Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық кардинал (1877-1944)
Italian Cardinal (1877 1944)
Луиджи Маглионе (2 наурыз 1877 – 22 тамыз 1944) – Рим католик шіркеуінің итальяндық кардиналы. 1935 жылы кардиналдыққа көтерілді және 1939 жылдан бастап өліміне дейін Папа Пий XII кезінде Ватиканның Мемлекеттік хатшысы қызметін атқарды. Пий XII Маглионеді ешқашан алмастырмады, кеңсе міндеттерін өзі мойнына алды, екі орынбасарының көмегімен.
Luigi Maglione (2 March 1877 – 22 August 1944) was an Italian Cardinal of the Roman Catholic Church. He was elevated to the cardinalate in 1935 and served as the Vatican Secretary of State under Pope Pius XII from 1939 until his death. Pius XII never replaced Maglione, opting to assume the responsibilities of the office himself, with the assistance of two undersecretaries.
Ерте өмір жолы мен білімі
Касорияда туған Маглионе Альмо Колледжио Капраника және Римдегі Рим Папасы Григориан университетінде білім алды, онда философия және теология ғылымдарының докторы дәрежесін алды. Ол 1901 жылғы 25 шілдеде дін қызметкеріне бекітілді, содан кейін 1903 жылға дейін Неаполь архиепископтығында пасторлық қызмет атқарды. Маглионе 1905-1907 жылдары Рим Папасының шіркеу академиясында оқыды; кейіннен 1915-1918 жылдары онда оқытушы болып жұмыс істеді. Ол 1908 жылдан 1918 жылға дейін Ватикан Мемлекеттік хатшылығының қызметкері болды, 1910 жылғы 17 маусымда жеке камераның кеңесшісі (Privy Chamberlain) және 1918 жылғы 22 ақпанда үй шарапатшысы (Domestic Prelate) дәрежесіне көтерілді. Ол сонымен қатар Ұлттар Лигасында Папаның уақытша өкілі және Швейцарияға Папаның арнайы елшісі болды.
Born in Casoria, Maglione was educated at the Almo Collegio Capranica and Pontifical Gregorian University, from where he obtained doctorates in philosophy and theology, in Rome. He was ordained to the priesthood on 25 July 1901, and then did pastoral work in the Archdiocese of Naples until 1903. Maglione studied at the Pontifical Ecclesiastical Academy from 1905 to 1907; he later taught there from 1915 to 1918. He served an official of the Vatican Secretariat of State from 1908 to 1918, rising to become a Privy Chamberlain (17 June 1910) and a Domestic Prelate (22 February 1918). He was also a provisional papal representative to the League of Nations and a special papal envoy to Switzerland.
Нунцитуралар
1920 жылдың 1 қыркүйегінде Маглионе Швейцариядағы апостольдық нунций және Рим папасы Бенедикт XV-нің Цезарея Палестиналық титулды архиепискобы болып тағайындалды. Ол 26 қыркүйекте кардинал Пьетро Гаспарриден епископтық киелену рәсімін алды, ал архиепископтар Бонавентура Серретти және Лоренцо Шиопа оған көмектес қызметкерлер болды. Бұл рәсім Трастевередегі Санта-Мария шіркеуінде өтті. Кейіннен 1926 жылдың 23 маусымында архиепископ Маглионе Франциядағы апостольдық нунций болып тағайындалды. Францияға келгеннен кейін ол бастапқыда немісшіл деп есептелді, бірақ қызметтен кеткенге дейін француз үкіметінің өте жақын адамына айналды, тіпті Италия-Эфиопия соғысы кезінде Хоаре-Лаваль келісімін жасауға қатысқан деген қауесет тарады. Франциядағы нунциатурасы кезінде 1930 жылдың 25 шілдесінде Маглионе Ив Конгарды дін қызметкеріне (священник) висвятил.
On 1 September 1920, Maglione was appointed Nuncio to Switzerland and Titular Archbishop of Cesarea di Palestina by Pope Benedict XV. He received his episcopal consecration on the following 26 September from Cardinal Pietro Gasparri, with Archbishops Bonaventura Cerretti and Lorenzo Schioppa serving as co consecrators, in the church of Santa Maria in Trastevere. Archbishop Maglione was later named Apostolic Nuncio to France on 23 June 1926. Upon his arrival in France he was resentfully considered pro German, but had become so liked by the French Government before he left the post that he was reported to have had a hand in forming the Hoare Laval Pact during the Italo Ethiopian War. During his nunciature in France, on 25 July 1930, Maglione ordained Yves Congar to the priesthood.
