Клотильда де Сюрвиль: Аңыз бен Шындық арасындағы поэзия шежіресі
Clotilde de Surville
Клотильда де Сюрвиль (1405-1498): ақын, "Poésies de Clotilde" авторы. 15 ғасырда өмір сүрген аристократ, Гастон Фебус сарайында тәрбиеленген. Француз поэзиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
"Клотильда де Сурвилль" (шамамен 1405–1498) – «Клотильда өлеңдері» поэмасының автор деп есептеледі. Басылымға түскен әңгіме бойынша оның өмірі былай баяндалған:
"Clotilde de Surville"(c. 14051498) was the supposed author of the Poésies de Clotilde. The generally accepted legend gave the following account of her:
Өмір
Маргарита Элеонора Клотильда де Валон Шалис, Сурвилль дамы, 15 ғасырдың басында Валон Шалис ақсүйек отбасында дүниеге келді. Ол Фуа графы Гастон Фебустың сарайында тәрбиеленді, онда әдеби және поэзиялық қабілетін ерте көрсетті. 1421 жылы Беренгер де Сурвиллге тұрмысқа шықты, ол «оны ерте тастап, кейіннен Карл VII атанған дофинның туымен соғысқа кетті». Оның күйеуінің соғыста болмауы оның батырлық өлеңдеріне шабыт берді, ал күйеуінің өлімі – жоқтау өлеңдеріне. Оның соңғы өлеңдері VIII Карлға арналған корольдық ән. 1803 жылы Шарль Вандербург «Клотильданың өлеңдері» деген атпен махаббат пен соғыс тақырыбындағы қырыққа жуық өлеңін жариялады. Кіріспедегі қолжазбаның табылу тарихы, әрине, қиял болды, және көптеген сарапшылар өлеңдерді жалған деп санады, әсіресе олар көптеген анахронизмдерді қамтиды және заманауи поэзия заңдарына сәйкес жазылған. Қолжазба 1798 жылы Францияға оралған, Прованста көтеріліс ұйымдастыруға тырысып, өмірімен құрбан болған Жан-Франсуа Мари, Сурвилль графының меншігінде болды. 1863 жылы Антонин Мейс осы мәселені одан әрі зерттеп, Вандербургтен Сурвилльдің жесіріне жазылған хаттарды тапты. Бұл хаттар Вандербургтың жалғандыққа қатысы болмағанын және өлеңдердің 15 ғасырға жатқанына сенгенін, ал мазмұн мен форманың анахронизмдері Сурвилльдің түзетулерінен туындағанын көрсетті. Бірақ Мейс жасаған зерттеулер жергілікті тарихшыларды қызықтырды, және Беренгер де Сурвилльдің әйелі Клотильда емес, Маргарита Шалис болғаны және неке 1428 жылдан бастап жасалғаны туралы құжаттар ұсынылды. Сонымен қатар, Орлеан қамалында қаза тапқан Беренгердің өлімі кітаптың негізгі себептерінің бірі болды, ол осы оқиғадан кейін жиырма жыл өмір сүрді. М. де Сурвилльдің достары маркиздің Лозанна журналына көне поэзия жазғанын да мәлімдеді.
Marguerite Éléonore Clotilde de Vallon Chalys, dame de Surville, was born in the noble family of Vallon Chalys in the early years of the 15th century. She was educated in the court of Gaston Phebus, Count of Foix, where she gave an early proof of literary and poetical talent. In 1421 she married Berenger de Surville, "who quitted her early to fight under the command of the Dauphin, afterwards Charles VII." Her husband's absence at the war inspired her heroic verses and his death her elegiac poems. The last of her poems is a chant royal addressed to Charles VIII. In 1803 Charles Vanderbourg published as the Poésies de Clotilde some forty poems dealing with love and war. The history given in the introduction of the discovery of the manuscript was evidently a fable, and the poems were set down by most authorities as forgeries, especially as they contained many anachronisms and were written in accordance with modern laws of prosody. The manuscript had been in the possession of Jean François Marie, marquis de Surville, an Émigré who returned to France in 1798 to raise an insurrection in Provence, and had paid the penalty with his life. In 1863 Antonin Mace made further inquiries on the subject and discovered letters from Vanderbourg to Surville's widow. This correspondence makes it clear that Vanderbourg was innocent of forgery and believed that the poems were of 15th century date, and that the anachronisms of matter and form were due to retouching by Surville. But the researches of Mace interested local antiquarians, and documentary evidence was produced that the wife of Berenger de Surville was Marguerite Chalis, not Clotilde, and that the marriage dated only from 1428. Moreover, Berenger, whose death at the siege of Orléans was one of the leading motives of the book, lived for twenty years after that date. Friends of M. de Surville also disclosed the fact that the marquis had contributed archaic poetry to a Lausanne journal.