеркәсіп және сауда министрі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол британдықтар тарапынан Соғыс кеңесіне тағайындалды. 1988 жылы Шри-Ланка үкіметі оның құрметіне пошта маркасын шығарды. Бұрынғы ағылшын крикетшісі Димитри Маскаренхас Англияның Лондон қаласында бхарат ата-анасынан дүниеге келді. Ол Англия құрамасы үшін бір күндік халықаралық матчта ең көп ұпай (30) жинау бойынша рекордты иеленеді, бұл көрсеткішті 2007 жылдың 5 қыркүйегінде Үндістанның Юврадж Сингхтен соғып алды.
Отбасылық есімдер
Параварлар португалдар келгенге дейін негізінен өз ішінде үйленетін қоғам болған, тек өз касталарынан ғана әйел алып, осылайша тайпалық байланыстарды күшті ұстаған. Кейіннен олар өзгенің кастасымен үйлене бастады, содан португалдық текті есімдерді қолдану пайда болды. Фернандо, Коста, да Круз және Рош сияқты туыстық есімдер осы үйленулердің тікелей нәтижесі, ал Сусай (Жүсіптің тамил тіліндегі аудармасы) сияқты таныс есімдер үйленулерді де, жалпы португалдық әсерді де көрсетеді. Қазірге дейін қолданылып келе жатқан христиан дініне жатпайтын төрт отбасылық аты бар, олар – Калингарайан, Виллавараян, Пубаларайан және Раян. Осы есімдердің тамыры тамил балықшылар тобының касталық атауы болған араяннан шыққан болуы мүмкін. Кейбір қазіргі Паравар ұрпақтары араянның раядан (раджа, патша) шыққандығын айтады. "MOTHA" – бұл жатиталабалардың барлығының тегі, олар билік еткен және ол әлі де сақталып келеді.