Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рениердің тегіндес атасы, Монферраттың Рениері (итальян тілінде, Ranieri di Monferrato) (1162–1183) Монферраттың Вильгельм V мен Бабенбергтің Юдитінің бесінші ұлы болды. 1180 жылы Византия императоры Мануил I Комненнің күйеу баласы және цезарь атанды, кейін Византия билігі үшін болған тартыста қаза тапты.
Renier's ancestor of the same name
Renier of Montferrat (in Italian, Ranieri di Monferrato) (1162–1183) was the fifth son of William V of Montferrat and Judith of Babenberg. He became son in law of the Byzantine Emperor Manuel I Komnenos and Caesar in 1180, and was later murdered in a Byzantine power struggle.
Ерте өмір
Ренье – Монферраттың Вильгельм V мен Бабенбергтің Юдитінің ұлы еді. Осы некені Мануэльдің өзі ұсынған – оның қызын Вильгельм V-тің ұлына үйлендіруді. Конрад пен Бонифаций бұрыннан үйленген болғандықтан, ал Фредерик дін қызметкері болғандықтан, үйленуге жарамды жалғыз ұл – ең кіші, 17 жасар Ренье еді. Византиялық жылнамашы Никетас Хониат оны әдемі, сары шашты (шашы "күндей жарқыраған") және сақалсыз деп сипаттаған. Ренье 1179 жылдың күзінде Константинопольге келді де, көп ұзамай Мануэльдің әскери жорығына қатысты. Оның 27 жастағы Мариямен некесі 1180 жылдың ақпан айында Константинопольдегі Блачерна шіркеуінде өтті. Той Константинопольдің Ипподромында өткен ойындармен бірге, зәулім де шулы түрде тойланды, осыны өз көзімен көрген Вильгельм Тирлік толыққанды баяндады. Реньеге Цезарь атағы берілді, оның есімі Иоанн деп өзгертілді және (кейбір батыс деректерінде айтылғандай) Салоника берілді, бұл өмір бойына иеленуге берілген проноя болды деп есептелінеді. Мария таққа екінші болып кезекте тұрған, бірақ жартылай інісі Алексиос туғаннан кейін ғана мұрагерлік құқығынан айырылды. Осылайша Ренье Византия тағы үшін болған мәңгілік күреске тартылды. 1180 жылдың қыркүйегінде Мануэль қайтыс болғаннан кейін таққа бала Алексий II отырды, ал оның анасы Мария Антиохиялық регент болып тағайындалды. Ол протосебаст Алексиос Комненмен қарым-қатынасқа түсу арқылы үлкен жанжал тудырды. Бұл, оның латындықтарға жақын көзқарастарымен бірігіп, регенттікті тоқтатуға (немесе кейбіреулер айтқандай, императорды құлатуға) және билікті Мария мен Реньеге беруге бағытталған қастандыққа әкеп соқты. Бірақ қастандық ашылып, бірнеше адам тұтқындалды. Мария мен Ренье шамамен 150 ізбасарымен бірге Айя-София соборына паналады. Содан соң соғыс басталды, кейіннен ол қасиетті шіркеуде болғандықтан "қасиетті соғыс" деп аталды. Ақырында, қастандық жасағандарға жағдайды бейбітшілікке келтіру үшін кешірім ұсынылды.
Renier was the son of William V of Montferrat and Judith of Babenberg. It was Manuel who suggested the marriage of his daughter to a son of William V. Since Conrad and Boniface were already married, and Frederick was in the priesthood, the only eligible son was the youngest, 17 year old Renier. The Byzantine chronicler Niketas Choniates described him as handsome, blond (his hair "shone like the sun") and beardless. Renier arrived in Constantinople in autumn 1179 and soon afterwards accompanied Manuel on a military expedition. His marriage to the 27 year old Maria took place at the Church of St. Mary of Blachernae in Constantinople, in February 1180. The wedding was celebrated with lavish festivity including games in the Hippodrome of Constantinople, as fully described by William of Tyre, who happened to be present. Renier was given the title Caesar, was renamed John, and (according to some Western sources) was granted Thessalonica, presumably as an estate for life, a pronoia. Maria was second in line to the throne, and had only been deprived of the succession by the birth of her much younger half brother Alexios. Thus Renier became entangled in the perpetual power struggle around the Byzantine throne. With the death of Manuel in September 1180, the throne fell to the boy Alexios II, with his mother, Maria of Antioch, acting as regent. She caused a scandal by taking the protosebastos Alexios Komnenos as a lover. This, combined with her Latin friendly views, triggered a plot to end the regency (or, as some describe it, to overthrow the emperor) and give power to Maria and Renier. The plot was discovered, and several conspirators arrested. Maria and Renier sought refuge in the Hagia Sophia cathedral with some 150 of their followers. Fighting ensued, later dubbed the Holy War as it took place in that most holy church. Eventually, the conspirators were offered an amnesty to end the hostilities.
Өмірбаян
Алайда, император да, заговоршылар да көп ұзамай тағы бір узурпатордың құрбаны болды. Мануилдің туысы және қарсыласы Андроник Комнен, Марияның ынталандыруымен, және одан да маңыздысы, әскермен қолдау көрсетіп, жер аударылудан оралды. Андроник билікке келгені латын халқын қырғынға ұшыратумен белгіленді. Мария көп ұзамай, күдікпен уланғандай көрінеді: ол, сөзсіз, узурпаторға қарсы оппозицияның ортасы болуы мүмкін еді. Рениер де оның тағдырына ұшырады, бірақ оның өлімі туралы көзі көп емес. Алексий II Андроникті өзінің серік императоры ретінде мойндауға мәжбүр болды және көп ұзамай өлтірілді. Латын халқына жасалған зұлмат жиырма жыл өткен соң да естен шығарылған жоқ, сол кезде Төртінші крест жорығының басшылары Константинопольге жорықтарын бағыттауға себептер тапты. Кейінгі деректерде Рениердің ағасы Бонифаций Салоникаға талап ету құқығын қайтыс болған інісінің құқығына негіздегені айтылады.
Both the emperor and the conspirators soon fell victim to another usurper, however, as Manuel's cousin and rival Andronikos Komnenos returned from exile, apparently with Maria's encouragement, and, more importantly, with an army in support. Andronikos' takeover was marked by the massacre of the Latins that followed. Maria died soon afterwards, allegedly by poison: she was, no doubt, a potential focus of opposition to the usurper. Renier seems to have shared her fate, though his death is noted by very few sources. Alexios II was forced to recognise Andronikos as his co emperor, and was soon murdered. The Latin massacre had not been forgotten, twenty years later, when the leaders of the Fourth Crusade found reasons to divert their expedition to Constantinople. Later sources suggest that Renier's surviving older brother Boniface based his claim to Thessalonica on his late brother's title.