Мемлекеттік кардинал
Папа Пий XI оны 1935 жылғы 16 желтоқсанда Санта-Пудженциана шіркеуінің кардинал-қасиетті діни қызметкері етіп тағайындады, ал 1938 жылғы 22 шілдеде Киелі Конгрегацияның префекті етіп бекітті. Кардинал Маглионе 1939 жылы Папа Пий XII сайланған папалық конклавқа қатысқан кардинал сайлаушылардың бірі болды. Пий XII, Маглионемен бұрынғы оқушы болған, 1939 жылғы 10 наурызда Маглионеді Ватиканның Мемлекеттік хатшысы қызметіне тағайындады. Оның Мемлекеттік хатшы ретіндегі қызметі Екінші дүниежүзілік соғыс пен Холокосттың көп бөлігін қамтыды, оның көп бөлігі Ватиканның соғыс кезеңіндегі құжаттарының он бір томында, «Actes et Documents du Saint Siège relatifs à la Seconde Guerre Mondiale» атты еңбекте жазылған. Литва нацистік оккупацияға түскеннен кейін, елге өз дін аймақтарын қайта қосып, епископтарын алмастыруды сұрап Ватиканға жүгінді. Маглионе бұған былай деп жауап берді: «Каунас үкіметі Киелі Тақ әскерлердің ізінен жүгіріп, жаугерлер басқа елдердің аумақтарын басып алғанда епископтарды ауыстыра алмайтынын түсінуі керек». Кардинал Маглионе соғыс аяқталуға бір жыл қалғанда туған жері Казорияда неврит және қан айналымы бұзылысынан қайтыс болды. Оның өлімінен кейін Пий XII кеңсе міндеттерін өзі, Доменико Тардини мен Джованни Баттиста Монтинидің (кейін Папа Павел VI болған) көмегімен өз мойнына алды. Ол Пий XII-нің соғыс кезеңіндегі дипломатиясын қызу қорғады, бірде былай деді: «Егер понтифик поляк епископтарына жіберген құжаттар неге жарияланбағанын сұрасаңыз, Ватикан поляк епископтарының өзі ұстанатын сол нормаларды сақтаудың дұрыс екенін біліңіз. Христиан дінінің басшысы поляктардың өз еліндегі қайғы-қасіретін арттыруы керек пе?» Маглионе мен Рим Папасының арасындағы қарым-қатынас соншалықты жақын болды, итальяндықтар әзілде, Пий XII «маглионесіз» (итальян тілінде «свитер») сыртқа шыққан сайын суық тиеді дейтін.
Pope Pius XI created him Cardinal Priest of Santa Pudenziana in the consistory of 16 December 1935, and then Prefect of the Sacred Congregation of the Council on 22 July 1938. Cardinal Maglione was one of the cardinal electors who participated in the 1939 papal conclave, which selected Pope Pius XII. Pius XII, who was a former schoolmate of Maglione's, tapped Maglione to succeed him as Vatican Secretary of State on 10 March 1939. His tenure as Secretary of State included most of World War II and the Holocaust, much of his work being documented in the eleven volumes of the Vatican's wartime documents, Actes et Documents du Saint Siège relatifs à la Seconde Guerre Mondiale. After falling under Nazi occupation, Lithuania appealed to the Vatican to reintegrate its dioceses into the country and replace its bishops, to which Maglione responded, "The government of Kaunas should appreciate, that the Holy See cannot run behind armies and change bishops as combatant troops occupy new territories belonging to countries other than their own." Cardinal Maglione died a year before the war's end in his native Casoria, from neuritis and circulatory ailments. Upon his death, Pius XII assumed the duties of the office himself, with assistance from Domenico Tardini and Giovanni Battista Montini (who later became Pope Paul VI). He vigorously defended Pius XII's wartime diplomacy, once declaring, "If you ask why the documents sent by the Pontiff to the Polish bishops have not been made public, know that it seems better in the Vatican to follow the same norms, the Polish bishops themselves follow Isn’t this what has to be done? Should the father of Christianity increase the misfortunes of Poles in their own country?" The relationship between Maglione and the Pontiff was so close that Italians were known to joke that whenever Pius XII went out without his maglione (Italian for "sweater"), he caught cold.