Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Nixon v. United States, 506 U.S. 224 (1993) – АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі, онда Сенаттың импичмент процесін дұрыс жүргізгені туралы мәселе саяси сипатта екені және егер тиісті сот стандарты болмаса, сотта қарастырыла алмайды деп белгіленді.
Nixon v. United States, 506 U. S. 224 (1993), was a United States Supreme Court decision that determined that a question of whether the Senate had properly tried an impeachment was political in nature and could not be resolved in the courts if there was no applicable judicial standard.
Өмірбаян
Миссисипидің оңтүстік округінің АҚШ округтік сотының бас судьясы Уолтер Никсон үлкен қазылар алдында жалған куәлік бергені үшін сотталды, бірақ ол түрмеге қамалғаннан кейін де лауазымынан кетпеді. Содан кейін АҚШ Өкілдер палатасы Никсонға импичмент жариялады, және мәселе Никсонды қызметтен шеттету үшін Сенатқа жіберілді. Сенат Никсонға қарсы айғақтарды тыңдау және одан кейін бүкіл Сенатқа есеп беру үшін комиссия тағайындады. Сенат комиссияның есебін тыңдап, Никсонды қызметтен шеттетуге дауыс берді. Никсон бұл Конституцияның 1-бабында белгіленген, істің "Сенатта сотталуы" қажеттігіне сәйкес келмейтінін мәлімдеді.
The Chief Judge for the United States District Court for the Southern District of Mississippi, Walter Nixon, was convicted of committing perjury before a grand jury but refused to resign from office even after he had been incarcerated. Nixon was subsequently impeached by the US House of Representatives, and the matter was referred to the Senate for a vote on Nixon's removal. The Senate appointed a committee to hear the evidence against Nixon and later report to the body as a whole. The Senate then heard the report of the committee and voted to remove Nixon from office. Nixon contended that this did not meet the constitutional requirement of Article I for the case to be "tried by the Senate".
Шешім
Сот шешімі бірауыздан қабылданды, бірақ төрт жеке пікір жарияланды. Бас судья Уильям Ренквистің көпшілік пікірінде, федералды лауазым иесінің импичменті мен сотталуын соттар қарауға құқылы емес, себебі Конституция осы функцияны координацияланған саяси тармаққа қалдырады. Конституцияның 1-бабының 3-тармағы Сенатқа «барлық импичменттерді қараудың жалғыз құқығын» береді. «Жалғыз» деген сөздің өзі сот тармағының осы процеске қатыспауы керектігін анық көрсетеді. Сонымен қатар, «соттау» деген сөз бастапқыда фактілерді анықтау комитеттерін де қамтиды деп түсінілгендіктен, импичменттер кезінде Сенатқа кең дискрециялық өкілеттік беруге қатысты мәтіндік міндеттеме болды. Бұған қоса, Конституция жасаушылар халық өкілдерінің импичменттерді жүргізуі керек деп сенді, ал Сот импичменттерді әділ бағалау үшін тым кішкентай болды. Әрі, сот тармағы импичменттер арқылы «тексеріледі», сондықтан соттың импичменттерге қатысуы билікті бөлу принципін бұзуы мүмкін. Сот сондай-ақ, сот жүйесінің қатысуы импичменттен кейінгі қылмыстық немесе азаматтық істерде нақты түзетусіз және әділдіксіз аяқталуына кедерілтіруі мүмкін екенін, ал Конституция мұны нақты түрде рұқсат етеді деп шешті. Байрон Уайт, Гарри Блэкман және Дэвид Саутер судьялар келісті, бірақ Соттың осы мәселе бойынша қарау құқығын жойғанына алаңдаушылық білдірді. Олар Сенат конституциялық талаптардың бәрін орындады деп тапқанмен, Сенаттың ешқандай сот отырысын өткізбей немесе «тиын лақтыру» сияқты кездейсоқ процедура арқылы импичментке ұшыраған лауазым иесін қызметтен шеттету жағдайларын қарау үшін Соттың құқығы болуы керек деп ойлады. Бұл істің маңызды ерекшелігі – оның Пауэлл мен Маккормакқа қарсы (1969) істен қалай ерекшеленетіні. Пауэллде Конгресске дискрециялық өкілеттік беру сот қарауына жатады деп шешілді, өйткені ол Конституцияны қарапайым «түсіндіруді» ғана талап етеді.
The court's decision was unanimous, but four separate opinions were published. The majority opinion, by Chief Justice William Rehnquist, held that the courts may not review the impeachment and trial of a federal officer because the Constitution reserves that function to a coordinate political branch. Article I, Section 3 of the Constitution gives the Senate the "sole power to try all impeachments." Because of the word sole it is clear that the judicial branch was not to be included. Furthermore, because the word try was originally understood to include factfinding committees, there was a textually demonstrable commitment to give broad discretion to the Senate in impeachments. Furthermore, the Framers believed that representatives of the people should try impeachments, and the Court was too small to justly try impeachments. Also, the judicial branch is "checked" by impeachments, so judicial involvement in impeachments might violate the doctrine of the separation of powers. The Court further ruled that involving the judiciary would prevent finality without clear remedy and bias post impeachment criminal or civil prosecutions, which the Constitution explicitly allows. Justices Byron White, Harry Blackmun, and David Souter concurred, but voiced concern that the Court was foreclosing the area for review. While they found that the Senate had done all that was constitutionally required, they were concerned that the Court should have the power to review cases in which the Senate removed an impeached officer summarily without a hearing, or through some arbitrary process such as "a coin toss." An important feature of this case is how it diverges from Powell v. McCormack (1969). In Powell, a grant of discretionary power to Congress was deemed to be justiciable because it required a mere "interpretation" of the Constitution.