Ресафа қаласы: тарихы мен археологиялық зерттеулер
Resafa
Ресафа (Сирия): ежелгі қаланың археологиялық орны, тарихы, Византия дәуіріндегі атауы, қазба жұмыстары, сақталған қабырғалар мен шіркеулер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресафа (الرصافة), кейде Русафа деп те жазылады, Византия дәуірінде Сергиополис (Σεργιούπολις немесе Σεργιόπολις) және қысқа мерзімге Анастасиополис (Αναστασιόπολις) деп аталған, қазіргі Сириядағы Евфратенсис римдік провинциясында орналасқан қала. Бұл Ракка қаласының оңтүстік-батысында, Эфрат өзені маңында орналасқан археологиялық ескерткіш. Прокопий Юстинианның онда салған қабырғаларын және ғимараттарын толыққанды сипаттаған. Ресафаның қабырғалары, әлі де жақсы сақталған, 488 метрден аса ұзындығы және 305 метрге жуық ені бар; жүз метр сайын дөңгелек немесе шаршы мұнаралар салынған; сондай-ақ үш апсидасы бар шіркеудің қираған қалдықтары да бар.
Resafa (الرصافة), sometimes spelled Rusafa, and known in the Byzantine era as Sergiopolis (Σεργιούπολις or Σεργιόπολις, ) and briefly as Anastasiopolis (Αναστασιόπολις, ), was a city located in the Roman province of Euphratensis, in modern day Syria. It is an archaeological site situated southwest of the city of Raqqa and the Euphrates. Procopius describes at length the ramparts and buildings erected there by Justinian. The walls of Resafa, which are still well preserved, are over 1600 feet in length and about 1000 feet in width; round or square towers were erected about every hundred feet; there are also ruins of a church with three apses.
Аттар
Ресафа аккад тіліндегі Рашаппаға және Киелі кітаптағы Резефке (Септуагинта;), онда Ишая кітабының 37:12-ші тарауында (HE) еске алынады; Кейінгі римдік Tabula Peutingeriana-да Рисапа деп, ал Notitia dignitatum-да Росафа деп аталған.
Resafa corresponds to the Akkadian Raṣappa and the Biblical Rezeph (Septuagint; ), where it is mentioned in Isaiah 37:12 (HE); In the late Roman Tabula Peutingeriana, it is called Risapa. In the Notitia dignitatum, it is Rosafa.
Ежелгі дәуір
Бұл жер б.з.д. 9 ғасырында ассириялықтардың әскери лагері салынған кезге дейін сақталған. Рим дәуірінде бұл Сасани империясынан қорғану үшін нығайтылған шөлдік бекет және Диоклетиан жолындағы станция болды. Ресафада бұлақ немесе ағын су болған жоқ, сондықтан ол қыс және көктемгі жаңбырды жинау үшін үлкен су сақтағыштарына тәуелді болды.
The site dates to the 9th century BC, when a military camp was built by the Assyrians. During Roman times, it was a desert outpost fortified to defend against the Sasanian Empire and a station on the Strata Diocletiana. Resafa had no spring or running water, so it depended on large cisterns to capture the winter and spring rains.
Мұсылмандық жаулап алу 13 ғасырға дейін
Қала 7 ғасырда Византиялықтардың қолынан кетті, 636 жылы арабтар Ярмук шайқасында түпкілікті жеңіске жеткен кезде. 8 ғасырда Омейяд халифасы Хишам ибн Абд әл-Малик (724–743 жылдары билеген) қаланы өзінің сүйікті тұрақты мекені етіп, оның төңірегіне бірнеше сарайлар салды, олар қаср немесе шөлдегі сарайлар тобына жатады. Қала 13 ғасырда монғолдар мен түріктердің шапқынынан кейін толықтай тастап кетелінді.
The city was lost by the Byzantines in the 7th century when the Arabs won the final victory at the Battle of Yarmouk in the year 636. In the eighth century, the Umayyad caliph Hisham ibn Abd al Malik (r. 724–743) made the city his favoured residence, and built several palaces around it, which are counted among the qasr or desert castle category. The city was finally abandoned in the 13th century when the Mongols and Turks invaded the area.
Азамат соғысы, 2011-2017 жылдар
Сирия азамат соғысында қала ИИДМ (ДАИШ) тобының бақылауында болды, кейін 2017 жылдың 19 маусымында Оңтүстік Ракка операциясы кезінде үкіметтік күштер тарапынан босатылды.
In the Syrian Civil War, the town was occupied by ISIS, before being liberated by Government forces on 19 June 2017 during the Southern Raqqa Offensive.
Дін тарихы
Сергиополистің алғашқы епискобы 431 жылдан кейін Антиохиялық Иоанн тарапынан тағайындалды, бұл шіркеуге дейін оған бағынышты болған Иераполис митрополиті Бамбике қарсылық білдіргеніне қарамастан. Кейін Мариан Антиохия соборында қатысты. Сергиополь император Анастасий I-ден мегаполис атағын алды. Бес суфрагандық епархиясымен ол алтыншы ғасырдағы Антиохияның епископтар тізімінде (Notitia episcopatuum) көрсетілген. 524 жыл шамасында Сергий немесе Георгий есімді епископ Юстинианның лахмидтерге жіберген елшісі болды. 553 жылы өткен бесінші жалпышілік кеңесте (Константинопольдің екінші кеңесінде) Абрахам митрополит ретінде қол қойды. Анастасийдің көрсеткен құрметі қалаға Анастасиополис деген атты сыйлады, ол жетінші ғасырдың басына дейін сақталды. Епископ Кандид, Хосрау I-нің (543 жылы) Сасанид Персиясының қаланы қоршауы кезінде екі жүз фунт алтынға 1200 тұтқынды босатып алды, ал 1093 жылы митрополит Симеон үлкен базиликаны жаңартты ("Шығыс эхолары", III, 238); бұл Расафада христиан дінінің үздіксіз жалғасқанын көрсетеді.
Sergiopolis's first bishop was appointed shortly after 431 by John of Antioch, in spite of the opposition of the Metropolitan of Hierapolis Bambyce, on whom that church had till then depended. Later, Marianus attended a Council of Antioch. Sergiopolis obtained the title of metropolis from Emperor Anastasius I. With five suffragan sees, it figures in the Notitia episcopatuum of Antioch in the sixth century. A bishop named Sergius or George was an envoy of Justinian to the Lakhmids around 524. At the fifth general council (Second Council of Constantinople) in 553, Abraham signed as metropolitan. The favors of Anastasius obtained for the city the name of Anastasiopolis, which it still retained at the beginning of the seventh century. Bishop Candidus, at the time of the Sassanian Persian siege of the city by Khosrau I (in 543), ransomed 1,200 captives for two hundred pounds of gold, and, in 1093, Metropolitan Simeon restored the great Basilica ("Échos d'Orient", III, 238); which attests to the continuing existence of Christianity in Rasafa.